(Kreta) Lentas.

Het ging nu snel de berg af. Ik reed tot aan de baai van Kaloi Limenes. Ik liet het dorp – zon en strand – rechts liggen en reed boven de kust verder. Waar het vlak was, werd er alweer aan landbouw gedaan en waren er weer de plastic serres, naast velden met tomaten en komkommers in open lucht, gebonden aan constructie met bamboestokken.

Witte huisjes, lagen er las grote suikerklonten tussen. De tuinbouw, want dat was het toch hoofdzakelijk, was kleinschalig. Ik had niet de indruk dat hier mastodonten aan het werk waren. Dan ging het weer de bergen in. Weer langs kleine bergdorpen en langs kleine pasjes, nu ook meer over gravel. Asterousia, heette deze kleine keten. Weerbarstige begroeiing, beetje dor, bij momenten zwaar klimmen, beige tot soms roestkleurige rotsen.

mdsc_0008

Maar het was hier rustig. Soms een local die met zijn pick-up de berg op of af reed, een stofwolk achter zich latend. Niet zo hoog de bergen hier, tot max. 900 m. Soms kon ik tussen de hoogtes door de vruchtbare vallei van Messaras zien. Ik keek vooral uit dat ik niet met mijn banden in de buurt kwam van de talrijke, nu verdorde distels, kwam. Ik had ondertussen ervaren dat die kleine nijdige gaatjes in mijn banden konden maken.

ldsc_0026

Tegen de middag reed ik terug naar beneden naar Lentas. Een vooral door rugzaktoeristen bezocht dorpje aan de zee. Het was nog vroeg, 14.00 u., toch boekte ik een kamer in klein betonnen, door particulieren gedreven onderkomen. Het was mij te duur, ik was alleen en betaalde voor drie bedden. Maar ik wou nog eens in een bed slapen en een douche nemen. Lezen onder een pergola, een fris glas retsina in de buurt. De reis was bijna halfweg. Veel volk was er niet. Op een plateau boven het strand stonden nog twee tentjes. Ik liet de tijd zachtjes kruipen, dommelde af en toe in. Warmte was en is voor mij geen probleem, als ik maar kan bewegen, in het bijzonder op mijn fiets. Stilzitten is een andere zaak. Het stilzitten alleen al maakte mee loom en de warmte trok looddraad door mijn oogleden. Maar vandaag was het zo’n luie (halve)dag. Langer hield ik dat lanterfanten niet vol.  ’s Avonds at ik tsatziki en sla en gebakken vis. Ik dronk een halve liter retsina, bij de koffie bracht de gastvrouw ook nog een borrel metaxa. Mijn bed was de hoek. Ik zou (eigen schuld, dikke bult) slecht slapen. De stilte was hier oorverdovend. Nare dromen, zoemende muggen. De nacht kronkelde, met rare bochten naar een verre ochtend toe.

mdsc_0001

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close