(Kreta) Mitera – ons moe.

22 oktober 1992 ( Ik zet er de datum bij voor sommige lezers die denken dat ik NU in Kreta zit) Om 10.00 u. verliet ik het pension. Ik fietste traag naar Iraklion. Ik reed tot aan de haven. Op zich een prettige buurt. Jachthaven, vissershaven, met op de achtergrond de overblijfselen van een Venetiaans fort en de gebouwen van een stad gehuld in een lichte stoffige nevel, die  ik gisteren bij het naderen van de stad al had zien hangen.

Het kwam er nu op aan mij nog wat bezig te houden in afwachting van mijn terugkeer. Dat verliep aardig. Eerst wat boten kijken, terrasje, lezen, eten … Het was weer een warme dag. De loomheid had me nu helemaal in zijn greep. Morgen zou het heel wat minder zijn. Terug in de miezerige grijze lage landen. Het was nog maar eens duidelijk. Ik hield van de warmte, van de Middellandse Zee, van de geuren, kortom van het klimaat. Ik werd, misschien was het de hitte, plots geïnspireerd door het beton op de kaaimuur. Ik maakte een reeks foto’s gewoon omdat de schier abstracte composities mij aanspraken. Malevich in beton gegoten. Suprematisme in een zuiderse zon.

UDSC_0050UDSC_0051

Rond 16.00 uur reed ik naar de luchthaven. Toen ik aankwam was het al donker en had ik niet de indruk gehad dat het superdruk was. Nu belandde ik in een redelijke chaos.  De luchthaven van Iraklion was niet berekend op zoveel toeristisch geweld. Er waren drie gates. De vertrekhal zat vol. Mijn vlucht stond niet vermeld. Maar dat zou nog komen verzekerde men mij. Voor de luchthaven was een groot grasveld en dat zat ongeveer vol. Ik zocht een zo rustig mogelijk plekje waar ik in alle rust mijn fiets weer kon demonteren en samen met het gros van mijn materiaal kon opbergen in mijn fietszak. Toen dat gebeurd was was het een kwestie van wachten. Ondertussen was mijn vlucht (iets over zeven) verschenen op het grote bord. Ik las in de laatste hoofdstukken van mijn boek. Hel van giftige wolken, monsters aan kraterranden.

Toen kwam er een mooie jonge vrouw naar me toe. Ze sprak me aan in perfect Nederlands. Of ik alleen was. Ik zag mij al verzekerd van enig charmant vrouwelijk gezelschap. Dus antwoordde ik, naar waarheid, dat dat zo was. Ik wou al bijna zeggen gaat U zitten. Toen vroeg ze me of ik haar moeder kon meenemen op de vlucht, want die ging op bezoek bij de familie in België en had nog nooit gevlogen. Geluk ontdaan van wensdromen. Ze werkte hier op de luchthaven, had lang in Limburg gewoond, was er eigenlijk geboren. Ze zou mij wel eens vlug door de check-in helpen en zo gebeurde. We liepen een lange rij wachtenden voorbij, die ons een beetje raar en vijandig aankeken. Ze kende hier duidelijk veel volk. Mijn bagage werd niet eens gewogen. Mijn fiets verdween met mijn hele hebben en houden in een koker en ik was nieuwsgierig om te zien hoe ik hem in België zou aantreffen. Ik kreeg een instapkaart en hoefde mij verder geen zorgen meer te maken. Ze zei dat haar mama boven zat, in het restaurant, samen met haar Kretenzische familie. Ik volgde haar door de chaos de trap op naar het luchthavenrestaurant, waar een relatieve rust heerste. Daar maakte ik kennis met haar moeder en haar familie. Een twaalftal Kretenzers die allemaal perfect Nederlands spraken, met een Limburgs accent. Dat hoefde toch enige uitleg. Ze hadden in de mijnen gewerkt, of daaromtrent, en waren eens gepensioneerd teruggekeerd naar Kreta. Jaha! En of ze België dan niet goed vonden, last hadden van racisme? Neen, dat was het niet, maar in België moesten ze vooral op koudere dagen de helft van hun pensioen door de schouw jagen. Zo, dat was dat en daar had ik het volste begrip voor. Zo bracht ik mijn wachttijd door in het gezelschap van een vrolijke Kretenzische familie. Eten drinken, lachen …

De in het zwart geklede μητερα hing stevig aan mijn arm. Ja, ze was wat bang, maar ik stelde haar gerust in zoverre dat ging, want zij sprak geen Limburgs. Het vliegtuig ging in één beweging omhoog. In Brussel wachtte haar familie, ze stonden te wuiven aan de uitgang. Opdracht volbracht. Het was mooi geweest en het kon schier niet mooier eindigen.

Categorieën reizen

2 gedachten over “(Kreta) Mitera – ons moe.

  1. Wederom mooi; mooi verhaal en mooie foto’s.
    Bedankt om mee in je reisverhalen te mogen kruipen.
    Groeten
    Eric (the pupil)

    Like

    1. Ik doen mijn best waarde vriend the pupil. En het is fijn om te weten dat mijn verhalen gelezen worden.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close