(Kreta) Verantwoording.

Hoboken – 15 oktober 2018.

Omdat ik heden een tijdje vast zit, niet dat ik niet meer zou fietsen, maar een reisje zit er niet direct in, ben ik in mijn reisdagboekjes gedoken. Er liggen daar veel verhalen op een hoop. Ze liggen daar te verstoffen, te vergelen. Daarom heb ik besloten om mijn oude verhalen, die nog niemand kent of heeft gelezen nieuwe leven in te blazen. Ik ga terug in de tijd. Daarbij vroeg ik me af hoe ik te werk zou gaan. De oudste eerst of gewoon via de ladder naar beneden. Het is verleidelijk om, de oudste – Kreta – het was mijn eerste geslaagde fietsreis, eerst te doen. Maar daar heb ik geen notities van, alleen foto’s. Misschien zou het de moeite zijn om mij op dat gladde pad te begeven. Vorig jaar fietste ik naar Zweden, de op één  na laatste reis. Daar heb ik wel een dagboek van en foto’s, waarvan ik er al een deel op mijn facebook-pagina zette.

DSC_0778kopie
Zweden – Fiskebacken – 2017 – mijn huidige fiets.

Herinneringen zijn meestal snel vervaagd, of vertekend. Dus zullen deze verhalen waarschijnlijk ook anders klinken. Gelukkig zijn er mijn notities, te ontcijferen en in fatsoenlijke zinnen te gieten en natuurlijk de foto’s, het is uiteindelijk dank zij die foto’s dat onze herinneringen nog enigszins levendig en vooral accuraat blijven. Maar foto’s leveren geen geuren, noch geluiden. Dus daar gaapt al meteen een gat en zal ik in mijn verzamelde herinneringen moeten duiken. Nu ik ervoor sta ben ik zelf wel benieuwd hoe rijk de vijver zal zijn waarin ik ga vissen. En hoe mijn stoffige herinneringen zullen werken. Wat dat betreft zou het natuurlijk boeiend zijn om met Kreta te beginnen. Een dagboek wordt het dan niet, maar meer, zij het in chronologische volgorde, losse flarden. Mijn reis naar Zweden ligt nog heel wat verser in mijn hersenkronkels ingebed. Bovendien heb ik daar veel materiaal van bijeengespaard.

Hoboken – 18 oktober 2018.

Na aarzelen en twijfelen en boekjes inkijken en besnuffelen, na foto’s doorgenomen te hebben neem ik het risico, ik zal mijn oudste fietsreis oprakelen, ik zie wel waar ik uitkom. Makkelijk wordt dat niet, maar het is een uitdaging. Eens de twijfels overwonnen liggen de wegen open. Dus neem ik jullie, en ook mezelf een beetje, in de volgende reeks blog-post’s mee naar Kreta. We schrijven 1992 dat is dus zowat 26 jaar geleden. Altijd even schrikken, wat dat betreft,  in het verleden duiken. Schrikken is ook dat ik toen al 40 jaar was. Late bloeier altijd geweest, en ook een beetje een angsthaas. Dus altijd veel te overwinnen, net als mijn twijfel of ik DIT wel moet doen. Hier gaan we dan.

DSC_0002
Kreta – 1992 – mijn toenmalig fietsje.
Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close