Briancon.

Briancon  – Woensdag 25 juli 2018 – dag 31 – km 1884.

Eerst dit, MOTARDS: herauten van de weg, tempeliers van het asfalt, ulanen in leren pak, cordeliers van het onovertroffen bochtenwerk, lansiers der fossiele brandstoffen. Zo dat moest ik even kwijt.

Briancon is een redelijke hel om in te rijden. Drukke weg waarop de “partageons la route” niet direct geldt. De grote wielen van vrachtwagens malen op een halve meter voorbij. Brussel in de bergen. Drukke supersteile klim naar de oude stad. File. Ik prijs me gelukkig dat ik dit niet met bagage moet doen. Het is namelijk een rustdag. Maar eens boven opent zich een fantastische oude stad. Burcht van Vauban. De oude stad kom je binnen door drie poorten. Dan is er de centrale as die recht naar boven gaat naar de kerk van de Cordeliers (de echte, geen motards). Deze straat met in het midden een goot waar helder water doorstroomt, is de rue touristique. Mooie zijstraatjes die uitgeven op balkons op de remparts, vanwaar je de weide omgeving kan aanschouwen. Even neerstrijken op een terrasje, heerlijke koffie, verse croissant. Even de motards door de mangel halen. De enigen die genade vinden in mijn ogen, zijn de eenzamen, type Jan Leyers zeg maar. Op weg naar Mekka, eerst even naar de Noordkaap, daar kan je al eens een BMW Paris-Dakar voor vanonder het afdak halen. Briancon is een versterkte burcht, Vauban-city zeg maar.

1030100.jpg

Maar dat is nog maar het begin, boven de stad nog zeker vier forten in de omringende bergen. Het fort de tête is het grootste. Beetje hallucinant. Vanuit de oude stad loopt een gravelweggetje naar beneden naar een mooie boogbrug hoog boven een nauwe kloof.

1030095.jpg

Beneden een wilde rivier. Ik weet niet exact de welke, want er komen er hier vijf samen. Cité des cinque vallée, een andere bijnaam voor deze versterkte burcht. Vanaf de brug gaat het omhoog verder langs datzelfde gravelweggetje. Van bocht naar bocht, even uitkijken langs welke kant het beste rijden is en hop naar de volgende bocht. Uitblazen en verder. Rustdag. Twintig intense minuten kost het mij om bij het fort de tète te komen.

1030094.jpg

Ik rijd er rond en van hieruit is goed te zien hoe de weg naar Italië grondig werd bewaakt. Hier kwam je niet zomaar voorbij of je moest van de wehrmacht zijn. Pinhelmen daar had hij geen antwoord op, Vauban.  Ik verwacht hier halvelings een geasfalteerde parking en vijf pizzatenten. Niks daarvan, ik sta hier alleen en het fort is niet toegankelijk, militair domein. De Heere zij geprezen – ik wou bijna zeggen, dat er nog militairen zijn – dat niet het hele circus aan de platte commerce wordt geofferd. Nog weggetjes van hieruit naar de hoger gelegen forten, maar ik pas, rustdag en ik heb een mooi idee van deze stad. Zeer de moeite in alle geval. Trotseer de rotzooi en maak vanuit de mooie oude stad een wandeling naar de wereld van Vauban. Naar beneden. Plat de jour in hotel Vauban. Ik zei het toch, Briancon Vauban-city. En Vauban of niet, morgen ben ik in Italië.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close