(Kreta) Raki.

Ik vertrok vanonder mijn olijfboom. Het ging nu weer langs wegen in slechte staat de berg op. Traag vorderde ik tot aan de grote weg. Het was rustig, zij het zwaar fietsen. Ik volgde de grote weg een tijd. Het landschap bleef, op olijfbomen na, droog en wat dor. Geiten. Voor een deel zijn geiten een redelijk ramp voor vegetatie, zeker als ze los lopen. In Turkije had ik het al gemerkt. In elke kudde schapen liepen een paar geiten mee. Wat schapen niet aten, afgraasden, daar maakten geiten korte metten mee. Geiten zijn vraatzuchtiger dan schapen. Resultaat, een vaak kaalgevreten okerkleurig landschap.

De weg kronkelde nu weer door een bergachtig landschap. De drukte viel mee. Maar een tiental kilometer verder kon ik er weer af en reed ik weer naar beneden richting zee. Zo kwam ik weer langs kleine dorpen, eerder gehuchten. In een van deze zat een familie, of misschien wel het hele gehucht aan een lange tafel te eten en te drinken. Wat verderop stond een grote koperen distilleerkolf en daar waren ze raki aan het brouwen. De drank werd gedistilleerd uit de drab die overblijft nadat de druiven waren geperst. Die drab had ik soms aan huizen in ijzeren vaten in de zon zien staan gisten. Het was een jeneverachtige kleurloze heldere drank. Het hele gezelschap was buitenmatig vrolijk en luidruchtig en ik vermoedde dat er al flink wat raki doorheen was gevloeid.

sdsc_0003sdsc_0008

Toen ze me zagen noodden ze me, met onontkoombare gebaren, aan hun tafel. Vluchten kon niet meer en dat wilde ik ook niet. Ik kreeg meteen een bord voor mijn neus en er werd gebaard dat ik moest eten. Gelukkig was dat eten er, want ik moest ook komen kijken hoe ze die raki brouwden en ik kreeg er meteen een limonadeglas van, tot de rand gevuld, vers van de kolf, nog warm. Ik ging bij aan de tafel zitten en daar werd mij gul eten toegeschoven, maar ik werd ook gesommeerd te drinken. Het was warm, om niet te zeggen heet, al zaten we dan in de schaduw van een boom. Zo dadelijk moest ik ook nog verder met de fiets. Dus probeerde ik niet te veel te drinken en tussendoor at ik brood en vis en sla en nog meer heerlijkheden van de rijkgevulde tafel. Mijn glas werd opnieuw gevuld.

Ik herinnerde mij een verhaal van de Crain-cousins. Twee  Engelse neven die ooit de gekste dingen deden op de fiets. Ik had kort voor mijn reis hun boek gelezen en in een van de verhalen daarin gaat het ook over Griekenland en Kreta en Raki. Een van hen was met de tandem samen met zijn vrouw gaan trekken in Griekenland. Op Kreta hadden ze krek hetzelfde meegemaakt als ik nu. En het eindigde ermee dat ze met hun tandem na het feest, redelijk dronken, in een hoop grind beland waren. “Onze tandem stond na deze afdaling met het voorwiel perfect geparkeerd in een berg grind, wij lagen wat verderop te spartelen.”

Maar er was geen ontkomen aan, ook het tweede glas moest leeg. Ik zei dat ik nog wel met mijn podilato (fiets) moest rijden. Raki was goed voor de podilato, duimen omhoog. Daar had ik echter zo mijn twijfels over, zeker in deze temperaturen. Het begon lichtjes te duizelen in mijn hoofd. Ik mocht best een foto nemen, en zij ook. Mijn fototoestel ging van hand tot hand. Om een derde glas en een totale crash te vermijden nam ik, nu het nog zonder vallen ging, afscheid van deze vrolijke bende. Efcharisto, parakalo.

Een geluk was dat de weg, die hoofdzakelijk uit keien bestond naar beneden liep. Ik moest alleen zien recht te blijven en ook proberen tussen de scherpe stenen door te laveren. Mijn benen voelden als gevuld met zagemeel. Mijn hoofd bonsde en ik deed aardig mijn best niet van de weg af te raken die aan één kant een gapend gat de zee in vertoonde. Witte kliffen en daar af donderen zou dodelijk zijn.

sdsc_0011

Maar ik voelde mij ook vrolijk en lachte nagenietend, gelukkig geheel buiten het zicht van omstaanders. Zo zwalpte ik verder naar beneden. Daar zou ik stoppen en wat gaan liggen, maar het bleef maar naar beneden gaan. De zon brandde en liet de alcohol in mijn hoofd een tweede gisting ondergaan. Uiteindelijk belandde ik aan de zee, beneden. Ik was dat hele eind overeind gebleven, dat vond ik al een geweldige prestatie. Een klein keienstrand, aan het zicht onttrokken en vrij van overtollig gezelschap, bood mij de perfecte gelegenheid tot bezinning. Ik deed iets wat ik uiterst zelden doe, ik ging in het water zitten. Later legde ik mijn matrasje open en ging zoveel mogelijk in de schaduw liggen bekomen. Op dat ogenblik kon het mij verder geen zier schelen waar ik die dag nog zou terecht komen. Die verdomde drank moest eerst wat uit mijn lijf.

Categorieën reizen

2 gedachten over “(Kreta) Raki.

  1. Prachtverhaal

    Raki dronk ik graag. Eigen stook heb ik nog nooit geproefd.

    Maar nu zou ik weigeren.

    Een druppel alcohol blijft soms dagen in mijn lichaam zeuren. De tijdelijke roes kan daar niet meer tegenop.

    Nuchtere groet,

    Like

    1. Een glas raki weigeren wordt op Kreta naar het schijnt als zeer onbeleefd beschouwd. Maar een avontuur was het wel. In alle opzichten.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close