Klimmen tot ter dood.

Freiburg – woensdag 29 augustus 2018  – dag 66 – km 4014.

Wakker door het indringende gekras van de kraaien die hier in de bomen hun gesprekken voeren. Ze lijken wel per paar wat te zeggen, waarna een krassend antwoord volgt van een ander paar. Zo gaat dat over en weer tussen de bomen. Ik ontbijt op het campingterras. Een koppeltje mussen komt om een kruimel bedelen. Het mannetje eet bijna uit mijn hand. Langs de rivier tot Stegen. Lichtjes omhoog. Groene brede vallei. In de velden lopen ooievaars te fourageren. Ik tel er acht. Ze voelen zich hier helemaal thuis. Het lijken wel diepzinnige heren in maatpak. Rustig halen ze hun gerief van en uit de grond.

De vallei versmalt, idyllisch prentje, kabbelend beekje. Uit sommige schoorstenen komt al rook. Als ik de enorme stapels brandhout hier zie liggen gaat er aardig wat rotzooi de lucht in gaan deze winter. En toch, lekkere geur van verbrand hout. Grote boerderijen, alles onder een enorm overstekend dak. Klimmen naar St. Peter (722 m.) 9%. Dat is de helft van die 18 van gisteren. Maar naar inspanning en te leveren wattage is het misschien een tiende minder. Diep gaan dus. St. Peter, enorme abdij. Kerk met twee torens, sober, in roze Vogezensteen. Toeristen op terrassen. Hier is ook niet veel te zien, hoor ik zo’n tante Jeanne zeggen. Ach blijf toch thuis mens en trek je stop eruit. Een klein meisje zit te spelen aan de rand van de fontein.

1040561.jpg

Heel geconcentreerd, zo mooi, ook daar heeft die club commentaar op. Ziende blind, vastgeroest aan de chauffagekraan. Even naar beneden en bijna direct de klim naar Kandel. Hoe ver, hoe hoog, daar heb je hier het raden naar. Dat is een beetje het rottige aan het klimmen hier. Je weet waar je begint maar nooit waar het eindigt. Geen 18%, maar toch een zware lange klim. Wie met de fiets het Zwarte Woud wil verkennen is bij deze gewaarschuwd: het is mooi, de wegen zijn rustig tot zeer rustig, maar voor de rest is het zware arbeid. Kandel, uiteindelijk 1200 m. hoog. Beetje het systeem van de Ballons in de Vogezen, de passen gaan schier over de top van de bergen. Kille wind hierboven. Schitterend zicht op de Rijnvlakte en de Vogezen.

1040571.jpg

De skiliften staan er wat troosteloos en werkloos bij. Schurend scharniertje. De parking is schier leeg. Einde seizoen? De afdaling is al even moorddadig als de klim. Smalle weg in slechte staat. Af en toe stoppen om te voelen of mijn  velgen van het remmen niet te heet lopen. Waldkirch. Drukke rommelstad, zoeken om mijn route te vinden. Trillen in de benen. Pauze, eten en drinken. En dan, even buiten Waldkirch een klim. Een klim van 17%. Ik twijfel even of niet beter ineens naar de Rijnvallei rijd. In mijn lijf, maar vooral in de kop komen celllen in opstand. Ze schreeuwen, laat het ophouden. Laffe opstandelingen. Maar het kan niet zo lang zijn. Ik ben nu uit de bergen aan het rijden. Eén kilometer. Eén kilometer en een beetje sterven. Ik tel, ik haal de 25 niet meer,  20, amechtig en inwendig vloekend. Ze zijn hier gek, geschift. Maar de klim haal ik wel. Regen, ook dat nog. Alles is nu zweet en damp en regen. In Ettenheim is ergens een camping. Ik daal en klim en daal. Heere laat de 18% aan mij voorbij gaan. Het ergste is voorbij. Ik ben moe. Het landschap is weer aan de druiven en de appelbomen. De takken breken bijna onder het gewicht van de vruchten. De regen houdt weer op. Warm als de zon schijnt. In de dorpen nu vakwerkhuizen. De bergen zijn weg. De camping is weer duur. 17€ om een nachtje mijn tentje op te zetten en een douche te nemen , waar ik dan nog eens een halve euro moet voor betalen. Europese Commissaris voor toerisme, ik heb een geweldig voorstel dat ik deze winter eens zal formuleren. Ik zwoeg, ik stoot geen CO2 uit, ik neem amper plaats in op de openbate weg, ik verbruik geen fossiele brandstoffen. Ik wil dat Europa kleine plaatsen organiseert voor zachte weggebruikers.  Ik wil er alleen veilig mijn tentje kunnen opzetten. Een douche hoeft niet en schijten doe ik achter een bosje in een putteke dat ik na gebruik weer afdek. En voor de rest, leve de Camping Municipal in Frankrijk. Het regent weer, maar ik zit lekker droog in mijn tent. Mijn vrouw kom ik morgen nog niet tegen. We doen ons ding en zo is het goed. Overmorgen misschien. Liefs.

 

Categorieën reizen

2 gedachten over “Klimmen tot ter dood.

  1. Dat zwoegen zou ik lever lopend doen.
    Met de fiets ontbeert mij de juiste conditie.

    De geur van brandend hout maakt mij altijd blij.
    Jammer dat nu blijkt dat dit toch een slechte vervuilde lucht is.

    Het voorstel dat jij maakt heeft direct mijn instemming.

    Zonnige groet,

    Like

    1. Zo weer fijn om een gelijkgestemde ziel te lezen. En ja dat hout, die geur en het is zo’n lekkere bottenverwarmende warmte.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close