Land van terrils en cités.

Violaine – dinsdag 27 juni 2018  –       km 158 

Gisteravond nog Nederlands echtpaar met de fiets ontmoet. Ze rijden de Linie-route, iets met de oorlog. Van Vlissingen naar Basel. Fervente fietsers, leuke babbel. Hij kan mij bijna overtuigen om een GPS op mijn stuur te installeren.

Om 8.00 u. De fiets op. Goed geslapen, uitgerust. Zon. Ik had het halvelings geplant om hier in dit oude koolmijnen-gebied wat rond te karren. Vandaag is ’t zover en ik rijd meteen de verkeerde richting uit.  Geen drama, wat later ben ik in Auchy les Mines. Cité nr. 8. Dat zit zo, alle putten in de streek hadden een nummer en de bijhorende cité kreeg die ook. Later op de dag zullen er naast de 8, de 3, de 5, nog komen met namen. Zelfs een cité des jardins. De 8 van Auchy maakt, in tegenstelling tot de verwachtingen, een aangename indruk. De huisjes met zijingang en dakkapellen zijn allemaal uniform gerenoveerd. Tuinen rondom. Ik zou er best willen wonen. Vanaf nu laat ik me leiden door de terrils die je van ver ziet liggen.

1010903

Goed idee, want elke terril is het product van een put en iedere put heeft wel een cité. De 3, Vermeilles, de 5, Billy… Maar het is vooral de cité Belgique – daar heb je het – en de cité des Allouettes die indruk maken. De 8 is nog ruim. De huisjes vertonen nog niets van schamelheid en misère. Maar vooral de Allouettes, steeg na steeg, smalle panden, lange smalle tuintjes, bevat nog iets van troosteloosheid. Dan begint een mens te denken.

1010912

Met zijn twee valt hier wel te wonen, maar die luizige mijnwerkers hadden wel meer grut in huis. Vier, vijf, zeven of twaalf kinderen, zoals wijlen mijn grootouders, dan scheurt zo’n huisje al snel uit zijn voegen. En dan is dat smalle tuintje ook niet bij machte genoeg legumen voort te brengen om al die monden te voeden. Geen WC, zeker geen badkamer. Het begint te dagen. Zo kar ik van terril naar terril, van cité naar cité. De laatste halte is blok 9 en 11. Hier staat alles van de put nog overeind. De laatste die gesloten werd. Mijnlift, watertoren, stapels stutpalen, het is er allemaal en twee grote terrils.

1010921

Op het terrein huizen ook wat diensten van de gemeente. Personeel zit buiten te lunchen. Eentje komt naar me toe, wil alles weten van de reis.

Dan naar Lens, het centrum van het kolenbekken. Door van de ene cité naar de andere te rijden ben ik mijn richting wat kwijt geraakt. Ik rijd twee maal grandioos verkeerd. Ik zal misschien toch maar eens een GPS monteren. Maar toch is er iets boeiends aan de hand en Daniel Kahnemann zou zich achterover leunend in de handen wrijven. Ik lijd namelijk aan lettertjes-bias. Mijn luie rationele brein laat mij in de steek. Ik zit maar naar de namen van de dorpen te kijken, i.p.v. mij op de nummers van de wegen te concentreren. Bovendien moet ik een stukje terug fietsen en daar wringen mijn hersens ook al tegen. En dat … vind ik boeiender dan een GPS. Maar ik raak eruit, zij het na enig gevloek, maar later ook een milde innerlijke lach om mijn eigen stommiteiten. Lens, niet direct een mooie stad. Maar ik ga er een tijdje op een terras zitten. Tarte locale, kaas, witloof, ham. Koffie toe. Station in art nouveau en het gebouw van de compagnie der mijnen, gelegen in een mooie jardin, zijn zowat de twee belangrijkste attracties. Ondertussen al meer dan vijftig kilometer bijeen gekard. Ik heb een camping niet zover van Arras op het oog. Maar dat is nog meer dan dertig kilometer fietsen. Lekker warm, wind vaak in de rug. Toch denk ik na 70 kilometer om ergens in het wild mijn tentje op te zetten. Maar dan aan de rivier Scarpe, is er de camping municipal van Plouvain. In de bureautje van de gardien speelt een liedje van de Beatles. Misschien is het omdat ik alweer een tijd geen muziek heb gehoord, althans geen muziek van enige betekenis, maar ik luister en geniet en vind het prachtig. Geluk ligt alweer in kleine dingen. Later op de avond laat mijn kookvuurtje het afweten. Maar dat kan de pret niet drukken. Het was een beetje een onwezenlijk dag. Morgen Arras.

Categorieën reizen

2 gedachten over “Land van terrils en cités.

  1. Terrils en cités zijn nieuw voor mij.

    Maar ik ken de Belgische mijnenstreek ook niet.

    Zonnige groet,

    Like

    1. Rond Lens is het in ieder geval de moeite, samen met Arras, waar ik nu ben zeer de moeite waard.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close