Tussen Chartres en Orleans.

Chartres – donderdag 5 juli 2018 – dag 11 – km 742.

Klimmen, weg uit de vallei van de Eure. De zon laat het afweten vandaag. Koffie en croissant in een soort drive-in bakker-koffiehuis. Vriendelijke juffrouw. Kartonnen beker. De grote baan naar Orleans. Fietsen in het grind uit lijfsbehoud. Maar na twee kilometer ben ik van die ellende af en dat voor de rest van de dag. Ik kar door de vlaktes van de Beauce. Veelal rechte wegen, oker rondom van rijp of gemaaien graan.

1020214

Groene dodden, bosjes, ook rond de dorpen. De wind zit schuin op kop, zuid-west. Er hangt regendreiging, warm en zwoel. Eerst vóór mij en later links hangt een stevig onweer. Ik rijd aan de rand ervan en de winden gaan driftig te keer. Maar van regen blijf ik gespaard. Hier en daar zijn daar wel tekenen van. Nat wegdek, plassen aan de randen.

1020221

De vette grond is ook niet meer droog. Een veld vol witte schermbloemen, dille, Romeinse kervel? En tussen al dat graan kom ik ook een groot veld met papaverbollen tegen. Maanzaadjes voor op onze pain rustique. Voves. Een kleine oranje vlek op het wit van mijn kaartvak. Klein stadje in de uitgestrektheid van de graanvelden. Beetje een desolate plaats. Eerst hangars en graansilo’s, de ville fleurie is ook niet direct een plaats om te wonen. Ik eet er bij een Turkse meneer een kebab-schotel, lekker veel groenten. Koffie en dessert en drinken inbegrepen: 14 €. Je vraagt je soms af hoe die mensen nog uit de kost komen. Het halve stadje zit er wel. In het grijs van de tamme luchten schijnt amper beweging te komen. Ik rijd goed vandaag. Kathedralen van de landbouw. De graanschuren van de Beauce. Grote vrachtwagens lossen er tonnen graan. Mannetjes in fluo-vestjes lopen errond. Schreeuwen bevelen voor en achteruit, dwergen in dit stoffige geweld. Het landschap blijft ongewijzigd. Het onweer blijft mij op links vergezellen.

1020227

Van regen blijf ik gespaard. Op 15 kilometer van Orleans zet ik er een punt achter en ik zet mijn  tentje achter een bosje in de eindeloze graanvelden neer. Militair vliegveld vlakbij. Ik krijg nog een mooi, zij het luidruchtig luchtballet van zware vliegtuigen, voortgestuwd door propellers, te zien. Als ze boven het vliegveld zijn springen er steeds 20 à 30 parachutisten uit. Zo maken ze heel de tijd rondjes. Al eens iemand een studie gemaakt over de uitstoot van al dat oorlogsgeweld? Om 18.00u. is de laatste vlucht. Gelukkig want even vreesde ik voor een nachtelijke verderzetting. Maar militairen hebben ook nog een leven. Later op de avond komen er hazen in de buurt van de tent. Ik zal mijn eten maar in de zak steken en binnen leggen. In de verte rommelt het. Een fazant roept schor. Morgen Orleans.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close