( Kreta)Een beetje paradijs.

Ik probeerde ook toen om, waar mogelijk, weg te rijden van van begane paden. De zon scheen volop en ik was een rotsige zijweg ingereden die boven en rond een dalletje liep. Dat kostte mij mijn eerste lekke band. Dat was een euvel dat toen nog regelmatig voorkwam. De laatste jaren rijd je zo weinig lek dat je al moet gaan nadenken hoe dat weer gaat een lekke band plakken en vervangen. Toen ging dat vlot. Ik had al gauw door dat ik vooral de stugge, nu verdroogde distels moest mijden. Want de stekels die daar opstonden waren heel gemeen. Soms bleven die in je band zitten en gingen dan bij het rijden doorheen het rubber, dat in zo’n temperatuur ook al wat zachter werd. Na het plak- en trekwerk zat ik wat te eten. Een oudere man kruiste mijn pad, hij had een tuintje in het dalletje. Ik had hem daar bezig gezien. Hij ging naast me zitten en stak een sigaret op. Daar was ze dan, de taalbarrière. Ik stotterde enkele Griekse woorden. En hij knikte en antwoordde iets waar ik dan weer geen moer van snapte. Hij offreerde mij een komkommer en een paar tomaten. Toen zijn sigaret aan haar eind was stapte hij op. Kalimeira (καλημερα).

Ik kwam na een tijdje op dezelfde weg, die ik had verlaten, terug. Verder omhoog, op de kaart had ik een klooster gezien. Daar naartoe. Na een tijdje hield het asfalt op en belandde ik op een keien weg. Het was hard werken om daarlangs omhoog te komen. Het kloostertje, een kleiner wit gebouw, was ook niet zo bijzonder, maar heel de rit was mooi. Later op de dag ging het weer naar beneden en volgde ik een asfaltweg door een breed dal. Ik belandde tussen een kudde schapen en in een betonnen winkeltje kocht ik nog wat eten en in een bar dronk ik nog een dubbele Griekse koffie, en daar was altijd een glas fris water bij.

DSC_0017

Het werd altijd vroeg donker. Ten laatste tegen zessen moest ik een plekje hebben om te slapen, want donker was donker. De weg liep halvelings over een uitgedroogde rivier. Hij vormde een soort overkapping, een halve brug. Onder de ruimte die daardoor ontstond, was een drinkbak voor vee gemaakt. En er lag ook nog wat hooi. Ik besloot om mij hier voor de nacht te installeren. Naast de voederbak was een verhoogde plek en daar legde ik mijn slaapmat en -zak. Vroeg donker, en dat had het nadeel dat je daar in je donkere hol nog een tijdje bezig moest zijn. Lezen was zowat het enige dat je kon doen. Lezen met een kleine pillamp. Ik had de trilogie “In de ban van de ring” van Tolkien bij. Gebonden in één boek, kleine druk op kerkboekenpapier. Ik ben een trage lezer, dus ik zou er wel drie weken over doen en zo niet kon ik nog altijd van voor af aan terug beginnen. Af en toe reed er een auto over de brug. Verder was het stil, op het geblaf van een hond na. Ik deed mijn licht uit en probeerde te slapen. Toen stopte er een Auto. Vlak boven mij. Even hield ik mijn adem in. Er stapte iemand uit en die iemand kwam naar beneden. Ik verroerde mij niet. Een jong meisje, ze hurkte en wat ze kwam doen was duidelijk. Het was dringend. Ik bleef stil liggen en hoopte dat ze me niet zou zien en wie weet beginnen gillen. Nadat ze gedaan had, verdween ze terug naar boven. Ik hoorde de wagen starten en wegrijden. De nacht in.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close