Waarom?

Vaak krijg ik de vraag waarom ik dit doe? Fietsen, mezelf moe maken, in een tentje slapen, magere kost. Daar zijn, zo denk ik, meerdere redenen voor. De meest recent bijgekomen is: pensioen. Met de fiets en de tent rondtrekken is zowat de goedkoopste manier van reizen. En zolang ik het nog kan wil ik het doen. Met mijn 1433 € pensioen kan ik mij geen onnozelheden meer permitteren. En naar het schijnt is kamperen de mooiste zomersport waardoor je steeds maar jonger wordt. Maar dat is natuurlijk niet de enige reden. Ik doe dit gewoon graag. Je voelt dat je leeft. Het doet pijn, het verlicht, het is bij momenten zalig en bij momenten vloeken en … het is altijd reizen. Elke dag wat anders. Toegeven aan de rusteloosheid. Drang om te bewegen, met een hekel aan sport en zijn groot geld. Grootse dingen heb ik nooit gedaan. Geen wereldreis, geen stunten op Antartica, veel te koud. Nooit begrepen dat mensen daar voor de leut naartoe gaan. Diegenen die er voor de leut naartoe gaan zouden er beter wegblijven, nog enige ongereptheid mag toch. En nu ben ik stilaan te oud om nog stunten te doen. Er is meestal het doel, Istanboel bijvoorbeeld, of deze zomer, Blixterboda (Zweden) waar mijn oudste zoon woont.

DSC_0021
Op weg naar Blixterboda – Zweden – spullen drogen na een dag regen.

Maar het doel is niet het allerbelangrijkste. De reis, het onderweg zijn, daar gaat het in eerste instantie om. In de tijd dat ik naar Istanboel fietste (1997) bestond er nog geen digitale fotografie. Of ze bestond misschien al maar was zeker nog niet populair. Het was nog dia-tijd. Ik gaf toen her en der voordrachten en deze voordracht begon met een dia waarop een uitspraak van Fiona Campbell, of liever gezegd een conversatie. Fiona Campbell is naar verluidt de hele wereld rondgelopen, zij het met back-up. Ik las ooit haar boek over haar wandeling van Zuid-Afrika naar Marokko. Straffe madame. De conversatie, tussen haar en een trucker ging als volgt:  – Chauffeur:” Waarom doe je dit?” – Loopster:” Omdat ik gezegd heb dat ik het zou doen.” – Chauffeur:” En tegen wie heb je dat gezegd?” – Loopster:” Tegen mezelf.

Kijk dat is misschien wel de eenvoudigste verklaring van het waarom. Je zegt dat je het gaat doen, omdat je het wil doen.  Je zegt tegen jezelf: “dit jaar rijd ik van Brugge naar Venetië.” Het murmelt eerst een tijd. Dan is het er. De rest is plannen. Maar ook weer niet al te rigide. Er moet plaats blijven voor improvisatie. De kaarten leggen, altijd al een beetje reizen op zich. Ook de gedachte achter de reis is altijd belangrijk. Van het Venetië van het Noorden naar het echte Venetië. (En als ’t kan ook nog terug). Voor de rest zijn er natuurlijk nog redenen. Ik ben een fervent fietser. Ik vind de fiets nog altijd een van de mooiste uitvindingen die er bestaat. Te voet daar hou ik niet zo van. Ik ben geen stapper. In de bergen waar ik niet meer kan fietsen misschien, maar vlak vind ik het te traag. Te lang die ene kerktoren in zicht die maar niet dichter bij wil komen. Fietsen gaat net snel genoeg en toch weer niet te. Zo tussen de 15 en 20 km/u. Dat vind ik mooi. En je kan nog trager. Soms moet je trager. Als het bergop gaat bijvoorbeeld. Vaak gaat dat met al die bagage op de fiets niet veel sneller dan te voet. Klimmen vind ik fijn, klimmen is vastbijten. Alles wordt geconcentreerd op het fietsen. Af en toe stoppen om rond te kijken. Tijdens het klimmen zijn er de bermen, vaak met bloemen. Proberen van een zo gelijkmatig mogelijke tred te houden. Ademen gelijk met de tred. Soms als het steiler wordt is het knap lastig. Alles uit de kas. Rijkelijk zweten. Boven is het stoppen en op adem komen en ontspannen. Daarna is het dalen. Ontlading. Alles lossen. Door bochten gieren. Op het randje van de doodsverachting. Mooie dood, met de kop tegen een betonnen paaltje of rotsblok. Casartelli.

