Wild (vrij) kamperen.

De roep van een bosuil, de schreeuw van een malcontent hert, het gerommel van everzwijnen, de hooligans van het bos. Vlakbij, soms bedreigend, soms veraf, soms wonderbaarlijk mooi, daar doe je het voor, wild kamperen. De stilte, de echte nacht, de sterren. Wild kamperen, altijd gedaan, vroeger meer dan nu. Het is begonnen op mijn eerste fietsreis op Kreta. Ik had zelfs geen tent bij. Gelukkig altijd mooi droog weer en dus sliep ik onder een brug, of een olijfboom, in een onafgewerkt gebouw, of achter een van de vele kerkjes. Zonder tent ben ik ook door Jordanië gereisd, en ben toen tot de conclusie gekomen dat ik dat nooit meer doe, zonder tent. Ik heb daar namelijk twee keer een onnoemlijk aantal muggenbeten gehad. Dus minstens een binnentent mee tegen het ongedierte. Op mijn twee reizen naar en door Spanje heb ik ook veelal wild gekampeerd. Dat kwam ook mede door het feit dat er in de Spaanse binnenlanden amper campings te vinden zijn. Tegenwoordig, vooral op de weg naar Santiago is dat beter. In Frankrijk heb ik ook aardig wat wild gekampeerd, maar op deze reis had ik het gevoel dat er heel wat campings zijn bijgekomen. Daarbij komt dan nog dat ik campings heb gezocht met mijn smartphone, ook dat heeft ertoe bijgedragen dat het wildkamperen  is teruggelopen. Frankrijk heeft bovendien zijn vaak zeer betaalbare campings municipal.

1040067
Hier vlakbij deze rivier aan de voet van de Dolomieten, heb ik een nacht in de bosjes gestaan. Goed plekje, lekker verstopt. 

Vooral de periode, tussen Sestrière en Padua, heb ik vrijwel altijd ergens een plaatsje gezocht, ook weer omdat er bijna geen campings op mijn weg kwamen, of ze er ver af lagen en/of uit de richting. Na Italië was het eigenlijk gedaan, Oostenrijk, Zwitserland, Duitsland, de campings waren er op mijn weg en veelal op de gepaste tijd. Geregelde landen, het lijkt wel of het niet hoort, dat wild kamperen, in al die strakke geregeldheid. Eens ik mijn vrouw tegenkwam moesten we wel een camping hebben voor de elektriciteit, om de batterij van haar E-bike op te laden. En verder wordt een mens een dag ouder en is het comfort van een camping vaak welgekomen. Het drijft natuurlijk je budget omhoog, en dan heb ik het nog niet over hotels of B&B’s. Ik heb ook ondervonden dat als je wild wil kamperen de reis lastiger wordt. Je gaat namelijk zo laat mogelijk op zoek naar een plekje, dus je fietst langer en afhankelijk van het land of de streek waar je doorrijdt is het makkelijker dan wel moeilijker om een plekje te vinden. Hoe dunner bevolkt een gebied hoe makkelijker. In de bergen is het ofwel beneden, ofwel boven te doen. In de klim vind je amper een vlak stukje om je tent op te zetten. In Engeland ging ik het vaak vragen aan boeren en dat ging vrij vlot. In Schotland heb ik ook veelal wild gekampeerd, maar daar is plaats zat en mag het, de Schotten trekken er in het WE zelf enthousiast op uit. Maar in de meeste landen mag het dus niet. In het noorden, Zweden, Noorwegen, Finland, mag het wel (allemansrecht) maar dat is ook aan bepaalde regels onderhevig. Zweden is het land waar ik ooit door een boer werd gesommeerd om zijn akker (net gemaaid) te verlaten.

DSC_0021
Zweden wild kamperen bij een rivier. Dat mag.

In mijn, ondertussen toch redelijk rijke carrière, ben ik drie keer gesommeerd om te vertrekken en dat was niet in vrijheid blijheid. Eén keer zoals hierboven vermeld en twee keer op een plek waar ik van dacht dat het een camping was, maar het bleek dan iets privé te zijn. Eén keer is dat behoorlijk uit de hand gelopen. Voor de rest nooit miserie gehad. Griekenland (ten strengste verboden) is een van de prettigste landen om vrij te kamperen. Er zijn om te beginnen, ook alweer in het binnenland, geen campings. Die situeren zich vooral aan de zee en op de eilanden. Op de eilanden hebben ze tegenwoordig wild kampeerders genoeg. Ik heb aan al die momenten alleen maar prettige herinneringen. Je moet er natuurlijk de ongemakken bij nemen. Geen douche, zuinig zijn met water, al eens een beest dat je nachtrust komt verstoren … Op hikingadvisor.be vind je veel informatie over wild kamperen. Ook een mooi overzichtje van landen waar het mag en niet mag of een beetje mag. Laat vooral geen rotzooi achter, want dat is vaak de reden waarom in veel landen het wild kamperen verboden werd, maar mij lijkt het vanzelfsprekend; overigens zoveel rommel heb niet na een nachtje in de natuur.

1010321
Montmédy – een beetje wild kamperen, met toelating van de toeristendienst. Ergens gaan vragen dus, ook een optie. Maar dat werkt een beetje als autostop doen. Soms zit je na een kwartiertje gebeiteld, soms moet je uren je duim opsteken en rijden de auto’s die stoppen niet naar waar jij heen wil, maar als je ergens welkom bent, dan zit je vaak bij fijne mensen, die je ook soms nog eens overladen met eten en drinken. 

Vrij of wild kamperen, één devies: “Take nothing but memories, leave nothing but footprints.”

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close