Hahntennjoch.

Imst – dinsdag 21 augustus 2018 – dag 58 – km 3521.

Vannacht wakker, pijn aan mijn r. elleboog, echt zo’n puntje. Ik denk aan de Hahntennjoch, 1894 m. hoog, vooral steil, net als de Kuhtai. Onzekere uren voor een zware klim. Maar geen bergpas heeft mij ooit tegengehouden. Ik zou makkelijkere wegen kunnen nemen, maar dan zit ik in die ellendige drukte. Met tellen moet het lukken. Zaterdag moet ik uit de bergen zijn, dan wordt het herfstig roepen de berichten en mijn Orakel luidkeels. Het gaat zelfs sneeuwen in de Alpen, boven de 2000 meter. Slaap nu. Morgen schijnt de zon.

Imst is een moderne Oostenrijkse drukke stad. De IMPREIS zij geprezen, koffie en croissant en twee belegde broodjes voor onderweg. De klim begint al in de stad, en meteen laat hij zich voelen. Ik kruip omhoog door het soms hypermoderne Imst.

1040265.jpg

Al snel ligt de stad achter mij. Door de bossen loopt een redelijk stuk. Niet boven de 5%. Maar dat is even een schrale troost, want de hele klim is kort maar krachtig, ik heb hem begroot op 10% en al wat nu minder is krijg ik straks in moordend steile stukken op mijn bord. De eerste Tempeliers komen eraan. Maar voorlopig blijft het redelijk rustig. Stilte maakt een klim altijd aangenaam. Algauw is het zover en weet ik, deze pas breek ik alleen met geduld. De 10% en soms meer nopen mij weer tot tellen en rustpauzes. Eén gedachte, ik heb de hele dag, en het is een mooie klim. Kale bergen steken boven de bomen en weiden uit. Maar eeuwige sneeuw schijnt veel van zijn eeuwigheid verloren.

1040271.jpg

Het verkeer neemt stilaan toe. Vooral … de Tempeliers van het asfalt. Ze stinken, hoe steiler de klim hoe meer ze stinken. Naar verbrande solver, een beetje zoals de vuurwerkstokjes die we als kind brandden bij de kerstboom. Anonimiserende helmen en maskers. Ze zijn er als vervelende vette muggen. Ik kan het niet laten, ze zijn met te veel en ze maken te veel herrie. Gelukkig valt er ook stilte. Zo stil dat ik het riviertje beneden in de diepte kan horen ruisen. En de vogels. Steile wanden, diep ravijn. Ook trimfietsers kraken, eentje moet van de fiets. De klim blijft steil tot boven, op een kort gelijkvloers stuk na.  Ik kan de klim van ver volgen, je ziet hem langs de bergwand lopen. Boven aan het bord van de pas staat de hele ranzige meute op een kluit. Ze plakken tegenwoordig ook stickers van hun club op de borden en de vangrails. Afdalen gaat alweer te snel. Op een klein plateau stop ik en leg mijn hele circus te drogen. Tijd voor een broodje. Tijd om trimfietsers naar boven te zien kruipen. Ook hier zijn er die van de fiets moeten. Ondertussen klingelt een kudde koeien zich traag omhoog. Gentianen, niet zoveel andere bloemen meer. In een eettent laat ik me even gaan. Wienerschnitzel, sla, frieten, biertje, de Hongaren indachtig. Verder naar beneden tot in de brede vallei van de Lech.

1040288

Te druk, maar ik kan er niet meer onderuit. De bergen beginnen hun greep te lossen. In het eerstvolgende dorp is een camping. De volgende ligt 50 km. en een laatste pas verder. Morgen. Bovendien dreigt er onweer boven de vallei. De camping is alweer rustig en betaalbaar. De barometer van het hoogseizoen begint te zakken. De Bodensee en derhalve de Rijn verschijnen op mijn kaart. Ondertussen werkt mijn vrouw zich langs de Rijn naar het zuiden. Ons ontmoetingspunt komt dichter bij.

Categorieën reizen

3 gedachten over “Hahntennjoch.

  1. Prachtig verhaal wel Johan met je ‘gelijkvloerse’ stukje Wes 🙂

    Wim

    Like

    1. Om even op adem te komen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close