Kandern.

Rheinfelden – zondag 26 augustus 2018 – dag 63 – km 3899. (Nu twee maanden onderweg)

In mijn sjieke hotel doe ik me ruim te goed aan het ontbijtbuffet. Gelukkig heb ik geen Zwitserse bankrekening, anders woog ik misschien al tachtig kilo. De zon schijnt. Niet dat het warm is, de regen en de westenwinden hebben flink verkoeling gebracht. Zon, een mens kikkert ervan op. Weer met gulzigheid over het raamkozijn turen. Net als de beroepswereldfietser (yep weer een mooie voor de scrabble) Frank van Rijn, hou ik van zon en warm. Die mens krijg je ook met geen stokken naar de Noordkaap. De Australische outback doorfietsen, daar wordt je pas vrolijk van. Ik fiets weg van de Rijnvallei. Ik heb het er even mee gehad. Te veel storende rommel, en Basel hoef ik niet. Zwarte Woud, middengebergte.

1040458.jpg

Klimmen, een mens ziet er altijd een beetje tegenop, maar eens aan de gang, eens het gevecht met de helling aangegaan, is het diep ademen, intens bewegen, soms afzien; kortom een verheviging van het leven. En na nog vijf kilometer vlak gaat het even tegen 12%. De zwaluwen verzamelen op een draad. Ze zien er welgedaan uit. ’t Zal nodig zijn voor hun verheviging van bet leven. Een kleine BMW, een paaseitje, zo eentje dat langs voren opengaat, komt de helling afgereden. De BMW volkswagen zeg maar, de Smart avant la lettre. Heeft niet lang geduurd. Maar deze ziet er als nieuw uit. Hemelsblauw en beige, echt een paasei. Naar Steinen is het weer dalen. Zondag, de konditorei is druk bezet. Ik doe mee, blijf wat hangen. Daarna komt er een lange klim naar Kandern. Geen zware 5 à 6 %. Kan je uren volhouden zonder te forceren. De menselijke geest is een raar gekronkel. Die camping in Kandern heb ik al drie dagen, kaartgewijs in de gaten. Daardoor krijgt die naam iets magisch. Iets uit een of andere magisch-realistische roman. Misschien heb ik die naam lang geleden eens gelezen bij wijlen Hubert Lampo. Niet direct mijn lievelingsschrijver, maar hij was wel aanwezig in de Zuid en Noord. Verplichte lectuur dus. Groen, bossen, klimmen. Hoog boven de boomtoppen zeilt een grote roofvogel. Vraag van de psycholoog, welk dier zou je willen zijn? Een arend. Verre zichten, koning van het zwerk. Ook bij het fietsen heb ik dat, ik zie graag ver. De Tierra de Campos in Spanje. Misschien daarom mijn liefde voor de bergen. De afdaling door de bossen naar Kandern is te fris. Kandern, klein stadje in het zwarte woud. Niets magisch, realistisch dat wel.

1040464.jpg

Op weg naar de camping rijdt een vrouw met elektrische fiets mij voorbij. Met zulk een zwaar bepakte fiets op reis, mijn god, complimenten! Dat is van Italië geleden. Terrassen-camping bij het zwembad, dat laatste kan me gestolen worden. 14.00 uur. 41 km gereden. Genoeg voor vandaag. Ik koester mijn lijf in de zon. Ga even op verkenning in het stadje. Straks misschien iets gaan eten. Mijn voorraad is geslonken en alles is gesloten. Ik val in slaap in de tent, opgewarmd wakker. De Slinger van Foucault loopt op zijn einde, en ik wordt ouder, ik voel het, maar buigen wil ik alsnog niet.

Categorieën reizen

Een gedachte over “Kandern.

  1. Hubert Lampo, ik heb een paar van zijn boeken in de boekenkast.

    Een mooi moment om die eens te herlezen.

    Vriendelijke groet,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close