Kapper.

Naar de kapper, zei mijn moeder zaliger altijd, als mijn haar het de-wat-zullen-de-buren daarvan-zeggen-lengte overschreed. Mijn eerste kapper was mijn grootvader langs vaderszijde. Pet Remi. Mijn peter en toeverlaat. Hij kapte nog op ambachtelijke wijze.

KDSC_0019
Bij mijn grootvader op schoot.

Met een handbediende tondeuse. In de keuken naast de Leuvense stoof. Hij deed dat tot ik zo’n jaar of zes was. Ik had in mijn grootvader een onvoorwaardelijk vertrouwen. Wat kappen betreft. Maar toen moest ik, om mij nog steeds duistere reden naar een echte kapper. Een kapper met een elektrische tondeuse. Ik weet sindsdien hoe Marie-Antoinette zich gevoeld moet hebben toen ze haar manu militari naar het schavot brachten. Maar ik werd, tot mijn grote verbijstering, keurig gekapt en mijn hoofd bleef op de door de schepper aangewezen plaats zitten.

KDSC_0014
Netjes gekapt voor mijn plechtige communie.

Edoch kappers zijn voor mij altijd een noodzakelijk kwaad gebleven. Die eerste echte kapper heette Jules en hij baatte met zijn broer en de respectievelijke echtgenotes een café uit op het dorpsplein van Appels. Appels is nu een deelgemeente van Dendermonde, maar was toen een zelfstandige gemeente, met burgemeester, secretaris en champetter. Dat was zo halverwege de vorige eeuw. Hoor mij, baken van verlichting. Het mannenkapsalon bevond zich in het café, achter een fluwelen bordeaux draperie, dat als de zaak open ging opzij werd geschoven. Mannen van het dorp lieten er op zaterdag ook hun baard scheren. Naast gekapt worden, heb ik er als kind de vaardigheid van het vloeken geleerd. Er werd wat afgeketterd aan de toog bij de Jules. Terwijl de Jules naarstig haren en baarden kortwiekte, schonk zijn vrouw bier en verkocht droge worstjes, voor hen die niet dronken of te veel ophadden. Later ging ik naar een kapper in Dendermonde. Albert. Deftiger, zonder vloeken en zattenpraat. Vond moeder beter. En zo zijn er nog aardig wat kappers gevolgd. In Spanje ben ik ook wel eens een kapperszaak binnen gewandeld. En ook in Turkije. Nooit heb ik hen volledig vertrouwd. Nooit mijn hoofd zonder kramp in de nek in hun handen gelegd.

KDSC_0016
1984 – total loss – academie Mechelen.

Maar nu heb ik een kapster, hoor dit aan: een kapster. Ze komt uit Turkije, of toch zeker haar ouders. Ze praat Nederlands als een volleerde Turkse. Lidwoorden, die in het Turks niet bestaan, blijven ook voor haar een probleem. Vandaag heeft ze voor de vierde keer mijn haar gekapt. Met de air van een volleerde dandy leg ik mijn hoofd te ruste in haar vaardige handen als ze mijn haren wast en mijn schedeldak masseert, als dat van een kalief in de hamam. U zal zeggen voor de vierde keer! Dat wil zeggen dat ik de laatste twee jaar naar dezelfde kapster ga. Ik moet mezelf altijd eerst in kappers-modus zetten alvorens de stap in het ongewisse te wagen. Ik zie dan in de spiegel dat het wat uit hand aan het lopen is. Te lang, geen vorm meer. Al vind ik dat vaak wel prettig. Vooral in de winter heb ik altijd wel het excuus dat het te koud is om mijn haar te laten knippen. Maar nu werd het tijd. Het zat er al een aantal weken aan te komen.

DSC_0137
Naar de kapper toegroeien.

Dan groei ik stilaan naar de kapper toe. En met een fietsreisje in het vooruitzicht gaat het kriebelen. Ik ben die kam beu. Eerst naar de kinesiste. Ik ga naar de kapper, zeg ik fier tegen mijn vrouw, dan hoef ik geen kam mee te nemen op de fiets. Ze lacht. Even goed een reden om naar de kapper te gaan, zegt ze vrolijk. En zo beland ik tussen de mis-en-plis-permanentes om mijn beurt af te wachten. Maar ze is er niet. Turkije vermorzeld in de handen van Erdogan. Ik lees wat in mijn boek. “Voor wie de klok luid.” Zo voelt het een beetje. Maar net op tijd, verschijnt ze, vanachter het zwarte gordijn. Ook al is het al weer maanden geleden, ze herkent mij direct. Dat zie ik aan de manier waarop ze naar me glimlacht. Ach ze weet het nu zo goed. Ze weet, haren eraf, niet te zachtzinnig. Ze weet dat ik met de fiets onnozelheden doe. Ze doet of ze een beetje haar moet verwijderen. Mag ze het opscheren met de tondeuse, mag er vanboven wat af. Ze weet, geen kam. Ze wast, ze knipt en verwijdert enigszins nonchalant het haar uit mijn oren. “Nog nie weg?” vraagt ze. “Overmorgen, even maar”. “Straks ramadan” zeg ik – “Lastig die eerste vijf dagen” Ze wil in september naar het oosten van Turkije. Naar de Ararat. “Mijn streek” zegt ze fier. Ze scheert mijn wenkbrauwen wat bij. Ik weet dat is het laatste. Vandaag zegt ze niet dat ik binnen de maand mag terug komen om de contourkes gratis te laten bijwerken. Ze weet het. Kappers-modus. “Een goeie vasten, tot oktober.”

Categorieën reizen

2 gedachten over “Kapper.

  1. Heerlijk verhaal. Mijn kapster komt uit Taqnger. Met een Belg/Belg getrouwd, twee fraaie en flinke dochters. De jongste daarvan loopt nu stage bij haar moeder. Het is fijn om door zo’n meisje liefdevol en voorzichtig gewassen te worden.

    Goede tocht!

    hh

    Wim

    Johan als je een moment overhebt ga dan naar http://www.ademloos.be en vul de petitie in voor de ontdsieseling van het personenautopark tijdens de volgende regeringsperiode. We naderen de 2,5OO. Dat is nog veel te weinig. Maar dit soort zaken vraagt tijd en volharding. Ze komen dagelijks met mondjesmaat binnen. Omdat ik gewoon mensen individueel aanspreek. Grote mails moet je zuinig mee zijn. Zeer hartelijk.

    >

    Like

    1. johan corthals mei 19, 2018 — 5:12 pm

      Beste Wim,

      fijn om te lezen en natuurlijk ga ik naar ademloos om de petitie in te vullen. Nog veel succes ermee.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close