Terug.

Mestre – Venezia – Zaterdag 11 augustus 2018 – dag 48 – km 2914.

Vannacht heeft het flink geregend. Met die oordoppen in hoor ik het pas als het goed aan ’t gieten is. Snel tent helemaal dicht, want om wat lucht te krijgen laat ik er een deel van open staan. Sleffers vergeten in mijn halfslaap. Zeiknat, maar goed die drogen wel. Als het leder maar niet te hard gaat trekken.

Weg uit Mestre, moderne stad op het vaste land. Tegenhanger van Venetië. In wezen een dode stad, die niet kan of mag veranderen en er alleen nog is voor de toeristen. Ik maak me sterk dat er ondertussen veel autochtone Venetianen hier ondertussen een betaalbare woonst hebben gevonden.

1040012.jpg

Maar weg uit Mestre is rijden op de zon, die tot nogtoe in overvloed aanwezig is. Toch is er een koudegolf ingetreden. De temperaturen komen nog maar net boven de dertig graden. Van Mestre naar Mirano, weg uit het drukke stadskluwen. Toch een beetje raar terugrijden. Vroeger waren mijn reizen altijd abrupt ten einde eens het doel bereikt. Nu fiets ik terug naar huis. Tijd zat. En straks komt mijn vrouw mij tegemoet, tenminste dat is de planning, dat we mekaar ergens in de Rijnvallei zullen tegenkomen.

Een stevige Italiaan komt naast me fietsen. Spreekt Engels dus dat schiet aardig op. Hij is eens in Brugge geweest, dure stad, zegt hij. En Venetië dan. Venetië is een gekkenhuis meent hij … en duur. Moet je eens een kop koffie gaan drinken op San Marco, 10 euro. Zeg mij wat. Hij zegt dat ik langs Noale moet rijden. Mooi stadje met  nog stukken van de vestingmuren. Waarom ook niet. Ciao. Verder door de vlakte, al zal dat niet lang meer duren.

1040018.jpg

Ik verwacht vandaag nog aan de voet van de bergen te staan. Noale is inderdaad een mooi stadje, niet als Montagnata maar toch. Ik drink er een latte en wordt er aangesproken door een Itialiaanse heer. Hij is getrouwd met een Nederlandse, en die heeft vroeger ook veel gefietst. Op het terras kennismaken. Fijne mensen en zij is blij even in haar moerstaal te kunnen spreken. Neen, zegt ze, veel mensen snappen het niet, hoe fijn het is met de fiets rond te trekken. Mobilhomes. Als we Nederlands praten staat de echtgenoot er wat beteuterd bij. Engels, voor ie paranoïde wordt. Hartelijk afscheid.

Een mooie brok natuur in een parco regionale. Puerta del acqua. Een witte reiger staat op prooi te loeren. Grote knotwilgen, obligate populieren. Verder noordwaarts. plots duiken de tanden van de bergen op. Ergens nog ver weg in de blauwe nevels van de afstand. Ondertussen ben ik ongemerkt van 15 m. naar 107 meter geklommen. Maar door de band blijft het plat. Montebelluna, overwegend modern en fris stadje. Mooie ruime pleinen met moderne fonteien, het oude in het nieuwe verwerkt. De bergen zijn nu vlakbij.

1040031.jpg

Fietsen tot Crocetta. 147 meter. De bergen zijn voor morgen. Boodschappen in een grootwarenhuis. Naast me staat een oud vrouwtje haar fiets op te laden. Even helpen. Deel boodschappen in mandje vooraan, deel op de bagagedrager. En dat ze tachtig is en nog alles met de fiets doet. Ze wil weten waar ik vandaan kom. En dan vraagt ze iets  waar ik geen iota van snap.  Ze wijst naar haar dubbele trouwring. Ja, dat ben ik. Dat schijnt ze fijn te vinden. Mannen vragen dat nooit, of ik getrouwd ben. Bestorven weduwe, die wil het weten.

Ik blijf in het dal van de Piave fietsen. Zoeken naar een plekje voor de nacht. Drukke wegen. Niet makkelijk. Veel wijngaarden, Prosecco-boeren. Grote kasteelvillas, beetje hovaardig volk. Privada tot op de halve dal. Ik kar maar voort, tot aan het Isola de Morti. Een gedenkplaats voor WO I. Park aan de rivier, hier schijnt wreed gevochten te zijn. Nu is het meer een mooi natuurgebied waar vele soorten orchideeën groeien. Kapel. Stilte, mooie plek. Wat verderop eind van de weg, weg van alle drukte, behalve die van de boomkrekels, en het geblaf van verre honden. Rust voor weer een nacht.

Categorieën reizen

2 gedachten over “Terug.

  1. Beste Jo,
    Misschien weet je het niet maar ik ben nog steeds trouwe fan van uw berichten en prachtige foto’s.
    Venetië is blijkbaar een viapunt op uw tocht en geen einde, dat moet zalig zijn.
    Zoveel tijd en ruimte om te gaan te staan te fietsen, … Italië ligt aan uw wielen.
    Nog veel plezier en hou het veilig hé.

    Like

    1. bedankt om iets te laten weten. Fijn dat je volgt, ik rij nu onze Ingrid tegemoet.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close