02665
Italië.

Misschien ligt in de volgende anekdote het hele waarom wel vervat. Toen ik mijn reeks dia’s over Istanboel gaf, een groot deel ging door Italië, kreeg ik eens mensen op bezoek – ik wist dat ze zouden komen – die heel hun leven al naar Italië op reis waren geweest. Kenners dus. Een architect een een kunstenares. Ik had me toen goed voorbereid. Veel gestudeerd, want ik kon mij geen fouten permitteren. Dat vond ik tenminste. Na de voordracht hield ik de adem dan ook  even in. Maar de verlossing kwam al snel. Die mensen zeiden tegen mij:” Dat Italië dat jij hebt gezien, hebben wij nog nooit gezien.” En daar zit de kneep. Je zit overal kort bij, je stopt als je wil, je ruikt het en je voelt het. Ik ben vroeger wel met de auto gaan rondtrekken. Maar als ik dat nog eens doe, heb ik een gevoel van onvolkomenheid, van gemis. Je mist te veel. Je zit in je kooi van Faraday en de wind waait niet door je haren. En de regen voel je ook niet, niet dat ik zo graag regen heb. En de zon brandt je huid niet en je komt suf en lui uit die doos. Intensiteit dus, daar heeft het alles mee te maken. Dat krijg je natuurlijk niet cadeau, je moet er een beetje voor werken. Neen met de fiets is voor mij de enige manier om fatsoenlijk te reizen. Fatsoenlijk in veel opzichten.

Categorieën reizen

4 gedachten over “Waarom?

  1. Mijn ervaring van wandeltochten is gelijk.
    Al heb ik nu een fiets klaar laten maken voor enkele vakantietochten.

    Zonnige groet,

    Like

    1. johan corthals mei 8, 2018 — 5:37 pm

      Vandaag aan het veer in Hoboken een man ontmoet die graag naar Santiago had gefietst. Maar alleen dorst ie dat niet te doen. Veel mensen aangesproken, maar tenslotte op niets uitgelopen. Dus hou je fiets klaar en als er een gat is … inspringen.

      Like

  2. Hoi Johan, nog een beetje aan het bijlezen, weer een prachtige blog, in ieder geval voor mij en michel is reizen met de auto toch wel meer dan de meeste mensen hoor, deels omdat wij er de tijd voor nemen en de kleine wegen en deels doordat wij ook gaan wandelen in de natuur, in de middle of nowhere, en dat doet goed, mensen zeggen ons ook soms, amaai dat heb ik daar ni gezien – onze foto’s spreken boekdelen, misschien moet ik daar dan eens een blog beginnen over schrijven, over onze reizen die soms magisch zijn, alleen …. de tijd er voor vinden hé

    Like

    1. johan corthals mei 31, 2018 — 2:08 pm

      Yep, schrijven is altijd en van mijn dingen geweest, schriftjes vool die niemand leest. Misschien als ik dood ben mijn kinderen. Ik wil ook niemand zijn manier van reizen veranderen, “chaque’un son truc” zei een Fransman eens tegen mij ergens op een camping onderweg(ik dacht) naar Santiago. Voor mij is elk uur in de auto een verloren uur, want je kan je ogen niet van de weg houden, alleen dat al, ik herinner mij een voorval onderweg in Denemarken (mobilhome)ik keek even opzij naar een kerkje en ik zat bijna boven op een voorrijder. Dus geniet van jullie reizen op jullie manier.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close