(Kreta) Strand.

De zon was op haar terugloop, de zee kabbelde loom wat tegen het strand aan. Verderop in het dorp was een feestje aan de gang. De wind joeg flarden muziek en gejoel mijn kant op. In tegenstelling tot hogerop koelde het hier niet af. Het bleef vochtig warm, zwoel. Ik had mijn fietspyjama opengelegd en daarop de rest van mijn schamele bezittingen. Ik at wat en las zolang mogelijk zonder pillicht. Zo “in de ban van de ring” was het tegen zevenen aardedonker. Alleen in de verte wat lichtjes van het dorp die in het water weerspiegelden. Achter mij gingen de boomkrekels te keer. Voor mij klotste het water verder, de zee vol pinkende blinklichtjes, in een kwartierse maan.

DDSC_0016
Welgekomen zeer vroege ochtend aan de zuidkust.

 

Het begon stilletjes. Jeuk, op mijn armen en in mijn gezicht. Ik dacht aanvankelijk dat het van het zweten kwam, maar toen wist ik het weer, steekvliegjes. Zelfs als je het nooit hebt ervaren, dan weet je het vrij snel. Ik had het tot hiertoe ook nog maar één keer meegemaakt, in vergelijkbare omstandigheden. Het was wel ochtend, maar mistig en toch warm weer. In Luxemburg was het, ik zat een tekening te maken van een varkensstal. En daar waren ineens die ondingen. En er is geen kruid, geen meppen, geen vegen, geen vloeken tegen opgewassen. Na tien, vijftien minuten moet je oprotten, of bescherming zoeken en die kan er alleen in bestaan om bijvoorbeeld in je tent te vluchten, of jezelf helemaal te bedekken. Ze kruipen zelfs in je neus en als je langs je mond inademt, zelfs in je strot waar je ze met wat spastisch gehoest nauwelijks uit krijgt Later zou ik die dingen in Schotland, waar ze midgets heten, in volle hevigheid nog over mij krijgen. Mijn boek legde ik derhalve snel terzijde en ik heb me de hele nacht bedekt met het zeil van mijn fietspyjama en mij verborgen in mijn slaap zak. Ik dreef zowat in mijn zweet, maar het was dat of veelvuldig tot de waanzin toe gestoken worden. Slapen heb ik die nacht schier niet gedaan. Als ik insliep gooide ik in mijn slaap of halfslaap de bedekking van mijn lijf, want het was te warm en dan zagen die rotbeesten hun kans schoon. Het zijn van die nachten waar schier geen eind aankomt, waarin je ongeduldig wacht op de eerste dageraad, de eerste streep koel licht. Soms zonk ik even weg in de slaap, waarin bizarre dromen de onrust nog schenen aan te wakkeren. Achtervolgingen zonder uitweg, vertrek zonder aankomst. Eindelijk kwam dan de eerste streep licht boven de zee te voorschijn. Nog even en ik kon inpakken en vertrekken. Het zou nog wat duren voor ik weer eens aan een strand zou slapen. Daar had ik het nu wel even mee gehad.        

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close