Van Semois naar Maas.

Poupehan – zaterdag 8 september 2018 – dag 76 – km 4624.

Ze vergaderden er, alweer vele jaren geleden, 1982 om precies te zijn, Wilfried Martens, Fons Verplaetse, De Haene zal er ook wel bij geweest zijn, twee wijlens ondertussen al, om er in besloten vergadering de devaluatie van Belgische frank (ook al wijlen) te bedisselen. Poupehan dus. En vanmorgen is het er koud, dat zeg ik nu zonder aarzelen. Mist, het lijkt alsof er uit de Semois giftige dampen opstijgen.

1040854.jpg

Mooi, dat wel, maar verrekte koud. Jas aan, lange broek, handschoenen … herfst. Ik denk er over om mijn winterovertrekken over mijn schoenen te doen. Natte koude tent oprollen, waar herfstbladeren aanplakken. Tegen de tijd dat ik op mijn fiets zit voel ik mijn vingeren niet meer. Maar hela-ollikidé de dag begint met weer zo’n eindeloos lange klim de Semois-vallei uit. Op naar Rochehaut. De spieren zijn nog koud, zeker met dit weer, alles protesteert, ik puf en blaas en weet, het is voorbij. Nog twee dagen. Meteen de Ardense hoogvlakte in. Dat vlak is natuurlijk zeer relatief. Tegen dat we boven zijn komt de zon er af en toe door en begin ik mijn vingeren terug te voelen. Op en af, even langs de drukke N 95, tot Bièvre. Grijze Ardennendorpen, in een vijftig tinten groen omgeving. Veel bloemen zijn er niet meer in de berm. Alles is nu uitgebloeid, staat in het zaad of is gemaaien. Ik zie dat er nog altijd debielen zijn die hun plastic flesjes en blikjes in de berm gooien. Ik durf er in arcenicum gedrenkte bloknagels op innemen dat die rotzooi vanuit auto’s naar buiten wordt gekieperd. Propere auto dat wel, kan je geen blik in dulden. Bièvre voorbij, rustiger wegen, maar het parcours blijft zwaar. Soms lange klimmen of in de dorpen korte stukken van meer dan 10%. We hebben onze zinnen op Dinant gezet. Ik wil daar een oude vriend bezoeken, maar net als gisteravond geeft ie niet thuis. In Sart-Custinne na weer zo’n zwaar stuk tegen de muur op, zeg ik tegen mijn vrouw dat ik het gehad heb. De reis loopt op zijn laatste omwentellingen. De rek is er uit en ik begin me moe te voelen. Daarbij komt nog dat we deze wegen bijna allemaal al eens gefietst hebben. Vele honderden, misschien zelfs een paar duizend kilometer heb ik hier alleen of met mijn vrouw gefietst. Vaak ter voorbereiding van een langere reis. Sinds gisteren zit er een soort tristesse in mijn lijf. Maar daarmee kom ik de hellingen niet op. Vencimont ligt in de vallei van de Houille, zijriviertje van de Semois. Dat levert een snelle daling, en een lange, maar dat stemt niet tot gejuich want daarna zal het weer klimmen zijn. En zo gebeurt, door het Bois Sevri tot Winenne, een tochtig dorp helemaal boven in de hoogvlakte.

1040868.jpg

De huizen staan trapsgewijs langs een brede straat waarin de wind vrij spel heeft. Het moet hier in de winter soms gruwelijk koud zijn, denk ik erbij. Dan gaat het naar beneden tot het volgende verdiep. Weer op en af langs een betonweg. Op die verlaten weg loopt een vrouw, ze heeft een zware boodschappentas bij. Soms zie je dat, langs verlaten wegen loopt een mens. Vaak vraag ik me dan af, wat loopt die hier te doen. In dit geval, wat loopt zij hier te doen. Achtergelaten door haar vent. Bus gemist. Ze loopt hier in elk geval niet voor de lol, dat zie aan haar rood aangelopen gelaat en ze puft en blaast harder dan ik bij weer zo’n rotklim. We dalen nog wat verder. Gezien we niet meer gefixeerd zijn op Dinant besluiten we via Givet naar Heer te rijden. Meteen de Maasvallei in. In Givet doen we boofschappen in zo’n supergrote tempel der overconsumptie. Zo eentje met nog straalkapellen, waarbij je goed moet kijken waar je opgeslokt wordt anders kom je langs een andere uitgang buiten en vind je in geen uren je fiets terug. Givet, grijze buurten.

 

1040870.jpgDe weg naar Heer is ook niet vlak. Maar de camping is OK we staan met ons zeilen huis aan de Maas, het overtrekt wat maar blijft droog. Als alles volgens plan verloopt, morgen langs de Maas over Dinant naar Namen, en overmorgen van Namen naar Charleroi. Nog twee  ritten te verrijden.

Categorieën reizen

4 gedachten over “Van Semois naar Maas.

  1. Ik hoor hier van mensen dat ze de kachel al in gebruik hebben genomen.

    Ja, de temperatuur is nu echt aan het zakken.
    Al heeft dat volgens mij meer met de regen en het vocht te maken.

    Warme groet,

    Like

    1. Zo is dat, van die regen, en de Ardennen zijn altijd nog een frakske kouder.

      Like

  2. Hey Jo, Zie maar dat je in Namen niet verongelukt door over een eend te fietsen want die denken dat het fietspad van hun is. Ik heb nog eens gewandeld in Givet en Heer. Dit via Meldert en Eghezee over de Ravel 2 maar jullie gaan over Charleroi zie ik. Nog veel plezier, het einde is in zicht. Dat verdient een dikke proficiat. Ook ik ga uw berichten missen .Veel groetjes aan Ingrid.

    Like

    1. Nee , we gaan naar Namen, hotel Beauregard, laatste avond.Morgen langs de Samber naar Charleroi en daar de trein.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close