Vlak, glooiend, heuvels.

Quintanello – zondag 29 juli 2018 –   dag 35 – km 2089.

Gisteravond kon ik de profielen van de bergen nog zien. Nu is er mist, weg bergen. Tent is nat, de lucht is vochtig en warm, zwoel zompig weer. Ik kom te voorschijn vanachter de Piper Dancing Discoteque. ’t Lijkt meer een verlaten vliegtuighal. De mist schijnt nog toe te nemen. Bar, heerlijke latte en een brioche marmelata. Italiaanse hitjes, lichter kan het niet. Mist schept altijd mysterie.

1030250.jpg

De fuime Po over. Die zal ik deze reis nog wel eens meer zien. Kleinere boerderijen, niet die grote fattoria’s zoals in de film Novecento van Bertolucci. Carmagnolia, de mist trekt op, de zon werpt alweer afgebakend licht over de stad. Stadje ergens in Piemonte. No turistas. Niets over gevonden in mijn Trotter. Maar zo mooi. Vijf kerken staan hier, een prachtige piazza met arcaden. Palazzio’s. In deze vermaledijde Po-vlakte is veel moois te vinden. Ga er eens fietsen als je niet graag in de bergen rijdt, je verbazing zal stijgen en je gezondheid eveneens. Blijf weg van de grote steden. Als ik hier zit onder die arcaden met zicht op die mooie piazza vraag ik me af of ik wel naar Venetië moet en mij aldaar in de niet aflatende toeristenstroom storten. Maar ik zal het doen, ik ben onderweg en die weg is de hoofdmoot. Carmagnolia, zondag, Italianen praten zich onder de arcaden een stuk in hun kraag. Verbluffende schoonheid, straat in straat uit.

1030263.jpg

Maar een stad uitrijden is altijd een zoeken en ik trap in de val en wordt meegezogen op de drukke SP10. Voor ik het goed door heb ben ik elf kilometer verder in een dorp en van daaruit vind ik het juiste spoor. Veel mais wordt hier verbouwen en in de bermen staa n veel gele pluimen van van de solidago. Het landschap begint te glooien. Steeds harder. Ik had thuis wel gezien dat er wat hoogteverschillen waren, maar op wat komt, ben  ik niet voorbereid. De heuvels van Piemonte. Het begint met wat Koppen- en Paterbergen. Vlaams Brabant en het heuvelland. Zelfde wat morsig landschap. Maar hoe heter het wordt hoe steiler de klimmen. En de dag eindigt met een paar serieuze colletjes, zij het dat ze schier rechtdoor over de heuvelruggen gaan. Maar ondertussen wordt ook het landschap mooier. Hazelnoten, wijngaarden, geometrisch lijnenspel en daar tussen, soms verbluffend mooie dorpen en stadjes. Maar hard labeur in deze broeioven tussen Alpen en Appenijnen. Ik zweet liters en drink liters. Ergens in een restaurant wat water vragen. Een man spreekt me aan in get Engels. Vertaalt voor zijn gezelschap in het Italiaans. Bewondering, verwondering. Acqua naturale. San Martino Alfieri, colletje, zwetend omhoog, maar alweer zo mooi.

1030289.jpg

Beneden wat fruit op een marktje, dan de laatste klim van de dag, ik wil niet meer. Maar in Costigliole d’ Asti zou een camping zijn. De klim wordt beloond met een geweldig zicht op het stadje. De heuvels zijn vergeven.

1030294.jpg

Ik raadpleeg mijn orakel omtrent de camping, nog 1.30 u. rijden. Dan maar nood weer wet laten breken. Vlakbij de stad, aan de voet van een wijngaard.

Categorieën reizen

2 gedachten over “Vlak, glooiend, heuvels.

  1. Blanche Eyckmans juli 30, 2018 — 9:31 am

    zo prettig om lezen altijd,,, al word ik er stikjaloers van!

    Like

    1. warm aan’t gat voor het moment, maar
      fijn dat je’t graag leest. Groet René.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close