K.

Hoboken 26 mei 2018 

1010449
“K.”

Ik had deze post ook loslaten, of lanceren, of afscheid, of vertrokken, of …kunnen noemen, maar ik noem hem “K.” een beetje als ode aan een dappere stiefdochter. U zal zeggen waarom noemt deelt U ons de naam van uw stiefdochter niet mede. Dat komt omdat ik nogal voorzichtig ben in het bewaren van de privacy van mijn geliefden. Ik zal daar eens iets over zeggen in een volgende post over privacy, waarover de laatste dagen een soort psychose uitgebroken lijkt te zijn in bloggers- en ander www w.erelden. Maar ieder die haar kent weet wat K. betekent, hoe ze heet. Dat is voldoende. Overigens gaat het nog over iets meer. Misschien gaat het over een fietstochtje dat nog even het vermelden waard blijkt. Want ik fiets elke dag, maar in tegenstelling tot echt onderweg zijn kan ik daar niet elke dag een post over volschrijven. Ik fietste van A. naar B. de zon scheen en de wind zat mee in het eerste stuk, daarna moest ik flink op de trappers gaan staan om vooruit te komen. Jah, zeg, zo was het ook vandaag en de volgende dag en de …

Vandaag was het de grote dag, voor mij, voor mijn vrouw maar in het bijzonder voor K. Na het nog een paar dagen te hebben uitgesteld was het zover. Onze (stief)dochter zou vertrekken naar Santiago. Gisteren was mijn vrouw haar gaan helpen bij het pakken. Moederlijke bezorgdheid. Daar kon ik mij als (stief)vader niet aan bezondigen. Mijn taak was het, een beetje los van sentimentaliteiten, haar de rechte weg, vol bochten, te tonen.  Later is ze haar haar komen laten afscheren. Ze ziet er nu echt pelgrimmerig uit. Beetje streng. Beetje Jeanne d’ Arc klaar voor de brandstapel uit de gelijknamige film.

Van morgen was het dan zover. Mijn vrouw legt in de garage samen met haar, de laatste hand aan het pakken. Traantjes. Vader leest een boek. Nog even he … vader leest een boek. Nog even he … vader leest een boek. Mijn vrouw gromt dat ik mij niet kan verplaatsen in de gevoelens van een ander. Toch wel. Ik ken de angsten voor vertrek, de bange uren, de onzekerheid, de twijfels, maar ik kan daar niet in meegaan, want dan eindig je in een opgave nog voor de koers begonnen is. En als iemand beslist om zo iets te ondernemen wil ik graag helpen, maar dan vooruit. Enthousiast vooruit. Geef die bange gevoelens een plek en ga ervoor. Dan gaat de elektronisch gestuurde muil van de garage open. De wereld wenkt, de wereld dreigt. Daar gaan we. Nog even wat geld afhalen in het dorp. Ik zal mijn stiefdochter begeleiden tot Temse, laatste zetje, en dan laat ik haar los, dan moet ze maar gaan, met vallen en opstaan. Dat heb ik haar ook gezegd. Geniet, maar af en toe zal het op de tanden bijten zijn. Maar geniet van de vrijheid. Ze zegt dat ze nu alleen met zichzelf zal zijn. “Zichzelf”, “mijn beste vriend, mijn grootste vijand” prevelt ze. Ware woorden. Want zo is dat.

Mooi weer, plein de soleil, sommige medemensen klagen alweer dat het te warm is. Voor mij is het perfect, laat het zo maar blijven, ook al is dat niet het beste in het kader van de “klimaatontregeling”. De ijsbergen smelten de -beren verhongeren, de zeespiegel stijgt, ongenadig. Even ongenadig als wij met de wereld omgaan. We volgen de knooppunten die K. voor zichzelf heeft uitgedokterd. Haar reis, haar beslissingen. We volgen de Schelde, we nemen een veer, de rust, het groen. En dan is er Temse. Samen nog iets eten en drinken, ik besluit nog mee te gaan tot Hamme. Nog vijf kilometer samen rijden. Ik hoop dat de grootste spanning nu weg is. Dat ze kan genieten, van de schoonheid van de Scheldevallei. Vanavond slaapt ze in Merelbeke, daar heeft haar broer een overnachting geregeld. Morgen nog even in Oudenaarde bij een oud-collega langs. Dan moet ze helemaal loskomen. De eerste week zal cruciaal zijn, tenminste naar mijn gevoel. We nemen afscheid aan het veer naar Hamme. Ze vraagt nog eens wanneer ik vertrek :”25 juni, dan ben jij bijna in Santiago.” “Zou het?” – “Toch al zeker in Spanje” Ze twijfelt. Haar grootste vijand in zichzelf. Knuffel. Ik geef haar nog maar eens mee, “geniet!”. Dan is ze weg. Als alles volgens plan verloopt zie ik haar pas over drie maanden terug, want ik heb ook nog een weg te gaan. Fietstochtje verder, andere keer.

Categorieën reizen

2 gedachten over “K.

  1. Ik wens K. ook veel reisgenot.

    Hier heb ik in ieder geval gelezen dat jij haar gesteund heb in haar voorbereiding.

    Dochter, stiefdochter of K. voor de privacy of gewoon voor het verhaal dat jij op het internet schrijft.
    De volgende link geeft ons bloggers voldoende ruimte:
    https://www.wplounge.nl/wordpress-gdpr/

    Zonnige groet,

    Like

    1. johan corthals mei 26, 2018 — 8:00 pm

      Beste Rob, met al dat gedoe rond AVG of AGV eens wat rondvraag gedaan bij mensen die juridisch wat meer weten dan ik en ook over enig gezond verstand beschikken en… die er niets aan kunnen verdienen, want daar ligt een ferme boa constrictor onder het gras. Enfin ik denk er nog wel eens iets over te schrijven. Met veel goesting verder bloggen en wat aan je zolen plakt achterlaten op de voetmat. Zeer zonnige groet. En vergeet niet in tijds te drinken.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close