Soumagne – Waleffe.

Soumagne – maandag 14 mei 2018 – km. 247

Huilbaby’s/kinderen pijnlijk aan de oren en aan ‘ t hart. In een tent wat verder op. Niet te stoppen. Oordoppen zijn dan weer een zegen, vooral als er dan ook nog muziek moet worden gemaakt in een andere krocht. De ochtend brengt nog steeds froezelregen. In de tent is alles merkwaardig droog gebleven. Voor de rest is de wereld doordrenkt. Geen zuchtje wind daar komt voorlopig geen einde aan. Na enig kaartlezen op weg naar Charleroi. Ik moet in Henegouwen nog een corridor doen waar ik nog nooit fietste. Dat is op mijn kaarten aangegeven. Daar heb ik het later nog wel eens over. Van Soumagne naar Ayeneux is het 10% klimmen. Of dat nog niet genoeg is gaat het ook nog eens langs een drukke weg. Dan richting Chaudfontaine. En daar komt de verlossende afdaling. Alles wat ik gisteren heb geklommen nu naar beneden. En dat gaat tegen een fijne rotvaart van soms meer dan 50 km/u. Ik beland in de groene vallei van de Vesder, die ik overigens gisteren uit klom. Chaudfontaine ligt hier met zijn waterfabriek mooi ingenesteld in een bocht, tegen de steile wand van de rivier. Abbey de Chèvremont. Vlakbij, twee, drie kilometer. Tijd voor een uitstapje. Ik steek de Vesder over en dan komt er een klim. Met een auto zijn die paar kilometer snel afgelegd. De klim is goddeloos steil en kost me al gauw een half uur zware arbeid. Halverwege zie ik die rotabdij hoog boven mij uitsteken, gehuld in de froezel. Ik zucht. Waarom doe ik dit. Maar abdijen hebben altijd die onverklaarbare aantrekkingskracht. Boven is er de stilte, eigen aan dit soort oorden.

1010472

In de taverne, ook paters moeten leven, een omelet Ardennaise. Verdiend vind ik en seffens gaat het weer duizelingwekkend naar beneden. In de brasserie speelt muzak zoals overal. Een vleugje Händel zou toch mogen of op zijn minst een vrolijke Mozart. Maar toch niet “baby take of your clothes” nog een van de betere nummers. Bandje draait. Naar beneden, duivels snel. Dan verder langs de Vesder, op naar de Maas. Zicht op de achterhuizen aan het water, altijd intrigerend, achterhuizen langs rivieren of spoorwegen. Hoe dichter bij Luik hoe drukker. Om kort te zijn Luik doorfietsen kan ei zo na tippen aan Istanboel of Amman. Mee met het drukke verkeer langs brede boulevards. Voorsorteren. Plaats innemen. Fietsen met gebalde vuisten. Commerciële mensenkloterij.

1010478

Te hoge borduurs. Van de Maas krijg ik niet veel te zien. Parallelweg tussen fabrieken en troosteloze buurten. Seraing, voetbalstadion straks zo groot als pier B van de luchthaven van Zaventem. Standard Liègois of zo iets. Tempel van verbroedering, brullen naar tweeëntwintig overbetaalde verwende gladiatoren. Hier en daar wordt er in deze wanorde onder vorm van fietsbordjes wel eens aan het fietsvolk gedacht. Vaak op onverwachte momenten en op bizarre plekken. In deze betonbak zie ik een zwangere vrouw voorbij fietsen. Hoop doet leven. In een soortement parkje probeer ik mijn tent wat droger te krijgen, maar dat lukt niet bijster goed, de luchtvochtigheid is nog steeds heel hoog en wind is er ook nog niet veel. ArcelorMittal. Mensenverslindende fabriekshallen. Jemeppe, Flemalle, even neerstrijken op een terras langs deze drukke weg. De blonde, kortgerokte, rijkelijk getatoeëerde, magere serveuse heeft veel belangstelling voor de fiets. En vanwaar ik kom en waarheen ik ga. En of ik wel weet dat Charleroi nog ver is. ’t Zal wel lukken, twee, drie dagen. En dat ik dan wel jambes van beton moet hebben. Even overweeg ik haar te laten voelen, maar zover wil ik de intimiteiten nu ook weer niet drijven. Bon voyage. Merci. Eindelijk het verlossende bordje dat ik van deze drukke rotweg af kan. Anwirs, ik verwacht een steile klim weg van de Maas. Maar het valt reuze mee. Na al die bergen is dit een lachertje. Eerst door een vallei. Bloemenweelde in de berm. Tegen alle verwachtingen in staan de wegen, naar Belgische maatstaven vrij behoorlijk aangegeven. Eens de vallei uit ontplooit zich een open landschap.

Het weer wordt als maar beter, af en toe al zon. Ik heb zo’n vermoeden dat ik hier in die bijna naadloos aan elkaar bewerkte velden, moeilijk een plaatsje voor de tent zal vinden. En dat blijkt. Tegen 7.30 u. dan maar gaan vragen bij mensen. Grote hoeve, zoals er hier wel meer staan. Jong echtpaar, twee kinderen. Hoeve aan het renoveren. In de tuin mag. Fijn einde van de dag. Zeker met een zon die volop schijnt. Lekker doordrogen.

 

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close