Vandaag nog zal ik in uw koninkrijk zijn.

Thionville – woensdag 5 september 2018 – dag 73 – km 4480.

Zon, kamperen is weer makkelijk. In Thionville is het markt, druk dus. Terrassen rondom. Koffie, croissants route van de dag nog eens bekijken. We willen tot Virton rijden, waar alweer een camping is. Die zijn ook nodig om er de batterij van de fiets van mijn vrouw op te laden, en voor ’t gemak, dat spreekt. Ik ben mijn reflex om wild te kamperen een beetje kwijt. In een boekenwinkel koop ik een kaart van de Benelux, want morgen hebben we aan de huidige niets meer. Een brandweerwagen rijd traag door de marktgang, met politiebegeleiding. Dat doen ze af om te zien of de kramen ver genoeg van het midden staan, beweert een mevrouw op het terras We vertrekken later dan gewoonlijk. Eerst de stad uit. Drukke wegen, op- en afritten van autostrades die op ronde punten uitkomen. En dan is er Hayange, ooit een centrum van ijzerverwerkende industrie. Hoogovens, nu roestige nutteloze installaties, steken nog als dreigende monsters boven de huizen van de stad uit. We zijn hier voorbij gereden toen we naar Bologna fietsten. Nog altijd dezelfde drukte, nog altijd dezelfde groezelige troosteloosheid. Viaduct over de huizen heen, treinbruggen doorheen de stad. Coronationstreet-huizen. Balkonnetje met uitzicht op de fabriek. Fabriek waarin je misschien werkt, en blij zijn dat je een job hebt. In het WE op het terrasje met de vier groene plastic stoelen en witte tafel, met vrienden drinken. Wat minder verkeer dan. En in de verte de groene wand van de heuvels, bomen. Vroeger zagen die stadjes er nog troostelozer uit. Roestig, alles had dezelfde roestbruine kleur. Ik herinner me nog dat we erdoor reden op weg naar Zwitserland. Twaalf jaar was ik, toen vond ik het ook al zo’n verschrikking. Worgende industriële lelijkheid. Tegen de middag zijn we uit het snot. Het landschap trekt open. Wat dat betreft verandert er weinig tegen gisteren. Boerendorpen, grote golvende, nu vaak lege akkers. Weidsheid.

1040778.jpg

Lastig rijden, op en af, altijd cadans gebroken. De wegen tussen de dorpen lijken soms eindeloos lang, je ziet de klimmen al van ver voor je liggen. Veel gebouwen zijn weer opgetrokken in gele gaum-steen. Nergens een café om even op een terras te zitten. Je ziet vaak in de dorpen gevels die vroeger horeca waren. Maar die nu gesloten zijn. Soms is de oude beschildering nog aanwezig. Afgebladdert, “café chemin de fer”, rolluiken naar beneden. Longuyon, samenloop van twee drukke wegen. Niets aan te doen we moeten even langs de D618. Drukke weg, rood op de kaart, bovendien ook nog klimmen. En die klim duurt eindeloos lang. Door een donkere tunnel van bomen. Vrachtwagens scheuren voorbij. Ik wordt zo stilaan moe. Dan komt eindelijk het rustige weggetje dat ons verder door kleine landelijke dorpen voert.

1040776.jpg

Maar het blijft op en af en vooral klimmen. We zitten nu op de laatste rechte lijn richting Virton. Ergens in een bos gaan we de grens over. We zijn terug in ons koninkrijk. Het rijk van Philip, het rijk van Mathilde. Het rijk vooral van Magritte. 200 Beuken per vergissing gekapt, leest mijn vrouw, later op de avond.

1040785.jpg

Vanaf de grens gaat het naar beneden. Ik heb het gevoel, vooral na de middag bijna alleen maar geklommen te hebben. Deze afdaling bevestigt mijn vermoeden. Maar, Sire, de weg is in erbarmelijke staat, waardoor de vreugde van het dalen toch getemperd wordt. Beneden is er eerst St. Mard. Gotische kerk in gele gaum, maar vooral cafés. We tellen er zo direct drie. Eindelijk een terrasje. We drinken een koffie en een frisse spa rood. Dan verder naar en door Virton. De camping ligt buiten de stad ergens boven op een heuvel. De laatste klim. We hebben het gehaald. 81 km. Tent recht en rust. De koning te rijk.

Categorieën reizen

3 gedachten over “Vandaag nog zal ik in uw koninkrijk zijn.

  1. Geweldig verhaal weer Johan. Ik ben daar een keer doorgeeft en ontelbare malen daarna met de auto doorgereden.
    Ook wel overnacht, als een eerste stop op weg naar een zomer vacantie met vrouw en kinders, in Zwitserland, Province, Costa Brava, … Veilige terugtocht. Wim

    Like

    1. Doorgeeft bedoelt doorgeeft…Province bedoelt Provence…

      Like

      1. Amay, doorgeeft en doorgeeft bedoelt doorgelift! Zorrie.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close