Den berg af.

Peduerel – Zaterdag 28 juli 2018 – dag 34 – km 1977.

Het klingelt in de bergen. Een geruststellend geluid. Fris is het ook, zo net boven de boomgrens. De Strada dell Assiette ligt nu achter mij. Nu komt het grote dalen en dat gaat snel. Naar en door de Vall de Chisone. Eerst langs een smalle asfaltweg. Tot 50 soms 60km/u het grote gat in. Wat een sterke fiets heb ik toch. Dan langs een drukke weg verder naar beneden, steeds meer Italië. De dorpen in de vallei schuiven snel voorbij. Even stoppen voor een latte macchiato en een brioche. Dan verder, mijn snelheid loopt terug tot 35 km/u, er moet al eens bijgepeddeld worden. Nog nauw de vallei. In de ochtendnevels waar de zon doorpriemt liggen dorpen in de verte er bij als in een Japanse prent.

1030190.jpg

Perosa, druk stadje. Het blijft dalen. Even boodschappen in een grootwarenhuis. Geld afhalen. Om 11.30 u. ben ik in Pinerolo er staan bijna vijftig kilometer op mijn teller. Tijd om even af te remmen. Ronddwalen in het oude centrum van de stad. En yep, Italië is weer mooi. Duomo, piazza, koffie in een sjieke pasteibakkerszaak. Smalle straatjes, mooie huizen.

1030209.jpg

Een man spreekt mij aan in het Duits. Prettige babbel, in ’t midden van een smal straatje, Italië. Dan verder. Ik moet verrekt even klimmen want het volgende dorp, ligt honderd meter hoger. Daarna gaat het weer naar beneden, niet meer zo fel. Er komt onweer uit de bergen. Vroeg vandaag. De bergen verdwijnen steeds meer  in de nevelen en de wolken. Net voor Cavour krijg ik de volle laag. Voor het eerst op deze reis echte regen tijdens het fietsen. Inpakken dus, en dat is nieuw. Een half uur later stopt het stilaan. Weer zon. Toch blijft het verder onweerachtig, al blijft zware regenval uit. Villafranca Piemonte, km 75. Elk stadje heeft zijn mooie kerken, huizen, straten. Het blijft me verbazen hoe mooi zelfs zo’n stadje van niks kan zijn. Ik hou ook van dat soms uitgeleefde, patina van de tijd.

1030199.jpg

Na Villafranca loopt het allemaal wat verkeerd, langs kleine baantjes die doodlopen. En ik die dat niet wil geloven, en een gravelweg volg die mijns inziens toch weer ergens op het asfalt moet uitkomen, maar die dan doorloopt op een rivier. Maar het fietsen, nu plat, gaat lekker. Door de Po-vlakte, of de aanzet daartoe, fietsen is als fietsen door het Vlaamse platteland. Minder verrommeld wel en dan is er de architectuur en de kleuren van dorpen en stadjes.

1030229.jpg

Het begint weer te dreigen. Tijd om een plaatsje te zoeken voor de nacht. Eerst nog even boodschappen. Een oudere man is weer zeer enthousiast, zoals alleen Italianen dat kunnen. Hij wenst mij veel geluk en felicitaciones en dat ik tenminste geen stinkend gas produceer. Neen alleen het mijne repliceer ik. Biogaz. No gaz, biogaz. Ook de omstaanders worden bij de conversatie betrokken. Ik vind een plekje, verwijl er even, niet goed. Ik eindig achter een gesloten disco, prachtig plekje, uizicht op het land, in de verte nog vaag de bergen. Morgen zullen die helemaal verdwenen zijn. Opgelost in de nevelen.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close