Muggen.

“Godverdomme” gromt mijn vrouw, “muggen.” Ze staat dan op en steekt zo’n muggenverdelgtoestelletje in het stopcontact.  Zelf ben ik niet zo’n mens die muggen aantrekt. Over het algemeen weinig last van die zoembeesten, meer van hun gezoem dan van hun gesteek. Als er twee  in de slaapkamer zitten vallen ze geheid mijn vrouw lastig. Ik loop wel eens een milde beet op, maar mijn vrouw is meestal zwaarder gehavend. Zo was dat vroeger ook met mijn twee zoons. De oudste scheen weinig last te hebben van beten, terwijl mijn jongste zoon altijd prijs had. Over waarom dat zo is tast de wetenschap blijkbaar nog steeds in het duister. Toch heb ik de goden twee maal verzocht.

KDSC_0007
Mijn eerste reisfietsje waarmee ik ook Kreta rondreed. 

Mijn eerste fietsreisje liep over Kreta. Drie weken daar rondgefietst en ook geen tent bij. Altijd in open lucht geslapen, behalve drie nachten in een hostel. Ik heb er behoorlijk wat muggenbeten opgelopen, in tegenstelling tot een andere doorsnee zomer. Elke morgen had ik wel een paar beten bij. Twee nachten heb ik ook schromelijk last gehad van steekvliegjes. Een vriend van mij had gezegd dat ik maar eens een keer op het strand moest gaan slapen. Dat heb ik ook gedaan. Het was een warme zwoele nacht en ik had mij een eindje uit het zicht van de omstaanders geïnstalleerd. De zon ging onder, oktober, tegen zeven uur was het stikdonker. In de verte wat lichtjes van huizen en hotelletjes die in het water weerspiegelden. Ik had nog wat gegeten en gelezen, wou dat in het donker, zaklantaarn bij de hand, nog verder zetten, maar daar kwam niets van. Behalve muggen, waren er vooral steekvliegjes die mij lastig vielen. Ik moest mij in mijn slaapzak verschansen. Vanaf het moment dat ik ergens een lichaamsdeel aan de buitenlucht bloot stelde, vielen die beesten aan. Weinig geslapen die nacht, vooral weelderig gezweet onder een te warme bedekking. De dagen nadien is het mij nog een keer overkomen. Zelfde omstandigheden. Niet direct aan de zee, maar aan een inham, warm, vochtig, en windstil. Nadien heb ik zulke plekken altijd vermeden, liever even de bergen in en in de wind gaan liggen. Daar kunnen die beestjes niet tegenop. Later in Schotland heb ik er ook eens veel last van gehad, maar toen kon ik tenminste in mijn tent duiken.

KDSC_0009
Azraq – Jordanië – kampje onder de tamarisken, nooit meer muggenbeten gehad dan toen. 

Nooit meer zonder tent op reis. Dat was mijn besluit na mijn reis door Jordanië. Ik had toen alleen mijn binnentent moeten meenemen. Twee maal ben ik daar ’s nachts door de muggen geplaagd. Vooral de tweede keer was verschrikkelijk. Ik was aan het tweede stuk van mijn trip bezig, was van Aman naar Azraq gereisd. Een tochtje van bijna twee dagen door de woestijn. Azraq was ooit een echte oase. Er zijn daar nog “wetlands”. Maar vooral is het een kruispunt vanwaar wegen vertrekken naar Irak en Saoedie-Arabië. Beetje één grote parkeerplaats. Dat alles maakt dat er ook behoorlijk wat water opgepompt wordt, wat een bedreiging vormt voor de “wetlands”. Er is ook nog een ruïne van een kasteel, gebouwd in zwarte vulkanische stenen. Laurens of Arabia zou hier nog een tijdje zijn hoofdkwartier hebben gehad. Tegen donker een plekje gezocht buiten de drukte. Een veld met Tamarisken bood onderdak. Het was er rustig en ik lag er mooi uit het zicht. Maar niet uit het zicht van de muggen. Ook hier was het gans de nacht wegduiken in mijn slaap- en bivakzak. Maar telkens ik, in slaap viel duwde ik waarschijnlijk de bedekking weg. ’s Morgens was het duidelijk. Ik had zo te voelen in een wolk muggen gelegen. Mijn armen en mijn gezicht stonden vol muggenbeten. Aanvankelijk had ik er niet zo’n last van, maar in de loop van de dag kreeg ik steeds meer jeuk. De nacht daarop sliep ik ergens in een moskee bij een stel gastvrije Arabieren. Maar ook in mijn slaap bleef de jeuk mij plagen. Dus toog ik naar een apotheker. Ik had het in mijn kop gestoken om phenergan-crème te vragen. Maar daar kwam weinig van in. De apotheker was een vrouw en van het moment dat ik er binnenkwam werd ze door een jonge kerel gechaperonneerd. Ze moest het gevraagde halen bij een collega, zo deelde ze mij mee. Ze verdween en ik bleef achter met de jonge man, die geen lettergreep Engels sprak en mij af en toe een beetje een schaapachtige glimlach schonk. Het duurde een hele tijd vooraleer de vrouw terug was. Ze overhandigde mij een stick, waarvan ze beweerde dat dat heel efficiënt was tegen de jeuk. Buiten begon ik mij op de gebeten onderdelen duchtig in te wrijven. Het goedje stonk naar ammoniak en het reageerde ook zo. Het verdampte even snel als ik het kon aanbrengen, zeker in de strakke zon. Dat gaf een koud gevoel op mijn huid en de jeuk verdween inderdaad voor een minuut. Om daarna in volle hevigheid terug te komen. De ammoniak was snel opgebruikt. Gelukkig nam tegen de avond de jeuk vanzelf wat af. ’s Anderendaags was die zo goed als verdwenen. Anders had ik wel een drogist op gezocht. Litertje ammoniak.

Categorieën reizen

2 gedachten over “Muggen.

  1. Wie reist kan verhalen vertellen! Keep going.
    hh,

    Wim

    ps u kan wellicht ook laatste ^petitie van Ademloos tekenen op http://www.ademloos.b, :-))

    Like

    1. johan corthals juni 5, 2018 — 8:08 am

      Uiteraard gedaan.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close