Schwartzwald …

… leren kennen tegen 18%.

Kandern – maandag 27 augustus 2018 – dag 64 – km 3940.

De ochtend brengt droog, licht bewolkt en fris. In vergelijking met de 42° op sommige momenten in Italië voelt dit bijna koud aan. Dag vol verrassingen. Dat gaat alsvolgt. Eerste klim naar Badweiler. Ik verwacht wel wat weerwerk en dat gaat goed. Op en neer Badweiler is een beetje een sjiek kuurbadoord, met grote sjieke hotels en navenante sjieke auto’s.

1040469.jpg

Goeie konditorei. Dan komt de klim voor en naar het Münstertal. Daar begin ik welgemoed aan. Maar nergens op de kaart, noch op de weg staat een soort van pas of col aangegeven. De klim gaat van vlot tot matig omhoog. Maar na elke bocht komt er een nieuwe omhoog. Na enige tijd begin ik aan het klimmen te wennen. Ik berg na elke bocht mijn verlangen naar het einde steeds meer op. Op den duur gaat mijn denken over op een klim naar het hiernamaals. Zonder einde dus. Dat lijkt een beetje gek, maar het is de enige manier om opnieuw “klimgeduld” op te brengen. Er zit weer een vreemde klik in mijn omwentelingen. Mijn kransjes zijn ten tweede maal aan het loskomen. Op het moment dat ik denk boven te zijn, pitstop. Fiets afladen, achterwiel eruit, kransjes terug vastzetten met de primitieve middelen die ik heb. Zwarte oliepoten. Het is ruim na twaalven als ik boven kom. Geen naam voor deze pas, geen hoogte, geen foto om mee uit te pakken. De voetpadenwijzer geeft wel een hoogte: 1071 m. Magistrale afdaling naar het Münstertal. Al twee keer reed ik door het Zwarte Woud en dat is me telkens goed bekomen. Maar nog nooit drong ik er zo diep in door. De wegen die ik volg zijn vrij rustig, een paar oude ergernissen niet te na gesproken, en ze zijn mooi. Maar je krijgt de rust en de schoonheid niet gratis. Vanaf het Münstertal gaat het weer omhoog. Aanvankelijk vlot. Langs het schitterende St. Trupert-klooster.

1040489.jpg

Ook hier protest tegen de komst van windmolens. Dan komt de klim – ik verwacht er nog een – naar Stohren. 18% zegt het bordje aan de voet. Waanzin, denk ik bij mezelf. Maar dat kan alleen maar het eerste stuk zijn. Het eerste stuk loopt tot Stohren. Vier kilometers klimmen tegen 18%. Waanzin. Ik geef er mij helemaal aan over met de gedachte dat ik nog altijd terug kan en een andere weg via Staufen nemen.  25. 25. 25 tellen. 25. 25 omwentellingen van mijn pedalen, dan even rusten. Dan weer 25 omwentellingen. Zo ga ik dergelijke moordende klimmen te lijf. Geen records. Één doel: bovenkomen. 25. Mensen bekijken mij vanuit hun auto’s. Waanzin, zullen ze wel denken. 25. Paaltje met reflectoren om me aan vast te houden. 25 Volgende paaltje. Twijfels. 25. Eindelijk is daar het berggehucht Stohren. Gelukkig weer rustige weg. Grote huizen, balkons, obligate geraniums. Grote overhangende daken.

Van dan af gaat het klimmen vlotter. Gasthof, kop warme koffie. Even bekomen. 1055 meter. Grijs weer ondertussen. Kil. “Koel is de wereld, de koekoek legt een angstei in mijn armen”  schreef de grote Hugo Claus ooit in een van zijn Oostakkerse gedichten. De vergezichten zijn weer indrukwekkend. Beneden ligt de Rijnvlakte, daarachter de Vogezen in grijstinten gehuld.

1040497.jpg

Weer heb ik het geflikt. Weer ben ik … fier op mezelf. De afdaling gaat nogal rustig, geen 18%. Daar ben îk best tevreden mee en er mogen geen motoren noch zwaar verkeer op deze weg. Beneden ligt Freiburg. Met de fietsbordjes is het makkelijk oriëteren in de stad. Er komen twee trimfietsers naast me gereden. Van Stohren, zegt de ene, met die fiets, waanzin. De camping en de jeugdherberg liggen op dezelfde weg. Drukke camping. Maar de avond wordt een heel sociaal gebeuren. Drie oude heren op de fiets. Een Deen, verlegen mompelend, een Aussi, humor in de fietstas, een oude Belg. Later komt er nog een jonge Amerikaan bijzitten. We drinken en lachen en schrijven geschiedenis. Er valt soms een regendruppel. Om 22.00 u. kruipen we in ons kot. Dat was even geleden. Morgen Freiburg.

Categorieën reizen

Een gedachte over “Schwartzwald …

  1. Ik ben een slechte stijger.
    Met de fiets gaat het hopeloos.
    Lopend gaat het puffend en hijgend.
    Wandelend dalen gaat mij veel beter af.
    Maar dalen met de fiets gaat mij weer te snel.

    Wonend onder NAP en geboren net boven NAP heeft er vast mee te maken.

    Vriendelijke groet,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close