Les monts d’ Ardèches

Fays sur Lignon – woensdag 18 juli 2018 – dag 24 – km 1485.

Fris in de bergen, voor het eerst diep in mijn slaapzak gekropen. De Fransman van gisteren scharrelt ergens beneden op het kampeerterreintje rond. Dan komt hij vragen of ik alles droog voor ik vertrek. Hij heeft geen ervaren met dit alles. Ik zeg dat ik’s middags alles droog, dat dat nu veel te lang duurt. Tijdens het eten doe ik dat. Dat vindt hij een goed advies. Hij werkt in een garage, wil weten waar ik zo over al geweest ben met de fiets. En dat ik zo efficace ben bij het pakken. Kwestie van elke morgen hetzelfde te doen. Na een week is het routine, maar wel efficace.

De korte klim vanaf het kampeerterrein naar het dorp, doe ik in vier keer. Ver is het niet, maar hoog en vooral steil. Drie haakjes op de Michelinkaart. Tegen een betonnen muur op, zeg maar. Alles is er, in het dorpje. Bakker, markt, bar. Bij de bakker is het druk, een Tati-achtig figuur staat er de boel wat op te vrolijken. Hij vraagt waar ik zo vandaan kom. Brugge, gedver, daar heeft hij zijn wittebroodsweken doorgebracht en hij is nog altijd getrouwd. En dat ze Brugge ook wel eens het Venetië van het noorden noemen. Ik leg hem het doel van de reis uit. Dat vinden ze daar allemaal geweldig bij die bakker. Een vrouw pakt me stevig bij de schouders en wens me bon courage. Ook Tati doet dat. Fijn toch en dat ze het ook nog zo warm menen. De groenteboer is dan weer een Jean Reno figuur. Stem van rook en vuur. De barman zingt een liedje. Is het de zon? Alleen de mussen rollen vechtend over de straat.

Parc regional des monts d’ Ardeches. Ik blijf wat hangen, op en neer op 1100 meter. Fay sur Lignon ligt te blinken in de zon.

1020761

Dan komt de lange afdaling door de sparrenbossen. Open plekken met weer mooie vergezichten. Mooi, zalvend en groen in al zijn gradaties. Aquarellen van Maurice van den Dries, een oud-leraar.

1020763

Een eind door de vallei van de Furieux.  Als ik in St. Martin op een terrasje zit, ramt een oude man met een rode kangoo bijna mijn fietsbij een manoeuvre. De bloembak van het terras moet het wel ontgelden. Duidelijk zijn beste chauffeurstijd gehad. Hij laat de schakeling vrolijk kraken en vind het best prettig. Dan begint het klimmen weer. Naar Nonières, waar ik de gelijknamige col overga. 675 m. Maar ik moet nog wel verder omhoog naar Cluac. Het klinkt een beetje als ’t eind van de duivel. Trapsgewijs naar beneden en recht op Vernoux de Vivarais af. Mooi stadje hoe het daar tegen een helling ligt met de spitse toren van de gotische kerk erboven uit. Ik klim het gezellige stadje in, neus wat rond tussen de oude huizen in smalle straatjes.

1020782

Dan klim ik naar de col de la Justice. 650 meter even naar beneden en langs een smal bergweggetje terug omhoog. Ik ben moe. Genoeg geklommen voor vandaag. Gelukkig laatste klim van de dag. Crois St. André en beneden ligt de brede vallei van de Rhône.

1020791

Valence op 20 km. Daarachter liggen de Alpen. Ze doemen op, achter de vallei. Ik wil hier een plekje voor de nacht. Morgen ben ik op een half uurtje in Valence, want van hier is het naar beneden. Het is nog warm. Ik installeer mij op een plateau met uizicht op de vallei. Beetje te dicht bij de weg, maar er passeert hier bijna niemand. Ik pak al uit, zonder de tent op te zetten. Voordeel van mooi weer. Geen mens valt me lastig. Ik blijf hier tot morgenvroeg. Rust na een vruchtbare dag.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close