(Kreta) Langs stille smalle bergwegen.

pdsc_0038

De zon kwam weer zwoel en nog gehuld in mist op boven de zee. Het was een rustige goeie nacht geweest. De komende dagen zou ik verder fietsen over het smalste stuk van het eiland, het uiterste zuid-oosten. Uit lectuur had ik opgenomen dat dit het droogste en ook het meest onherbergzame stuk was. En aan de zuidkant nog vrij van toerisme en masse, en dat zinde me wel. Aanvankelijk dacht ik terug te rijden naar de stad, maar ik zou onderweg ook wel een koffiehuisje en een bakker tegenkomen. Een tiental kilometer volgde ik de grote weg die tot het kleine dorpje Anolpsy liep en daar afboog naar het noorden. Maar algauw nam ik weer een weg de bergen in. Ook al was de grote weg zo vroeg in de morgen nog rustig.

De afslag voerde mij naar Agios Ioanninos. De wegen waren smal, geasfalteerd, maar met putten en bulten en veel gruis in de bochten. Ik reed langs diepe ravijnen waar hier en daar roestige wrakken van auto’s hun laatste rustplaats hadden gevonden.

odsc_0006

Behalve de boomkrekels was de rust hier oorverdovend. Agios Ioanninos was weer zo’n schijnbaar verlaten dorpje. Het lag aan de voet van een kale bergkam. Witte huisjes en op een plateau aan de voet van de kerk een begraafplaats. Rusten deed je hier tot in de eeuwigheid. Twee cipressen hielden de wacht bij de doden.

Het ging nu op en neer. Naar het volgende dorp Orino, was het weer stevig klimmen. Ondertussen was de wind aangewakkerd en verschenen er voor het eerst ietwat dreigende wolken aan het zwerk. In Orino was een cameraploeg iets aan het opnemen. Iets dat op een huwelijk leek. Het waarschijnlijk op andere dagen stille dorp was nu onderhevig aan een zekere drukte. De wind floot er door de straatjes, deed stof en rommel opdwarrelen. Op de achtergrond altijd weer de grijze kale rotsen van de bergkammen. Mijn huid werd gelooid dor zon en wind.

pdsc_0030
De weg naar Orino – de witte vlek in het midden achter de rotsen is het dorp.

De staat van de wegen door deze woeste landschappen en tussen de dorpen werd steeds slechter. Het asfalt afgeraffeld en vele malen opgelapt, soms helemaal kapotgereden. Dat ging zo door tot Lapithos, een onooglijk gehucht in de bergen. Van hier moest ik richting grote weg (nr 97) die ik dan zou kruisen om vervolgens langs kleine bergweggetjes af te dalen naar de zuid-oostkust. Toen ik net buiten het dorpje het landschap overschouwde zag ik vele, nu gravelwegen door de bergen lopen. De welke zou ik kiezen?

pdsc_0022

Eigenlijk maakte het niet zoveel uit. Het voordeel van een eiland is dat je amper kan verloren rijden. Je komt wel altijd ergens aan zee uit. Dus koos ik op goed vallen uit, een weg die mij verder naar het zuid-oosten voerde. De weg was nu nog net iets meer dan een auto breed. Ik was in de loop van deze tocht amper een voertuig tegengekomen. Maar nu kwam plots vanachter een bocht een pick-up in volle snelheid uit de tegenovergestelde richting. Ik vermoedde dat de chauffeur even hard schrok dan ik, hij verwachtte hier geen fietser, ik was niet maar alert voor voertuigen. Het had gruwelijk slecht kunnen aflopen. Hij reed mij op een zucht voorbij. Ik had nog net de reflex gehad om naar rechts uit te wijken. Ik bleef even staan om te bekomen van de schrik. Verweet mezelf niet uiterst rechts te hebben gehouden. Het is op momenten dat je het niet verwacht dat je ongelukken krijgt. Ergens op een rustige gravelweg in de bergen van Kreta. Mooier zou de dood niet kunnen zijn. Maar ik vond het nog wat vroeg.

pdsc_0015

Aan de kruising met de grote weg was een klein eethuisje. Mijn provisie was zeer geslonken.  Dat was perfect, ik kon hier rustig wat eten, de grote weg oversteken en wat verderop een slaapplaats zoeken. Ik moest niet ver meer rijden om een veilig plekje te vinden tussen wat hoog gras en struikgewas. Veel volk kwam hier tenslotte niet voorbij. Wolken zien er tegen de avond altijd wel wat dreigender uit. Voor het eerst had ik het gevoel dat het wel eens zou kunnen gaan regenen. Het waaide stevig en ik hield mijn fietszak bij de hand. Maar het bleef droog. Morgen zou ik kunnen afdalen naar de oostkust.

Categorieën reizen

2 gedachten over “(Kreta) Langs stille smalle bergwegen.

  1. Dag Johan
    Altijd spannend om te lezen.
    Je hebt schrijvers en avontuurlijk talent!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close