Boven de 2000.

Sestriere – vrijdag 27 juli 2018 – dag 33 – km 1941.

Om zeven uur wakker. Alles voelt vochtig aan. Maar de zon is daar, alweer kraakheldere lucht. Maar mijn hebben en houden staat nog in de schaduw van de bergen. Koude handen na het natte pakken. Er zit al wat jeugd te fikflooien in het parkje, aan het meertje. Vroeg opspelende hormonen. Ik volg de weg die ik gisteren volgde en kom terug in Sestriere. Waar is die col nu. Ach, kom dan maar een koffie en twee brioches, daar kom ik alweer een heel eind mee. De barman wijst mij vriendelijk de weg, terug naar het rond punt, waar ik gisteravond ook passeerde. Col de Basset. Ben ik gisteren in mijn haast om een plekje voor de tent te vinden de weg uit het oog verloren. En ja, ik kom aan de gravelweg die gisteren gesloten was, er stonden dranghekken voor. Die weg stond ook half onder water. Maar nu is ie open. Beperkt verkeer, fietsers geen probleem. Ik begin eraan, thuis heb ik dit stuk door de bergen begroot op 50 kilometer. Ik denk er anderhalve dag over te doen, ik ken dat geraffel langs gravelwegen door de bergen, en ik ben geen dertig meer. Benieuwd of ik die hele handel kan uitrijden. Maar de eerste col tot 2424 wil ik zeker doen. Boven zie ik dan weer verder. Ik moet zeggen dat ik al snel door twijfels wordt bevangen. Hard labeur is dit op een brute gravelweg.

1030146.jpg

Soms valt het klimmen mee, maar vaak is het tanden bijten en alles uit het lijf, zoekend naar het beste stuk van de weg. Soms stuitert het voorwiel over de keien en dan is het lastig sturen. Soms moet je gewoon van de fiets omdat er niet te sturen valt. Af en toe komt er een vier maal vier voorbij. Voor de rest, stilte van de bergen.

1030169

En steeds meer mooie uitzichten, en steeds weer die prachtige Alpenflora. Boven is het koud en winderig en ik trek mijn windstopper aan. 10.00 u., dat valt mee. Ik ben nu echt in de bergen. Ik vind dat er heel wenig sneeuw ligt. Vlekken wit, nooit ergens aaneensluitend De afdaling ziet er niet zo spectaculair uit. Maar in de bergen is vaak niets wat het op het eerste zicht lijkt en ze gaat dieper dan ik dacht. Nen niet onder de 2000, maar toch. Ik ga toch door. Dan komt de klim naar de Monte Genevris, op naar 2536 m. het wordt nu echt zwaar, rotte steile stukken. Een andere fietser komt mij voorbij gereden. Zonder bagage gaat die een stuk sneller. Ook de eerste twee masters of the universe komen voorbij. Recht op hun machines staant, vizier omhoog. Kijk ons. Van mij mogen ze dat hier vebieden, mag het nog ergens stil zijn. Een voetganger, vijftiger, loopt en stapt, loopt sneller omhoog dan ik. Ik trek en blaas en grom me verder omhoog.  Dikke marmotten kijken mij soms verwonderd aan, schijnen zich niet veel gelegen te laten om een kreunende fietser. Het wordt nu alles, ik ga niet meer terug. Berghonden, mijn grootste schrik, ben ik nog niet tegengekomen, toch blijf ik op mijn hoede. Boven op de Genevris, de weg loopt ei zo na over de top, ontmoet ik die andere fietser van daar straks. Engelsman, van Bristol, colletjesjager, hij is bij zo’n club. Er komen nog een paar mountainbikers boven.

1030158.jpg

Ook Engels en dat het amazing is wat ik doe. ’t Was dit of een drukke weg. Ik weet nu dat ik het zal halen. 12.30 u. en ik heb de helft achter de rug. Er rijden nog wat motards voorbij, loeiende motoren slippende banden. Hou toch op. De afdaling duurt niet zó lang en de col de Lauson is er voor ik het weet. Veel zakken doet het niet meer. De zichten zijn helemaal van de bergen.  Geen bomen, abstractie. Spel van rotsen en wolken. Bloemen van de alpen, uitbundig veel. De laatste klim naar de colle d’ Assietta, gaat traag en bestaat alleen maar uit genieten. Eerst tot bijna aan de top van de gelijknamige berg, bovenop een gedenkteken. Zwarte engel op een zuil. Het wordt nu ook al maar drukker. Het gaat nu van 2540 m. naar beneden, naar de zee, waar Venetië ligt. De afdaling is ook geen pretje. Maar ik heb nu alle tijd. Af en toe stoppen, krampen in de hand van het remmen, en rond zien. Door de wolken, het nu diepe ravijn naast me, is gevuld met wolken die zich snel bewegen. Om 15.00 u. ben ik nog niet helemaal beneden, maar hier begint het asfalt. De zwaarste en waarschijnlijk indrukwekkendste rit van de reis is voorbij. Kleine camping hier, alleen voor trekkers, gemotoriseerde voertuigen mogen en kunnen niet op het terreintje.

1030185.jpg

Het is nog vroeg, maar 36 km. gereden. Maar ik blijf hier hangen, heb ik toch nog die rustige nacht in de bergen. Eten heb ik nog genoeg, ik had me voorzien. Bellen van het vee, daar is de lucht nu mee gevuld. De bergtoppen worden door de wolken ingepakt. Het is weer een mooie dag geweest, eentje om heel tevreden over te zijn.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close