Niet naar het hart.

Padua – dinsdag 7 augustus 2018 – dag 44 – km 2778.

Warm blijft de teneur. Het schier nutteloze airco-toestel valt weer uit. Ik leg een natte handdoek op mijn kop, om mijn hersens wat af te koelen. Om 8.00 u. na de koffie, haal ik mijn fiets van stal om de rest van de stad te verkennen. Dat voelt goed aan. Door smalle straatjes terug naar de duomo. Nu open. Ook hier zijn de meeste stoelen weggehaald en wordt op die manier ruimte gemaakt. Sober, het interieur. Beetje als die grote basiliek van gisteren, Santa Guistina. De gevel is een kaal baksteen vlak. Deels geribbeld, in structuur gemetst. Er waren waarschijnlijk plannen om er nog marmer tegen te plakken, maar de centen zullen op geweest zijn.

1030702

Je ziet dat wel eens meer bij kerken. Beetje zoals torens. Plannen om er twee te bouwen, maar eindigen met anderhalf. Overigens een ontwerp van de grote Michelangelo. Battisterio, fresco’s van een mij onbekende Florentijn. De Duomo staat wat ingesloten en zijn omvang komt pas aan het licht als je langs de smalle straatjes achterdoor fietst. Museo Civico en Capella degli Serovegni. Ik koop een oudemannenreductieticket, nog eens een woord voor de scrabble. Daarop staat dat ik om 12.30 u. in de kapel met fresco’s van Giotto en leerlingen mag. Azuurblauwe wereld. Ik had niet gedacht dat ik daar zou binnen mogen, want bij lectuur stond er: dagen op voorhand te reserveren, en kijk. Maar eerst nog twee uur zoek maken in het museum. Even door de archeologische scherven en fragmenten verzameling. Dan vol verwachting naar de eerste verdieping van het oude heremietenklooster waarin dit museum is ondergebracht. Venetiaanse schilderkunst, 14de tot 18de eeuw. Ik loop van zaal naar zaal, veel schilderijen, zoetgevooisd vaak donker mat schilderwerk. Ik wacht op het moment dat ik door een van die werken geraakt wordt. Af en toe komt er iets bovendrijven, maar juichen en kippenvel blijven even lang afwezig als mijn tocht langs de werken duurt. Zelfs een zaaltje met werken van Tintoretto kan niet veel wakker maken. De meester schildert alle voeten en onderbenen te klein, op het kreupele af. Er is ook een voor mij onbekende Italiaan waar een thematentoonstelling van loopt. Etsen en lithografieën over de eerste wereldoorlog. Een kleine droge naald, 5×5 cm., een zelfportretje. Een meesterwerkje van Rembrandtiaanse envergure. 12.30 u. Druk nu in het museum. Met de rest van mijn tijdgenoten, wordt ik door de wondere azuren wereld van Giotto getrokken. Voort doen, na u komen er nog drieduizend. Montagnata, was daar geen prachtig perfect plein? Tijd om wat te verwijlen onder de arcaden. Een bar waar Italianen weer vriendelijk zijn. Water, witte wijn. Umberto Eco, ja ik ben een trage lezer. En ik zit te knikkebollen op dat terras, hoe spannend, grappig, intellectueel uitdagend Eco ook is. Ik laat me nu leiden door de stad. Straat in straat uit. Dwalen.

1030697

Onverwachte hoekjes. Vele piazza’s en piazzola’s, overal marktjes. Het observatorium astrologico aan het water.

1030707

Kerkjes tussen weer kleurige huizen. Bastions van de oude stadswallen. Straatjes waar het gras tussen de stenen groeit, waar de Padovanen wonen. Maar de stad vermoeid ook. Tegen vieren eindig ik samen met andere nesten Padovanen in het Prato di Valle. Het ovalen beetje bizarre park, met beelden van pausen en bisschoppen. 18de eeuws. Een van die tiaradragers ziet er echt heel bizar uit. Zijn tiara staat wat scheef op zijn kop en onder hem staat een cupido en die zit met zijn rechterhandje onder de rokken van die kromme paus te graaien, op een bijzonder gevoelige plek. Toen knapen schenden nog geen misdaad was, denk ik maar. Van Gehluwe in marmer gehakt. Ik lig wat en lees wat in de schaduw van een boom. Rondom mij getater. Toeristen en die zijn er naar mijn gevoel niet en masse in Padua. Behalve op sommige plekken. Aan de azuurblauwe wereld van Giotto, dan zijn ze daar plots in horden en met geheven paraplu’s. Ik moet zeggen tot hiertoe valt het mee op deze reis. Wielertoeristen in Bourg le d’Oisan, aan de voet van de Lautaret. Dat was het zo een beetje. Morgen terug onderweg, terug in mijn tentje slapen, daar koelt het ’s nachts tenminste in af, zonder airco, zonder trukken. En Padua? Mooie stad, natuurlijk, maar ze raakt me niet in mijn hart. Vraag me niet waarom. Mooie vrouw laat me zeggen maar niet mijn type.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close