Nacht en dag.

Brasshaat 17 januari  2019 

Zoals verwacht werd het een lange nacht. Ziekenhuizen zijn niet altijd oases van rust. Om elf uur gaat het nachtlicht aan in de gang. Na een tijd is het als volle maan. Net niet genoeg licht om te lezen te licht om te slapen. In deze is een E-reader een zegen. Ik reis naar Zweden en volg Kurt Wallander in zijn eigenzinnige speurtochten naar obscure moordenaars; moordearessen in deze. Altijd slecht weer. Lekker spannend en vlot om lezen. Tussendoor probeer ik wat te slapen, doezelen. Maar dan komt de nachtverpleegster binnen, of stommelt mijn buur naar het toilet. Ergens boven bonst iets zwaar tegen de vloer. Oordoppen helpen wat. De zwakke geur van koffie komt de kamer binnenwaaien. Mijn maag knort voor de eerste keer. Tegen vijven val ik in slaap maar om zeven uur schiet de machine alweer in gang. Echter dit op kop, iedereen is hier ontzettend vriendelijk en beschikbaar en competent.

Temperatuur, bloeddruk. De koffie van mijn kamergenoot geurt als een onzedige verleiding. Een mooie vrouw in kanten slipje fluistert zwoel iets in mijn oor: “Nuchter.” Ze verandert plots in een oude heks en rent luid lachend door de gang. Niemand schijnt iets te hebben gemerkt Mijn maag knort ten tweede male, verteringssappen klaar voor de start. De tijd vliegt twee uur als ik met mijn kamergenoot over reizen praat. Zeeman geweest, gewerkt voor baggeraar Denul. Tot zijn vijfenzestig. Zwaar werk bij momenten op die boten. Respect. Hij heeft de hele wereld gezien, China, Hong-Kong, Dubai, Argentinië… en machinekamers van boten. Middag. Even mijn vrouw bellen. Vandaag heeft bezoek geen zin. Tegen de tijd dat ze hier is lig ik met mijn kont omhoog onder een operatielamp. Zonsopgang boven Brasschaat.

Goed nieuws, ik mag vroeger naar beneden. Wassen met van die Isobethadine-bruine-stinkzeep. Bacteriën blussen. Operatiehemd aan en van die afschuwelijke drukkousen. Onder de deken. Hannah Arendt is te hoog gegrepen, te veel afleiding.

De verpleegster stuurt het bed handig door tochtige gangen We praten wat over haar stiel die ook de mijne was. Piepjong is ze, fris, drie jaar afgestudeerd. Waar is de tijd? Onherroepelijk voorbij. Beneden is het fris. Ze parkeert mij achter een gazen gordijn. Succes. Aan mij zal het niet liggen. De operatiezuster komt bij me. Jong, fris, Bianchi-groen* pak, azuurblauw kapje. De hele riedel weer overlopen, wie ik ben, geboren, dokter, allergieën, prothesen … Ik krijg zo’n tullen slagerskapje op mijn kop. Ze vist een ader op en installeert een aansluiting voor een infuus. Wachten. Deuren gaan open en dicht, piepsignalen, stemmen wat verderop in de gang. Kriebels in de buik, beetje hoofdppijn. De man met het startpistool staat klaar. Nu gaan lopen zou een beetje hilarisch zijn. Buikademhaling.

*Bianchi-groen, zoals ven het gelijknamige koersfietsen-merk.

Categorieën reizen

2 gedachten over “Nacht en dag.

  1. Ondertussen zul je nu onder het mes liggen?

    Ik wens je een voorspoedige revalidatie.

    Bemoedigende groet,

    Like

    1. Ondergelegen. Gefileerd.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close