Beetje bizarre dag.

Falcade – dinsdag 14 augustus 2018 – dag 51 – km 3128.

Regen, gans de nacht. Nat opruimen. Grijze luchten, fris. Ik rijd en trap in die rotcamping in een hondenstront. Ik raak dus niet in mijn klikpedalen want die shit blokkeert de boel. Dus eerst die strontzooi wegkrabben en peuteren. Geluk zegt de Chinees. We zullen zien. Koffie en boodschappen in Falcade en dan op naar de Passo de San Pellegrino.

1040083

Er valt wat fluttige regen. Aanvankelijk gaat de col rustig op aan 5 à 6 %. Maar dat duurt niet lang. De rest ligt boven de 8 % Zwaar fietsen, met regelmatig uitschieters naar 10, 15, en een stuk 18%. Van super zwaar tot tegen een betonnen muur op, en dan laat ik die luizige binnenbochten nog buiten beschouwing. Het verkeer op de wegen hier is ook buitenmatig druk. Iets minder nu op de col maar toch te veel. Te veel personenauto’s en ook nog een deel wegkastelen. Maar de bergen zijn natuurlijk weer machtig mooi. Ze doen mij wat denken aan de bergen van de Vercors in Frankrijk.

1040101.jpg

Alleen was het daar veel rustiger. Ik kreun, geen schande want twee trimfietsers die mij voorbij steken kraken ook, zij het net iets sneller dan ik. Bovenkomen op de passo is alweer even ontluisterend als op de meeste cols. Een plaat asfalt met een paar duizend auto’s en natuurlijk ook een grote staanplaats voor mobilhomes. Alsmaar groter en pretentieuzer worden die. Ik ga een kop koffie drinken en een broodje eten, in een van de vele tenten. Als ik buiten kom regent het hard. Inpakken maar want het is fris en die regen koelt flink af. Naar beneden suizen is ook een rauwe bedoening. Auto’s zijn in zo’n afdaling vaker trager, vooral die rijdende kastelen. En zo moet ik vaak nodeloos in de remmen gaan. Kramp in mijn handen, voze vingers van de kou. Beneden in Moena sta ik te rillen van de kou, gelukkig stopt het met regenen. Ik ga een groot warenhuis in. Vooral om wat op te warmen. In het drukke stadje drink ik een koffie en een grappa, eindelijk terug wat warm en gevoel in mijn vingers. Op een parking, afdak in de buurt, mijn hele winkel laten drogen, gebruik makend van even zon. Als ik later mijn weg vervolg word ik aan een parking bijna overhoop gereden door zo’n rijdend kasteel. Had vast een gat gezien om te parkeren. Die onnozelaar scheldt me dan ook nog eens de huid vol. Eerlijk gezegd ik raak zo stilaan gedegouteerd van dat soort lieden. Vanaf Moena begint de klim naar de Passo di Costalunga. 1750 m. Maar ergens aan de voet zou een camping zijn. De pas is dan voor morgen. Maar er is geen camping en het begint nog eens te regenen ook. Maar over de pas zijn campings, zegt mijn kaart. Mooi is het hier, maar de wegen blijven druk. Veel van de schoonheid wordt verpest door het drukke verkeer. Bijna nooit een moment van stilte. En met de regen is het verkeer nog luidruchtiger. Boven begint de Grote Dolomiten Stasse. Hoog steken de kalksteenrotsen boven het gedruis uit.

1040089

En dan komt het, aan de voet van de mooiste rotsformaties, hotels, pizzatenten, parkings. Dolimiti turistico. Venetië maar dan op wielen en in de regen. Nergens een camping te bespeuren. Nog wat kleding bij aan en de berg af, onderweg zouden er nog zijn. Het gaat snel en ik raak zo stilaan weer geheel afgekoeld. Ik zit te rillen op mijn fiets. Mijn vingertoppen raken weer gevoelloos. En nog steeds geen camping. Remmen en schakelen worden lastig. En dan, een opeenvolging van waanzinnig lange tunnels. Ik word als door een trechter naar beneden gezogen. Tegen 50/u. de diepte in. Er blaast nu warme lucht door de tunnels. Mijn handen krijgen weer wat gevoel. En dan, einde tunnel, Bolzano! Hier wou ik helemáál nog niet zijn. Stad, drukte. Meest bizarre rit in mijn carrière. Ik moet even stoppen, mijn hersens laten opwarmen. Shopping-center, ik lijk wel naar een andere planeet gekatapulteerd. Een plaatsje voor de tent ga ik hier niet vinden. Merde. Ik raadpleeg mijn orakel, jeugdherberg, die is er en ik ben er niet eens zover af.

Ik deel een kamer met een jonge Duitser, was aan het fietsen, maar last van zijn knieën, gaat morgen met de trein naar huis. Nog een andere jonge Duitser en een Fransman. Best leuk, vol vragen zitten ze. Ik zeg dat ik gepensioneerd ben en daarom in een jeugdherberg slaap. De Fransman en de andere Duitser reizen per autostop. Old Fashion, zeg ik. Fijn hier even tussen de jeugd. En warm ook, en zo heb ik het graag.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close