(Kreta) Het zuid-oosten.

Ik was opgelucht van de kust weg te zijn. Terug de bergen in van dorp naar dorp. In een van de verlaten valleitjes alweer een stort. Ik kon niet ophouden mij er ingewandsgewijs  aan te ergeren. Het rottige was dat die stortjes en storten op zichzelf al vreselijk waren, maar ze vervuilden ook nog eens de omgeving, vooral als het waaide, en dat deed het op Kreta veel en vaak hard, daar het plastic dan alle kanten opwaaide.  De weg was nu eens weer geasfalteerd dan weer gravel.

jdsc_0018

Het wisselde soms op een bruuske manier. Soms lag er aan het einde van een asfaltstrook een berg gravel en was het duidelijk dat er plannen bestonden om verder te gaan. Ondertussen waren er alweer drie dagen voorbij, zolang had het geduurd om van het uiterste oosten terug ter rijden en aan mijn oostelijke trip te beginnen. Drie dagen die op enkele saillante details na blijkbaar niet veel in mijn geheugen hadden achtergelaten.

Apostoli, langs de kant van de weg was een beeldhouwer bezig aan een het kappen in een zachte witte steen. Ik bleef staan om even naar de man zijn arbeid te kijken. Op zich vond ik er niet zoveel aan. Nogal een platte bedoening. Weinig stevig in de vorm en sentimenteel. Sentimentaliteit is nogal eens dodelijk voor goeie kunst. Wat overigens niet met gevoeligheid te maken heeft.

jdsc_0009

Hij stopte even met zijn werk en kwam naar me toe. Hij sprak Engels, een zeldzaamheid in op Kreta. De verklaring daarvoor kwam algauw aan het zonlicht. Hij woonde in Amerika, hij was hier een beetje op vakantie en maakt in die tijd een beeld voor de plaatselijke kerk. De Here met lam. Ik vond het lam toch iets te zwaar en te groot. Jezus met bok had naar mijn gevoel een betere titel geweest. Een vrouw van het dorp liep voorbij, boodschappen wezen doen, ze droeg een schort zoals mijn grootmoeder die altijd droeg. Behalve op zondag kort voor en na de mis, nooit anders geweten.

Zon, rust een mooi landschap en kleine soms mooie dorpen die zich aan elkaar regen, Kaloyeros, Lambiotes, Fourfouras, Voni… Vizari had een mooi kerkje.

jdsc_0016

Ik voelde mij bijzonder in mijn nopjes. Steden maken mij nogal nerveus, gejaagd. Maar in een omgeving als deze kwam ik tot rust. Fietsen in alle vrijheid. Het beviel me elke dag beter. De pijn in mijn rechterschouder, waar ik voor vertrek een beetje bang voor was, was geheel weggetrokken. Ik was door de kwalen heen. De zadelpijn die aanvankelijk wat vreugde stal, was ook verdwenen. Ik wist het al wel, maar nu was het voor mij duidelijk. Ik was een Middellandse-Zee-mens. De temperaturen, de geuren, het landschap, de mensen, een zalvend warm bad was het.

jdsc_0005

De nacht bracht ik door achter zo’n wit, met blauw koepeltje, geschilderd kerkje waar een lage muur omheen stond, waarachter ik veilig kon schuilen. Bladeren ritselden in de wind. Eens donker begonnen in de verte honden aan te slaan. Die gingen soms lang te keer, hielden mij weleens uit de slaap. De maan was bijna vol, licht was het dus ook. Tolkien hield mij nog een tijd gezelschap, sloop de Golem daar niet weg achter een boom?

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close