(Kreta) Aankomen.

Ik ben vertrokken en ook aangekomen op Kreta op 2 oktober 1992. Volgens mijn schaarse notities was dat een vrijdag.  Mijn ingepakte fiets was blijven staan aan de incheck balie, die zou daar worden afgehaald. Ik herinner mij niet meer of ik er extra voor betaald heb, maar ik meen van niet, want behalve die fiets en die ene fietszak als handbagage had ik niets bij. Mijn slaapzak en matras en een zak met kledij, zaten bij de verpakte fiets. Kortom de eerste hindernis was genomen. Controle door en wachten. Rond 17.00 u. ging de vlucht. Vliegen was toen, milieu-gewijs, nog niet zo zwaar beladen. Maar toch her en der begon het knagen.

Hoe het weer hier in België was weet ik niet exact meer. De week die ik ging fietsen in de Ardennen, om wat in vorm te komen, was het fris maar dragelijk en daar beneden is het meestal al herfstiger dan hier bij ons. Wat ik mij wel nog levendig herinner is het gezelschap op het vliegtuig. Drie zetels naast elkaar en naast mij zat een ouder echtpaar, uit West-Vlaanderen. Ze zaten er wat gespannen bij. Je kreeg in die tijd – ook al duurde de vlucht maar twee, drie uur – nog eten op het vliegtuig. Zo’n in plastic en isomo en knisperende papiertjes verpakte maaltijd, die culinair een draak was, maar die ik toch altijd van harte verwelkomde, al was het alleen maar om tijd te doden. Bezigheidstherapie zeg maar. Maar die twee naast mij moesten niets hebben. Neen, eten dat ging niet, ze waren eigenlijk bang in dat vliegtuig. Dat zeiden ze ook. Waarom vlogen ze dan naar Kreta? Iets met de kinderen en vrienden. Iets waarvan ik dacht, luitjes blijf toch thuis. Overigens was heel dat vliegtuig een beetje een bejaardenhuis. Zo voelde ik dat in die tijd, nog jong en alleen maar in mijn baard een paar grijze haren. Een beetje overmoedig.

ADSC_0001
Stuk van mijn toen gebruikte kaart.

Iraklion, uitstappen, het was al donker, maar wat mij aangenaam trof was de temperatuur. Het was warm, ook al was het donker. Ik was meteen overtuigd dat ik een goede keuze had gemaakt. De volgende stap was wachten op de bagage. Mijn fiets had duidelijk tussen de valiezen gezeten. Met een klein hartje opende ik de ritssluiting van de beschermhoes. Alles voelde koud aan. Het werd al snel duidelijk dat een en ander aan zware druk onderhevig was geweest. Een van mijn drinkbussen was zo ongeveer tot een soort roze banaan herleid. Dat was het eerste wat mij opviel. Erger was mijn achterwiel eraan toe, en ik prees me gelukkig dat ik een tijd daarvoor een fietsreparatiecursus had gevolgd. Ik zette mijn fiets in elkaar en behalve het achterwiel was alles nog in berijdbare staat. Dus toog ik aan het werk. Met een nippelspanner en mijn remblokken als richtlijn probeerde ik de zware slag uit mijn wiel te halen. Fietsmakers doen zoiets op een kwartier, maar voor een amateur als ik, en ook bij gebrek aan fatsoenlijk materiaal, was dat een lange zware klus waar veel zweet bij te pas kwam. Behoorlijk spannend ook, want voor hetzelfde geld maak je het euvel alleen maar erger. Na een uur was het resultaat niet onberispelijk maar van die aard dat ik kon vertrekken. Ik zou onderweg misschien nog wel een fietsmaker tegenkomen. Fiets opladen en het luchthavengebouw uit. Ik haalde diep adem. Vol goesting en al meteen genietend van de lauwe avondlucht reed ik het donker in. Ik voelde mij bijzonder opgetogen, het voelde ook een beetje aan als een overwinning. Er lagen drie weken Kreta voor mij en hier begon het.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close