Aan de Seine (4).

Les Andelys – vrijdag 15 juni 2018 – km 189.

De zon schittert op de Seine. We rijden met de automobiel naar St. Pierre du Vauvrai, een dorpje wat verderop in een andere meander van de Seine. Met de auto-mobiel. Daar staan we niet meer bij stil. Iets dat vanzelf rijdt. Op een pedaaltje duwen en oeps weg, vanzelf, niet eens meer trappen. Wat zijn we een aantal mirakels toch vanzelfsprekend gaan vinden. Ik vraag me vaak af, hoe zou een middeleeuwer reageren mocht hij in zo’n stalen monster worden gezet. Zo groen als een selder en klaar voor de psychiatrie. Straks met zelfrijdende elektrische automobielen wordt het echt zo, vanzelf. Alle files opgelost, beweren de hoge heren van de auto-industrie. Gewauwel voor eigen rekening. Vanaf St. Pierre de fiets op en een lome luie rit langs de Seine.

1010762

Zon, vakantie. Mooie huizen in kalksteen met een gebrand omberen boord van baksteen. Grote vakwerkhuizen langs het water, aanlegsteigers, een enkele woonboot. Hibiscusstruiken in volle bloei. Poses, een enorme afdamming met sas over de hele breedte van de Seine. Koffie op een mooi ruim terras aan de Eure die hier in de Seine uitmondt. Pont l’ Arche, klein gezellig stadje, wat vakwerkhuizen en een mooie kerk. Flamboyante gotiek, kantwerk.

1010764

Weg van de Seine. Zachtjes omhoog, recht op recht door een bos. Ik dacht dat het hier wel een rustige weg zou zijn. Maar de auto’s razen voorbij tegen negentig per uur. Klereherrie. Daar komt in Tostes, het volgende dorp een eind aan. Richting Louviers aan de Eure langs rustige wegen. Kasteeldomeinen. Normandië speeltuin van de beter gesitueerde Parijzenaar. Tot Louviers is het nu rustig fietsen. Provinciestadje aan de Eure. Langgerekt ligt de stad aan het water en dat loopt er langs vele armen doorheen. Neen Venetië is het niet, en ook geen Brugge. Bovendien zeer geleden onder WO II. Maar deze stad heeft mooie hoekjes. Eerst is er de église Nôtre Dame, flamboyant gotisch, vooral de zuidkant is één uitbundig kantwerk van steen.

1010778

Schitterend bewerkte druipstenen in het portaal. Binnen is een deel van het schip terug gepolychromeerd, geel-okeren muren met bordeaux-kleurige versieringen. De heiligenbeelden hebben vleeskleurige koppen en handen. Eentje heeft een pikzwarte baard en haar. Het heeft, althans voor ons, iets kitscherig. De toren van de kerk heeft een belfort. Militair-religieuze architectuur. Pausen zaten toen wel eens meer geharnast op een paard. We zeilen wat rond door de stad. Een straat met mooie vakwerkhuizen in verschillende kleuren.

1010809

Parkje waar water doorstroomt. Penitentenklooster, over het water gebouwen. Gerestaureerd en uitgebreid met en hypermoderne bovenbouw. Nu muziekschool. Een vette muskusrat zoekt zich een weg tussen de in lange groene slierten op het water drijvende wieren. Prettige oude stadskern, maar Louviers is ook een kruispunt van drukke wegen, en zoals vaak is het ook hier me met gebalde vuisten, vloekend en ketterend – wie hoort mij in deze heksenketel – de stad uitvechten. Ik moet ook zien dit mijn vrouw volgt, want mekaar hier kwijtraken is de langst-gerekte vloek in een doolhof van ronde punten. Op het einde nog even bekomen van de drukte, langs rustiger wegen. St. Etienne du Vauvrai bestaat naar mijn schatting voor het grootste deel uit kasteeldomeinen. Drie in één straat. We fietsen tussen de manshoge muren, langs hovaardig gesloten poorten. Soms kunnen we een glimp opvangen van de bouwwerken, als ze hogerop liggen tegen de kalkrotsen aan. Automobiel, volop zon, terug naar ons katoenen huis. Sommige dagen zij schier perfect.

Les Andelys  – zaterdag 16 juni 2018 – km 246.

Vandaag, de laatste rit. Althans van deze vakantie. We vertrekken in Pont St. Pierre. Zon, af en toe hoge wolken. Nogal frisse wind, ideaal fietsweer. De tocht heeft dezelfde ingrediënten als de vorige. Al is de langgerekte landtong die gevormd wordt door een scherpe meander van de Seine toch wat drukker en wat rommeliger. Er is ook nogal wat industrie aan deze kant van het water en dat maakt het soms lastig  om rustige wegen in te slaan. Maar ook deze tocht biedt veel moois. De dorpskernen zijn vaak van een exquise schoonheid. Maar tussenin nieuwe bordkartonnen architectuur. Toch hier en daar een mooi hypermodern huis. Er valt nog te melden dat ook berijdsters van elektrische fietsen, de man met de hamer kunnen tegenkomen. In een klim ben ik plots mijn vrouw kwijt. Ik wacht even, maar het duurt net iets te lang voor ze opdaagt. Terug naar beneden en daar staat ze, langs de kant van de weg brood met noten en krenten te eten. Bibber in de benen. Even bekomen en dan verder de berg op en weer af tot St. Pierre. Netjes 63 km gefietst.

Las Andelys – zondag 17 juni 2018 – km 309

Einde van deze reis. We kijken of we het nog kunnen, binnen het uur gepakt zijn. 55 minuten doen we er over. Dan volgt de autorit naar huis. Met deze sluit ik ook even mijn blog tot 25 juni. Er komt en drukke week aan. Geen tijd om duim te zuigen, om herinneringen op papier te pleuren.  Mooie geweest. Seine-vallei, warm aanbevolen.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close