(Kreta) Moni Arkadi – Rethimno.

Op mijn kaart van destijds staan Romeinse cijfers met een pen geschreven. Ik maak me sterk dat dat mijn plaatsen van overnachting zijn. Sommige zijn al door de tand des tijds weggevreten, bovendien herinner ik mij alleen nog de markantste. Zo vermoed ik dat het ondertussen al dinsdag was.

CCDSC_0002
Moni Arkadi – gevel van de kerk.

7 oktober 1992. Ik klom verder omhoog. Het was nog killig. De wind was een beetje gaan liggen, maar was nog enthousiast aanwezig. De weg liep bochtig omhoog tussen de olijfbomen. Rond zevenen kwam ik boven en langs waar ik boven kwam was er  een verlaten kleine hoogvlakte. Plastic rommel werd door de wind over de vlakte rond het klooster geblazen. Een paar geiten stonden van een struik te knabbelen. Moni Arkadi is zowel voor de Kretenzers als voor de toeristen een trefpunt. Het klooster heeft dan ook een niet te onderschatten rol gespeeld in de vrijheidsstrijd tegen de Turken. Eind negentiende eeuw hielden zich in dit klooster vrijheidsstrijders schuil. Toen de Turken het klooster belegerden en de toestand hopeloos werd, werd alle munitie in het kruitmagazijn ondergebracht. Om aan foltering en gevangenschap te ontkomen,  bliezen de rebellen zichzelf op zodra de Turken het klooster binnenvielen. Later leidde een revolutie in 1898 tot de bevrijding van Kreta.

De zon was ondertussen helemaal op. Achter de gevel van het klooster viel er licht op de binnenplaats. Hier stond ik uit de wind. Het was er stil, een kat lag tegen een deur aan te soezen. Een druivenstruik en een bougainvillea lagen uitbundig op een pergola. Een pope zweefde zwart over het plein. Groette minzaam. Een stille plek, nodend tot contemplatie. Ik  verkende het geheel, stilletjes. Ik voelde mij een beetje een indringer.

DSC_0023
Moni Arkadi – kloosteringang.

Aan de andere kant van het klooster kwam het toeristen-aspect tot uiting onder de vorm van terrassen en souvenirwinkeltjes. De weg die hier aankwam, liep vanaf Rethimno omhoog en werd door de meeste bezoekers gebruikt. Parkeerplaatsen voor bussen en auto’s. Maar op dit vroege uur was er nog niet veel beweging. Er was wel al iemand bezig met de voorbereidingen voor alweer een dag toeristen. Ik kon een kop koffie krijgen. Opgedronken in stilte, alleen het geluid van de wind, en het schuren van plastic zakken over de grond. Straks zouden de bezoekers naar boven komen, terwijl ik naar beneden reed. Want van hier ging het naar Rethimno. In de bergen boven het klooster, langs waar ik eerst een ommetje maakte, werd het nog desolater. Het werd wel warmer. Het ommetje liep langs een gravelweg, die later op de hoofdweg uitkwam Dan  ging het naar beneden. En te zien aan de auto’s en bussen die nu naar boven gingen was dat, niks te vroeg. Zo bleef Arkadi toch als een bijzondere plaats in mijn geheugen zitten. Een stille ingetogen plek waar het even goed toeven was.

CDSC_0019
In de bergen boven het klooster.

 

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close