Op de rand.

San Bartelomeo – dinsdag 31 juli 2018 – dag 37 – km 2276

De dag begint met weer zo’n rotklim naar San Benedetto centro, naar beneden en dan weer omhoog naar – hoor de naam – MONTE Castello. Dan nog een lange klim over een heuvelrug en dan liggen de heuvels weer even achter me, of liever rechts van mij klaar om toe slaan. Als een soort giftige hagedissen liggen ze half verscholen in de nevels, stil. Rijden op de rand tussen heuvels en vakte. Riverano, bar, Chris Rea speelt Josephine, ik moet bijna huilen. Dat vermogen de Rolling Stones – volgende nummer op het badje – dan weer niet. Op het terras zitten mannen de krant te lezen en te praten. Eentje doet een poging in het Frans. Zijn Frans is even goed als mijn Italiaans. Strompelen in het Romaans. “Complimente!” dat kriijg ik meermaals te horen en “Grande!” en “Bravo!”. Italianen zijn ook altijd barok in het uiten van hun gevoelens.

Elk grootwarenhuis heeft hier tegenwoordig zijn zwarte. Ze staan aan de ingang en gaan, als je buiten komt met je boodschappen, mee naar je auto. Ze helpen je inladen en doen dan je karretje naar het hok. Oeps 50 cent, 1 of 2 euro gebietst. Sale, stadje van niks. Mooie kerk en mooi stadhuis. Gezellige piazza. Hier verschijnen de eerste Lombardisch leeuwen die de zuiltjes van het kerkportaal schragen. Als ik klaar sta om op mijn fiets te springen, stopt naast me een sjieke zwarte auto. Een hooggeblondeerde dame vraagt me vanachter haar stuur waar ik vandaan kom, en bedankt me “dat je onze piazza komt bewonderen”. Italianen … Ik rijd  een heel stuk van de middag en namiddag door een weidse zinderende vlakte.

1030366.jpg

Droog, heet, uitgestrekt. Cultuurlandschap en toch gespeend van al te veel menselijke aanwezigheid. Het doet savanneachtig aan. Graanvelden, meestal al gemaaien, grote ajuinenvelden, en pompoenen. Voghera alweer mooie stad in deze braadkist. Mooie kathedraal aan een mooie piazza.

1030375.jpg

Ik wordt er vriendelijk aangesproken door ene Antonio. Het gesprek, in gemaltraiteerd Frans, gaat langs de obligate wegen. En dan komt het, hij is getuige van Jehova. Boekjes, praat, bijbels, zelfs zijn smartphone komt eraan te pas. Het soort mens waar je op een gegeven moment tegen zegt, dat hij in het midden van deze piazza op zijn kop mag gaan staan, maar dat hij een verstokte atheïst toch nooit tot betere gedachten zal brengen, ook niet met zijn creasionistische verhaaltjes over het oog. “En nu ga ik de stad nog even bekijken.” Lunch onder de arcaden. Daarna weer de bakoven van de vlakte in. Maar de heuvels liggen op de loer en tegen vieren is het weer zover. Heuvels, wijngaarden, steile klimmen. Torrazza, Free Time Musicclub Discoteque. Onkruid uit elke voeg. Scheefgetrokken trappen. Twee mannen roken er een sigaret. Dit lijkt meer op een neergestorte C130 in de Libische woestijn, dan op een danszaal. Vandaag wil ik niet pas om 20.30 u. een plekje hebben voor de nacht, maar ik ben vol twijfels. Wijngebieden zijn moeilijke aangelegenheden. Nog wat klimmen in het zweet mijns aanschijns. Mooi tot de derde macht.

1030391.jpg

Zwetend en puffend langs een zwembad tussen de wijngaarden. In een zonk heb ik het meteen. Zes uur, nog veel tijd om te schrijven. Maar kloteverbindingen. Dan maar Umberto Eco. Een everzwijn steekt even zijn kop uit een bosje. De muggen houden niet af.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close