Le Lautaret.

Le Bourg d’ Oisan – dinsdag 24 juli 2018 – dag 30 – km 1811.

Duidelijk een verzamelpunt voor amateur coureurs is dit stadje. Je kan hier ook overal fietsen huren, in alle vormen en maten met of zonder moteur. En verder is alle commerciële mensenkloterij hier uitgebreid aanwezig. Dat maakt dat ik snel aan een koffie en een croissant kom. In een beetje een aftands hotel waar tante Jeanne en nonkel Victor nog vriendelijk zijn zonder bijbedoelingen. Een Nederlander op een koesfiets en met een dure camera rond zijn nek spreekt mij aan. Fietsvakanties vond hij ook altijd heel fijn. Om 9.00 u. ga ik van start. Col de Lautaret 33 km. Briancon 66. Dat moet haalbaar zijn. Deze col schrikt mij wel af, daar zijn twee redenen voor. Uiteraard dwingt een col van die envergure immer respect af. Maar het is vooral de rode lijn op de kaart, die voor een drukke weg staat, die mij zorgen baart. Maar als ik naar Italië wil zal dit erbij horen. Dus stort ik me vol overgave in de ratrace. Het gaat eerst vlak, langs de rivier. Na vier kilometer begint het te klimmen en ik maak mij de bedenking dat als dit zo doorgaat tot boven, ik meer dood dan levend zal aankomen. Maar alles bij elkaar is de Lautaret een beetje hetzelfde verhaal als de col d’ Ornon. Lange aanloop langs de Romanche en later de echte klim. Het is een mooie col. Eerst door die smalle gorges van de Romanche, waar ook nog eens een stuw opzit, met daarachter een langgerekt meer.

1030030

Hier gaat het bijna vlak. Dan opent de vallei en komen de geweldige zichten op het hooggebergte. Het verkeer is druk, vooral in het eerste deel. Hoe hoger hoe dunner de spoeling en dan rijden de auto’s in trosjes van vier tot zes. Dus ook momenten van stilte. Vrachtverkeer zit er zo wie zo niet veel op, want dat is beperkt in omvang. Het vervelendste zijn een paar rottige tunnels. Men vraagt me wel eens of ik niet bang ben onderweg. Ach er zijn wel eens bange momenten. Die tunnels daar ben ik nooit gerust in. Licht aan en maar hopen dat je niet aangereden wordt. Vooral als er bochten inzitten kan het wel eens nijpen. En dan die klereherrie, de trommelvliezen krijgen wat te verwerken. Maar ik overleef die donkere frigoboxen. Voor de rest is ’t al schoonheid. Alles van de vorige cols met het surplus van  het hooggebergte. Er zijn de besneeuwde hellingen en de geweldige vergezichten, waarin hoog boven mij, of lager, auto’s zich als dincky-toys voorbewegen. Hoe nietig wordt de mens, in deze soms vernietigende landschappen.

1030049

Er is weer de gele gentiaan, hier nog in bloei, want 1000 meter hoger. De gletsjer die de Romanche voedt, met nog andere soms in watervallen naar beneden stortende zijriviertjes. Ik klim traag, neem extra tijd om langer hier te zijn. Aankomen op de top is belanden in een klein Disneyland.

1030068.jpg

Ontluistering. Toch ontmoet ik hier even een Franse fietser, dat was lang geleden. In onze stadsstaat zie ik steeds meer mensen rondrijden met een top uitgeruste trekkingfiets. Dan denk ik weleens het wordt straks druk op de wegen, veel ontmoetingen. Maar hier vraag ik mij af, waar zitten al die lieden? Naar beneden, rustige zeker geen halsbrekende afdaling. Het wordt weer drukker en zo’n tien kilometer voor Briancon het weer heerlijk hel. Boomste steenweg van het bergtoerisme. Camping net voorbij Briancon. Twee nachten, want ik wil de stad gaan verkennen. Militaire bouwwerken van Vauban. Werelderfgoed.

Categorieën reizen

4 gedachten over “Le Lautaret.

  1. Ronald Wiedijk juli 25, 2018 — 7:51 am

    Amai Johan, mooie foto’s weeral! Hoe langer ik uw verhaal volg, hoe meer zin ik krijg om ook zo een tocht te ondernemen. Alleen Sarina nog overtuigen 🙂
    Veel succes!

    Like

    1. johan corthals juli 25, 2018 — 8:54 am

      Dat doet mij veel plezier. Een goeede raad, nooit met een tandem!

      Like

  2. Het lang gerekte meer ziet er prachtig uit.

    De beschreven herrie staat mij erg tegen.

    Maar dat hoort blijkbaar bij deze tijd.

    Warme groet,

    Like

    1. Het hoort er soms bij, al weet ik er vaak aan te ontsnappen. Zo ban ik vandaag naar de forten van Vauban geklommen. Heerlijk rotweggetje vanuit de oude stad. Geen mens op een eenzame wandelaar na.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close