Ondertussen.

Ondertussen ben ik nog steeds herstellende. Het is nu drie weken geleden dat mijn rug werd opengelegd om er wat artrose die in de weg zat weg te schrapen. Het resultaat van dat schrapen is verbluffend. Menigeen verkondigde dat mijn klachten, voze gevoelloze  voeten na 500 m. stappen, niet direct zouden verdwijnen. Maar al een week na de ingreep wist ik dat mijn voze voeten tot het verleden behoorden. Althans tot een niet nader bepaald verleden, want de dokter zei dat het na verloop van – alweer niet nader bepaalde – tijd kon terug komen. Een van mijn eerste wandelingetjes betrof het nabijgelegen Spar-winkeltje 500 m. verderop, ik deed mijn boodschappen, en keerde zonder problemen terug huiswaarts. De chirurg heeft zijn werk dus voortreffelijk gedaan. Er is nog pijn, en ik moet het nog rustig aan doen. Het litteken is nog gevoelig, wat mij heden naar de apotheek heeft gedirigeerd om een zalf die zou bijdragen tot het herstel. De apotheker zei dat de zalf bijdroeg tot een mooi litteken, maar of die gevoeligheid zou weggaan wist hij niet. Zalf op de wonde, baat het niet het schaadt ook niet.

Omdat ik het rustig aan moet doen – afwisselend wat stappen, wat zitten, wat liggen dat schijnt het beste te zijn – heb ik veel tijd om te lezen. Ik lees een boek en daarnaast zijn er de kranten en artikels, heden, vooral over het milieu. Vooral de klimaatontwrichting krijgt veel aandacht, zoveel dat ik er een beetje moe van word. Maar het hangt allemaal aan elkaar.  Insectensterfte, vervuiling, ontbossing … het ene versterkt het andere.

DSCN6782

We leven in de beste aller tijden. Daar ben ik me zeer van bewust, een ingreep als diegene die ik ondergaan heb was honderd jaar geleden onmogelijk. Maar montere pessimist zijnde, vraag ik me vaak af hoelang onze raket nog omhoog zal gaan. Als ik grafieken bekijk gaat het allemaal in dezelfde stijgende lijn. Bevolkingsaangroei, technologische vooruitgang, afname van de (extreme) armoede, opbrengst per hectare … lopen parallel met klimaatontwrichting, vervuiling, uitsterven van diersoorten … Daarom geloof ik niet, vooruitgangsoptimisten ten spijt, dat we onze huidige levensstandaard kunnen aanhouden en ook het klimaat kunnen temperen. Ik ben de overtuiging toegedaan dat we onszelf zullen moeten matigen, en ik vrees dat dat nog zacht is uitgedrukt. Misschien moet ik daar nog eens iets over schrijven. Al is de stapel al groot genoeg. En wat brengt het gedaas van een oude man dan nog aan.

Op 17 februari is het een maand voorbij de ingreep. Op 18 februari spring ik dan terug op mijn fiets. Al  is springen is in deze een licht eufemisme. Maar ik kijk er naar uit, vandaag heb ik mijn fiets afgespoten want vol modder en zand van vervlogen tochtjes. Het is prachtig lenteweer, veel te vroeg. Het zou nog veel moeten regenen om het grondwaterpeil omhoog te krikken. Mijn wandelingen bedragen ondertussen al bijna een uur. Het gaat vooruit.

Categorieën reizen

4 gedachten over “Ondertussen.

  1. Succes met het vervolg.

    Bemoedigende groet,

    Like

    1. Het loopt al da’s al veel.

      Like

  2. Renilde De Ranter februari 15, 2019 — 3:44 pm

    doe zo ‘verder ..en wat een schrijftalent .Jou muzikale kwaliteiten kende ik al heel lang…groetjes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close