Venezia.

Venetië – vrijdag 10 augustus 2018 – dag 47 – km 2904.

Een na een rijden ze binnen op camping Venezia, de kastelen van de weg. Gisteravond. Je kan je ogen soms niet geloven bij zo’n parade. En ’s nachts laten ze de motor van hun airco draaien en zijn oordoppen altijd weer die welkome dijk tegen obscuur lawaai. Klimaatontregeling, nog altijd ver van de meesten hun bed. Neen ’t is klimaatregeling, amehoela.

Bedevaart naar San Marco. Bus vijf tot in de stad. Terug over die levensgevaarlijke brug. Busstation, Piazzale Roma. Hier komt alle vervoer te land en te water samen. Bussen brommen, het water klotst hevig tegen de kaaimuren van alle beweging. Vandaar gaat de wandeling naar het San Marco-plein. En Venetië is een mooie stad.

1030945.jpg

Ik stel algauw weer hetzelfde vast als op de boot. Voor Venetië heb je twee dingen nodig tijd en geld. Eigenlijk is er maar één manier om in deze stad door te dringen. Middenin een kamer voor minstens een week en dan maar rondstruinen. Maar zoals ik gisteren al schreef, zo’n dure maitresse kan ik niet lang aanhouden. Dus beter één dag goed, dan vier dagen op de dorpel. Zo zit ik niet in elkaar. Het Italiaanse eten is te lekker en de wijn te soepel. Onwetend loop ik door de stad.

1030914

In sommige straatjes ben je alleen. In andere kan je amper bewegen. Graffiti vooral in de smalle straatje en ook hier beginnen geliefden hangsloten te hangen aan de bruggen. Toch even bij zinnen komen, die bruggen zijn niet gemaakt om tonnen extra metaal te torsen. Dance Macabre. 11.00 u. San Marco. Cultureel erfgoed van de mensheid. En die is hier in alle talen aanwezig. ’t Es aal va macht, ’t es aal van geld, zong Walter de Buck. Hoeveel macht is hier ooit geconcentreerd geweest. Paleizen, kerken. Verwondering. Dat zal ook al de bedoeling van de Dogens geweest zijn. In een klein restaurant laat ik het ook maar komen. Morgen rijd ik het er wel weer af. En de snee in mijn geldbuidel zal er ook wel bij varen. Hierna besluit ik langs een andere weg terug te keren naar de Pizzale Roma. Bus. Ik loop wat verloren langs minder bevolkte bijna lege steegjes en straten.

1030869.jpg

En ik heb heel wat werk om terug op het pad te komen waar ik uiteindelijk wil zijn. Koffie en acqua frissante, mijn vaste prik, normaal 2.50 € nu 8.00 € en dat mag dan al aan het Canal Grande zijn, weg wezen. Aan de Ponte di Rialto kom ik in de tweede mensenzee van de dag. De laatste straatjes en steegjes zijn voor mij tot aan de drukte van de Piazzale Roma. De bus zit zwetensvol. Tien minuten. Het is mooi geweest Heel mooi. Verwondering in alle straten.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close