Zoveel wissels.

Pierrefitte sur Sauldre – 7 juli 2018 – dag 13 – km 885.

Vannacht word ik wakker van een nabij geluid. Verdwazing. Dan besef ik dat het de roep is van een reebok, net als een paar dagen geleden, vlak bij de tent. In mijn halfslaap maak ik herrie en scheld hem de pels vol. Ik hoor hem het bos in rennen. Vanmorgen is het dan een troepje everzwijnen dat herrie maakt. Zo’n bende heb ik liever niet in de tent. Ik zou weer eens de discipline moeten opbrengen om mijn eten wat omhoog te hangen als ik aan een bosrand sta.

De tent is nat vanmorgen. Vochtige omgeving. Als ik de kaart openplooi ziet ze nog steeds groen. Blauwe vlekjes laten de honderden meertjes in dit landschap zien. Ik kar verder door de bossen. Rechte wegen.

1020269

Gelukkig niet al te druk. Souesmez, bakker, koffie. Zoals ik al eerder zei, gezellige dropjes, altijd een bakker, bar, épicier. Misschien omdat de dorpen zo ver uit elkaar liggen. Kleine huizen, minder robuust dan in de graanvelden. Armere streek, agrarisch gezien dan toch. Zandgrond, bossen en moerassen.

Wegen van gedachten. Bucketlist, die heb ik niet. Zolang het nog kan, veel fietsen, on the road. Nog eens naar Istanbul via het vroegere Oostblok. Naar Gibraltar, via Portugal.  Ach er is nog zoveel en mijn leven wordt alsmaar korter. Mijn krachten nemen gluiperig af. Ik ben straks zesenzestig en neen ik voel mij geen dertig meer, in mijn kop ja. Al diegenen die beweren dat ze zich op zeventig nog dertig voelen, lullen maar wat raak. Ik wil het niet weten maar ik weet het wel. Terwijl ik hier zit te tikken komt een Icarus-vlindertje even langsvliegen. Het dribbelt wat rondom mij. Kijk, dat vind ik vind bijna even indrukwekkend als een kathedraal.

Hoge varens langs de weg. Als kind vond ik ze al overweldigend. Auto’s razen af en toe voorbij, beetje sleetse asfalt en dan is hun geluid bijna een oorlogsverklaring. Maar als hun geraas wegsterft is het weer stil.

Pole d’ étoiles. Reusachtig observatorium net voor Nancay. Enorme radars staan hier opgesteld.

1020267

Ik kan er naar binnen. Het meisje aan de balie verkoopt mij een ticket voor de tentoonstelling. Ze  wil weten waar ik vandaan kom en hoe ik dit gevonden heb. Par hasard. Zo gaat dat als je met de fiets onderweg bent. Ik kom terecht in de wereld van pulsars, gravitatie, zwarte materie, snaartheorie… en meer van die dingen die mijn beperkte verstand volstrekt te boven gaan. Maar hier wordt het heelal dag en nacht in de gaten gehouden, daarvoor hebben ze hier 10.000 vierkante meter aan radarsystemen staan. Het lijken wel kooien voor inuguanodons.

Vierzon, stadje aan de Cher. Afgeraffeld, uitgeleefd. Vanaf hier gaat het steeds meer oostwaarts. Polle Pap klinkt uit de straatboksen:”Way to your heart”. Mooi pensioen bijeen gezongen, hij en Jan. Een van de vier manieren om rijk te worden. Vanaf de Cher ligt het stadje er nog lieflijk bij. Ik fiets een tijdje langs een pad aan het water. Voor de tweede keer zie ik een witte reiger. Hij zit op een stuk dood hout in het midden van de traagstromende rivier. Mijn geluk is van korte duur. Weg van het water, het gaat nu op en neer. Weer wisselt het landschap van gedaante. De eerste wijngaarden manifesteren zich. Route du vingobles au coeur de France. Bossen, rivier, wijngaarden. Het landschap verandert voor de derde keer vandaag. Lang duurt dat niet want ik ga terug het water over. Terug vlak. Beetje verrommeld landschap.

Méhun sur Yèvre. Stadje van niks. Kasteel  Charles VII. Ruïne, beneden zijn er middeleeuwse feesten aan de gang. Tenten, paarden, harnassen. Alleen de stank der middeleeuwen ontbreekt. Vervangen door dagelijkse douche en deodorant. Het Ancien Canal du Berry loopt hier doorheen. Dat loopt tot Bourges. Ik hoop dat ik een jaagpad vind langs het water. En  ja, de volgende 15 à 20 kilometer rijd ik over een pas aangelegd pad. Derde wissel. Dolomiet. Ik zal mij na Venetië maar eens naar die bergen spoeden voor ze geheel vermalen tot paden zijn herleid. Gravel dus, het gaat traag, maar beter dit dan een drukke weg. De boten die hier ooit werden voortgetrokken waren niet breder dan twee, drie meter. Dat zie je aan de sassen die ze moesten passeren.

1020287

Vijf kilometer voor Bourges is het gedaan met de pret. De camping municipal ligt vlak bij het centrum van de stad, aan het water. Veel groen. Geluiden van de stad. Ik boek twee  nachten. Morgen krijgt Bourges mijn volledige aandacht. Vanavond drink ik wijn. Dat is even geleden. Ben ik moe?

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close