Zuid-Tirol.

Vilpian – donderdag 16 augustus 2018 – dag 53 – km 3223.

Gisteravond nog aan de praat geraakt met een fijn Nederlands stel. Kamperen in een katoenen tent. Verder liep tegen de avond de camping vol. Tentslapers, waaronder enige Tempeliers van het asfalt. De Heere zij met hen. Er doet ook nog een soort sekte van de minimal art zijn intrede. Een halfuitgemergelde man en drie vrouwen. Ze slapen onder een zeil dat hij op een paar punten vastzet. Ik hoef niet veel, maar dit lijkt me toch verregaand. Ik leen hem mijn hamertje om zjn twee piketten in de grond te krijgen. Een van die vrouwen zit goed in het vlees, begint zich yogagewijs in vreemde bochten te wringen. De andere twee zien er zo direct niet erg gelukkig uit. Raar stel. Snurkers bovendien.

Ochtend. Ik ga een koffie drinken in de belendende pizzeria/gasthof. Daarna de hort op. Ik rijd terug richting Bolzano, tot het volgende dorp. Daar begint de klim omhoog naar Mölten, van 300 naar 1140 meter. Daarna verwacht ik een heel eind cornische-rijden. Beetje op en neer op grosso modo dezelfde hoogte met zicht op de vallei.

1040158.jpg

En zo gebeurt ook. De klim is aardig zwaar, tussen 8 en 15%. Maar 1. de zon schijnt, 2. vrij rustige weg en 3. geen 25 kg. bagage bij en dat scheelt een kransje naar boven. Maar ook hier moet ik op de steilste stukken naar mijn allerkleinste register gaan. De zichten op de vallei beneden en op de dorpen is weids en mooi en hogerop zijn er de omringende bergkammen en -toppen.

1040160.jpg

Heerlijke rit om van mijn Dolomietentrauma te bekomen. Heel die rit blijft in mijn gedachten spoken, en dat het echt naar de Filistijnen gaat. Voer voor de winter.

Zuid-Tirol dus. Jodelende Italiaan. Verdi in bar Jungfrau met een stuk in zijn kraag. Italië ligt nu echt achter mij. De merwaardige nummerplaten van de auto’s daargelaten. Vooraan zijn die altijd kleiner dan achteraan. Mooie dorpen hierboven met verzorgde grote chalets en boerderijen. “Ge kunt hier van de vloer eten.” zou mijn moeder zaliger met een gelukzalige glimlach gezegd hebben. En overal de obligate geraniums (pelargoniums voor de kenners) aan de vele vooruitstekende balcons. Eens Mölten bedwongen gaat het inderdaad op en af. Van dorp naar dorp. Bergweiden voor de rest en koeien met bellen. Italië voorbij als de hotels en pensions Gasthof Alpenrose heten en nog eens perfect wit geschilders zijn. Neen, daar doet een echte Italiaan niet in.

1040172.jpg

Klokkengelui en het gezoem van de autostrade Bolzano-Merano komen soms met de zuidenwind in vlagen naar boven. Hafling 1290 meter. Einde van de cornisch, naar beneden, richting Merano. Het gaat hard, bij momenten boven de zestig. Perfect uitgerold asfalt. Hoe lager, hoe warmer. De 12 kilometer terug naar de camping gaan lui en traag. De wind waait warm zuid. De zon schijnt er is geen regen, ik ga fietsen met dat kind, en voetballer werd ik nooit. Appelen, naast druiven vooral op de hellingen, is het hier een appelvallei.

Op de camping is de constructie van de minimal-sekte ineen gezakt. Gelukkig voor hen regent het niet. Biertje in de belendende pizzatent. Mooie vrouw, van de baas van de camping, te veel verf. Beetje hovaardig op de hielen. Straks toch iets gaan eten.

Categorieën reizen

4 gedachten over “Zuid-Tirol.

  1. Ha Johan, dank je voor het gesprek, wij hebben erg genoten ervan. Wij hebben geen foto van je gemaakt, dus jouw memorabele baard heeft vooralsnog alleen een plaats in onze memorie. Wellicht plaats je alsnog een foto van jezelf, inclusief baard.
    Jouw verhalen en moed om op de fietse deze uitdagingen aan te gaan versterken mijn zelfvertrouwen dat ik wellicht ook steiler en langer omhoog ga kunnen fietsen dan ooit durven dromen.
    Hartelijke groet en wensen voor een geweldig vervolg van jouw reis!
    Michiel Holthuis

    Like

    1. Dus mijn kaartje gevonden. Ook ik vond het een fijne ontmoeting waar ik om het met een Holladse uitdrukking te zeggen, zeer zuinig op ben. En de baard, jah, das een lang verhaal. Tot genoegen.

      Like

      1. Ha Johan, inmiddels heeft jouw naam een vaste plek gekregen in onze gezinsvocabulaire. Je hebt me zodanig geïnspireerd met de verslagen van stijgen en dalen, dat ik voorzichtig ben begonnen me uitgedaagd te voelen, en even voorzichtig ben begonnen om als het zo uitkomt een “Johannetje” te doen. Dan ga ik niet zeuren, mopperen of zuchten, maar zet mij blijmoedig aan de klim, roep nog even naar Willemien: “hé schat, effe een Johannetje doen. Met een mengeling van lichte trots en euforie vecht ik me naar boven en denk meestal dan: hoe krijgt die gast het voor elkaar met 25 kilo bagage, een grote zware maar ook mooie baard, en dan veeeeel steiler en veeeeeel langer?
        T is gewoon een geweldenaar, die Johan.

        Like

      2. Vereerd! En nog veel klimplezier. Ik heb vandaag even rust in Imst, Oosterijk. Gisteren superzwaar tot 15%, morgen ook nog eens.

        Like

Laat een reactie achter op maholthuis Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close