Het scalpel.

Brasschaat 17 januari 2010 – D-day.

De chirurg komt binnengewandeld. Grote slanke man, klein hoofd, zie ik nu weer. Ook al heeft hij nu een operatiemutsje op. Stevige handdruk. Talkpoeder van de laatst-afgeworpen steriele handschoenen. Deze handen gaan me zo dadelijk fileren. Stukje dan toch. Alweer een en al vriendelijkheid en gerustelling. Nog even wachten. De operatiezuster rijdt me de plaats van handeling binnen. Het is fris. Ik wordt verzocht mijn hemd uit te doen. Hier lig ik, naakt, nog onder de deken, kwetsbaar onder grote ronde lampen. Alle stoerheid gestold in een koude rilling. De anesthesist begroet mij, weer een stevige handdruk, uitgebreide uitleg over wat zijn niet onbelangrijke deel van de klus zal zijn. Opschuiven tot aan de rand van het bed  dicht tegen de snijderstafel aan. Opblaasband rond de bovenarm, bloeddruk meten. Knijper op de wijsvinger om de saturatie te meten. Infuus. Ik hang in draden vast, glijd prettig weg in bewusteloosheid eens de verdoving mijn aderen ingaat.

Het is gebeurd, hoor ik ergens in een verte de verpleegster zeggen. Bianchi-groen pak, blauwe muts waaronder uit enkele zwarte haren een dunne lijst vormen rond haar wat brut, maar mooie gelaat. Prettige stem. Nog meer stemmen vanuit de verte. Er hangt een grote stationsklok aan de wand tegenover mij. 16.00 u. Ik kom stilaan, in trage vlagen terug bij. Pijn. Niet om te gillen, maar de versgemaakte wond schrijnt 5 op de schaal van 1 tot 10. Wat verderop gekreun. Vaardig spuit Bianchi-groen pijnstilling in de leiding van mijn infuus. Boven mij een soort glasschildering waarachter TL-buizen. Een onbestemde vogel vliegt door een blauwe lucht met witte wolkjes, rondom takken en groene bladeren. Beetje kitscherige suggestie van de zomer. Januari. Geen flinter daglicht komt hier binnen. De verpleger zegt dat hij shiften van tien uur draait. Nog pijnstilling bij in mijn leiding. Ik wordt op mijn zij gedraaid om het verband te inspecteren. Even nijdige pijn, 8 op de schaal van tien. Alles in orde.

Een alweer ongemeen minzaam meisje rijd mij terug naar mijn kamer. Het is haar job, bedden rondrijden. Soms zet ze er een elektrische motor op. Als ze te moe wordt. 12 tot 16 km. per dag, chapeau. De pijn neemt niet toe, eerder af. Nu stilaan klaarwakker. Slok water. Eindelijk, mijn keel voelt pijnlijk aan. Ne mond lak een droegdok en een tong lak een weust, zong Ed Kooiyman destijds. Buiten hangen wolken laag en grijs, sneeuw op komst zegt Frank op de radio.

Nacht, ik schrijf en lees Wallander. De pijn is er nu, als teken: het is gebeurd. So far so good. Morgenochtend zal het kraken in mijn stijfgelegen lijf en de wond zal ontevreden bijten als ik wordt recht gezet. “Der zijn erger dingen.” zou mijn moeder zaliger zeggen. Wis.

 

Categorieën reizen

5 gedachten over “Het scalpel.

  1. Je schrijft fris en monter.

    Je bent blijkbaar in goede handen.

    Bemoedigende groet,

    Like

    1. Bij momenten lijk ik wel omringd door frisse engelen.

      Like

  2. En als de nachtzuster dan ook nog eens een stille ronde maakt kun je waarschijnlijk lekker slapen.

    Engelen, je maakt mij jaloers.

    Vrolijke groet,

    Like

  3. Het lijkt me zeer goed met u te gaan Johan, als het je troost kan bieden? Onkruit vergaat niet- (Zoek de fout).

    Like

    1. Onkruid is de beste saus.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close