Oostenrijk dus …

Natters – zondag 19 augustus 2018 – Dag 56 – km 3433.

Zo ben ik dus in Oostenrijk. Dat is dan vijftig jaar en een jeugdliefde geleden. Ik rijd terug naar het dorp. De IMPREIS is op zondag open, althans de koffiehoek en de koffie is er heerlijk. Dan even naar beneden en terug steil omhoog naar Mutters. Eén doel vandaag, de pas bij Kuthai. 2017 meter hoog en er zitten steile stukken tussen. Eerst een bergkam over, tot Götzens. Gezapig op en af, langs Oostenrijkse dorpjes en stadjes. De architectuur varieert van traditioneel tot modern.

1040236.jpg

Rijk land, bang om te verliezen. De elektrische MTB is hier aan een steile opgang bezig. Beter dan al die motoren, maar ik begin me stilaan een anachronisme te voelen in deze gemotoriseerde wereld. Sellrain, fikse klim langs een smal rustig weggetje. Ik verkeer al in de waan dat dit zo tot grote hoogte zal gaan. Maar dan gaat de weg 12% naar beneden. Alle zuurverdiende meters naar de bliksem. Beneden kom ik dan uit op de ruime tweevaksweg naar Kühtai. Geen Turks dorp, maar een pas ergens hoog in de Oostenrijkse Alpen. De klim loop over zo’n twintig kilometer. Het is een onregelmatige klim, korte bijna vlakke stukken, lange steile 12 tot 15% stukken. Na elk dorp gaat het moordend omhoog.

1040260.jpg

Ik denk aan Caesar J. met iets van niet de hele bussel ineens breken, en aan yoga. Tellen maar, de steile rotstukken rijd ik met 25 tellen. 25 keer rondtrappen, even rusten. Daar breek je geen records mee, wat mij aan mijn reet kan roesten, maar je raakt uiteindelijk boven en daar is het mij om te doen. Het verkeer is matig druk. Er vallen stiltes. De Tempeliers van het asfalt houden hier, een dwaze uitzondering niet te na gesproken, nogal hun manieren. Het landschap is bij momenten schroeiend mooi. St. Sigmund, nog acht kilometer. Na het dorp is het weer tellen. De laatste kilometers zijn haalbaar, door een lange gallerij.

1040214.jpg

Nog twee bepakte fietsers, ook zij kraken. Na de galerij nog een lang langzaam klimmend stuk, en daar verschijnen de hotels en eettenten. Bij de top de twee van daarstraks. Hongaren, eentje spreekt Engels. Ze doen een rondje cols. Een dure koffie op de top, en dan naar beneden, duizelingwekkende afdaling. De velgen lopen warm. Beneden ligt Oetz, daar zou volgens mijn kaart en mijn orakel een camping zijn. Weg camping, nu een Feel Free resort. Dure bungalows, sjiek hotel. Neen, ik kan mijn tentje hier niet Free opzetten. Nochtans plaats genoeg. Maar geen geld voor damasten tafelkleren en servetten. Er dreigt onweer. Vijftien kilometer verder in Haiming is een camping. Ik krijg van die geit achter de balie een fietsplannetje. Ik zal de grote weg wel nemen en die gaat gelukkig grotendeels bergaf. Druk, maar de camping is er, later arriveren de Hongaren. Same story in Oetz. Gastvrijheid, mooie deugd.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close