Hitte, dorst en pijn.

Sanguigna – vrijdag 3 augustus 2018 – dag 40 – km 2517

Vannacht weinig geslapen. Pijn ergens boven in mijn dij/heup. Heb ik een verkeerde beweging gemaakt? Overbelasting van het fietsen? Ik ben gisteren wel gevallen, op een van die rotbaantjes. Brufen en hopen dat het weggaat. Zompig warm. De muggen vallen aan zodra ik uit de tent ben. Ik had best nog wat willen blijven liggen, maar dan drijf ik even later toch naar buiten. Er komt een mooie vlinder op mijn stuur zitten. Goed omen? De doolhof van aardeweggetjs terug uit en dan, zonder bescherming van de bomen begin ik aan een lange rechte gravelweg boven op de dijk.

1030499.jpg

De pijn is te harden en dat stelt me wat gerust. Ik kan nog fietsen. Boodschappen in de lokale superette. De kassier/patron, maak duidelijk graag grapjes met de klanten. De dame voor mij, zwartgeverfd haar en zwaar aangezette geëpileerde wenkbrauwen, moet er ook aan geloven. Van mij wil hij weten waar ik vandaan kom … De dame luistert mee. Van België helemaal met de fiets? De zwarte strepen boven haar ogen gaan in de hoek van verwondering en ongeloof staan. Ze schudt meewarig met het hoofd. No normale, zucht ze en verlaat het pand.

Grosso modo komt het vandaag, en ook gisteren al, hier op neer: zo snel mogelijk voorruit komen met zo min mogelijk energie. Voor Padova/Padua doe ik geen enkele stad van betekenis aan. En Padua ligt dan weer op een dagreis van de kust. Vooruitkomen dus. In de voormiddag rijd ik voor een deel op dezelfde lijn als tien jaar geleden, toen ik met mijn vrouw naar Bologna fietste. Daar lagen toen drie mooie stadjes op, als paternosterbollekes achter elkaar. Brescollo, met zijn mooie piazza waar een bronzen beeld van Don Camillo staat.

1030501

Ze hebben daar een heus Fernandel-museum. Boretto, piazza met kerk, mooie huizen met arcaden en aan een kant een groot kasteel, nu theater.  Daar even verwijlen. Gualtieri waar we aan de roze kerk een koffie dronken, wachtend op de volgende regenbui, want het was toen een rotzomer. Anecdotes. Daarna is het fietsen in the heat of the day. 35 graden meldt mij de lokale apotheker. Toch wat wolken aan de hemel. Er volgen nog een tweetal fraaie stadscentra, maar voor de rest is het landschap hier, net als in onze stadsstaat, toch wel wat verrommeld. Maar overal zijn de arcaden plaatsen van rust en wat verkoeling.

1030510.jpg

Ik moet de Po over en dat moet langs de drukke weg naar Mantua. Maar eens daarover, ben ik weer in landelijker gebied. Ik val stil aan de oever van de Po. Ik besluit hier wat te rusten, want ondertussen alweer 37 graden, en als ik hier gerust gelaten word, dan zet ik hier tegen de avond mijn tentje op. Hopelijk betert mijn dij/heup. Morgen onder Mantua door. Daar ben ik ook met mijn vrouw al geweest, toen we de Italiaanse meren fietsten. We zijn daar na een paar uur ook gaan lopen van de hitte, Mantua ligt namelijk in een soort ondiepe kuip. Alle warmte blijft daar hangen, zei de boer waar we kampeerden en onder de bomen gingen liggen uitpuffen. En toen was het nog niet eens zo warm.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close