(Kreta) Epiloog

Het was grijs weer en koud in de lage landen. De wolken hingen laag over het land. Mijn eerste geslaagde fietsreis zat erop. Het was een mooi warm verhaal, waar ik de winter mee door moest. De kachel aanmakend gingen mijn gedachten naar die Kretenzische familie op de luchthaven. Mijn fiets was ondertussen een redelijk wrak geworden, maar daar weten fietsmakers wel raad mee. Maar toch, toen ik veertien dagen thuis was brak mijn stuur. Gelukkig was ik net op mijn fiets gesprongen en reed nog traag. Als je dat voor hebt bij een redelijke snelheid, laat staan bij de afdaling van een bergpas, dan valt de schade niet te overzien. Enkele weken later kwam een van de padjes, waar mijn achterwiel in vast zit, los. Was dat allemaal het gevolg van deze tocht? Wie zal het zeggen. Mijn fiets was ondertussen 10 jaar oud, ging naar de fabriek en werd gratis hersteld.

UDSC_0025

Het was een hele klus om in mijn bestofte herinneringen te graven. Onze herinneringen worden onderweg gekleurd, veranderd, of verdwijnen gewoon. Het is dankzij foto’s en ook nog mijn schriftje met mijn uitgavenstaten dat ik deze reis nog voor een deel kon reconstrueren. Een onderneming was het wel. Er waren dagen dat ik niets of moeilijk wat boven gespit kreeg, dat ik dacht, waar ben ik aan begonnen. Ik had soms het gevoel op een zolder rond te lopen, waar al jaren allerlei vergeten spullen lagen waaruit ik dan moest kiezen wat ik nodig had.  Maar dan kwamen er weer flarden omhoog en soms riep de ene flard de andere op. Soms trok ik een doos open en daar lagen dan weer heldere memories in, zonder stof, beschut tegen het licht. Soms was het ook laveren tussen mijn kaart en mijn foto’s om aldus alles min of meer op zijn plek te krijgen. Het is wonderlijk om te ontdekken wat is blijven kleven en wat niet.

Ik wende mij ook tot toeristische sites, tot wikipedia, en dan zag ik foto’s van plekken waar ik geweest was en waar ik van dacht, dat zag er toen heel anders uit. Wat mij vooral opviel was dat de toeristische elementen waren toegenomen. Terrassen, parasols, restaurants op plaatsen die in mijn herinnering schier verlaten waren geweest. Frango-Kastello, herinner ik mij als een schier van God verlaten plek aan de zuidkust, heden is het dorp daar nu ook al voorzien van de nodige toeristische parafernalia. Maar daar schijnt geen ontkomen aan te zijn. De druk neemt overal hand over hand toe. Maar veel fietsers kom je niet tegen. Op deze tocht, eentje.

TDSC_0021
Lassithi – hier en daar stond het geraamte van een molentje maar functioneren deden ze niet meer.

Ondertussen stond er een nieuwe Koga-Miyata World Traveller klaar. Mooi groen fietsje met alles erop en eraan. Ik keek al uit naar volgend jaar. Maar ondertussen was het herfst en naderde de winter en was er het werk. Ik had nu tijd om mijn nieuwe fiets in te rijden. Mijn witte Norta gebruikte ik nu voor de dagelijkse verplaatsingen. En dat zou zo nog een hele tijd verder gaan. En zo heb ik deze trip aardig op een rijtje, voor mezelf, voor de lezer.

 

 

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close