Waleffe – Charleroi.

Waleffe – 15 mei 2018 – dinsdag – km. 329.

Mist, brengt de ochtend. Twee werkmannen komen de tuin ingewandeld. Nog veel werk aan dit boerenhof. Ik breng de spaken van mijn achterwiel wat op spanning, want gisteren hoorde ik ze tegen elkaar tikken. Even de mijnheer van het hof bedanken voor de gastvrijheid en dan … de klei van tussen mijn klauwen prutsen. Nadeel van klikpedalen. Op weg door een mooi weids wat mistig landschap. Grote vlakken als een bijna abstract schilderij. Nicolas Stahl zou er zijn hartje aan opgehaald hebben, in iets heviger kleuren.

1010497

In de dorpen gedrongen grijze kerken. Klaprozen in de berm. Poucet, kopje koffie voor 1.80 euro en de man verontschuldigt zich dat zijn koekjes op zijn. Ik volg een klein stukje ravel tot Hannut, ben ik van een drukke weg af. Ravels zijn soms prettig fietsen, rustig, groen. Vaak vrij vlak want afgedankte spoorwegen. Maar na een tijdje wil ik er af. Te recht, en zo kom je niet in de dorpen en de groene muren waar je vaak tussen zit belemmeren het zicht op de omgeving. In Hannut de kaart herschikken. Ik kom goed vooruit. Echte straffe klimmen zijn er niet meer. Zachte heuvels, glooiend. Overal in het landschap en in de dorpen grote vierkantshoeves.

1010508

Vaak uitgeblust, gerenoveerd tot luxe-woningen. In Warmeiges wordt er eentje verbouwd. Vijf huizen en vijf appartementen gaan ze erin maken. De rijkdom spat van de vettige grond. Kasteelboerderijen in het verlengde van het kasteel zelf. In Boneffe tel ik er drie. Drie grote domeinen die in elkaar lijken over te lopen. De dorpen worden aan elkaar geknoopt door grijze linten die zich door het agrarisch landschap slingeren. Karel van Isacker beschrijft deze lelijkheid mooi in het tweede deel van “Mijn land in de kering”. En hier vind je ze nog veel. Betonnen platen, die pedang pedang onder je wielen schuiven.

1010491

Tegen de middag plein de soleil. Eindelijk mijn tentje eens doordrogen in zon en wind. Ook het landschap verandert stilaan. Meer bomen, coulissen. Meer vee. Nog af en toe aardappelvelden, alsof een reus met zijn kam door de grond is gegaan. Temploux, aardig prentje. Heftiger klimmen. En dan lekker de vallei van de Samber in. Weer zo’n heerlijk gevaarlijke afdaling. Soms nijdige onoverzichtelijke bochten. Holle wegen. Floreffe, daar moet een camping zijn. Maar die ligt een heel eind uit mijn richting. Ik wil van hier langs de Samber naar Charleroi. Ik raadpleeg het platte orakel in mijn stuurtas. Charleroi nog 33 km. – 1.59 u. met de fiets. Daarstraks was de gedachte er al even, misschien raak ik vandaag nog in Charleroi. Ik besluit de drieëndertig kilometer rond te maken. Vanavond met wat geluk nog thuis. Ik eet wat banaan en een koek en drink water met limoensap. Voeten vastklikken en meteen voel ik me zo’n gestroomlijnde tijdrijder met bakfiets. Het gaat vlot, het gaat als gesneden koek. Ik weet niet hoeveel kilometer ik vandaag al gereden heb, dat is nu ook van geen belang. De wind zachtjes in de rug. Mijn snelheid loopt soms op tot 27 per uur. Flow, één met je machine. Mooie vallei, soms grote fabrieken. Dorpen langs het water, achterhuizen. Van écluse naar écluse. Grote vrachtschepen ploegen zwaarbeladen door het water.

Soms stoppen om te drinken of om een beeldje te schieten. Het is werken en genieten. Om 18.15 u. ben ik aan het station. 1.45 u. om de 33 km. te ronden. Best goed voor een oude man met een bepakte fiets. 107 km. gereden en geheel tevreden. Om 18.57 u. gaat de trein naar Antwerpen.

Charleroi km. 438

Thuis.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close