De reizenkast.

Graag laat ik U even mee snuisteren in mijn reizenkast. Souvenirs uit wat landen waar ik verbleef, door fietste. Nu ik weer even thuis ben is het weer zover. Ik deed gisteren een beetje grote kuis. Twee keer per jaar waag ik me daaraan. Iets meer dan eens met de stofzuiger rondgaan. En dan ga ik met de stoffer ook eens door mijn reizenkast. Souvenirs van reizen allerhande. Niets van belang en niets van waarde. Ik vrees dat inbrekers mijn reizenkast geheel terzijde zouden laten, tenzij ze vermoeden dat er onder het gat van mijn Boeddha geld verstopt is. Quod non, om het maar eens Weveriaans uit te drukken. Mijn kinderen zullen er bij mijn overlijden ook een beet aan hebben. Kleine rotstuin met Boeddhabeeld. De reizenkast bevat een kleine verzameling snuisterijen, gaande van een pak ongeopende Zwitserse chocolade, over speelgoedautootjes en -huisjes, een lege kogelhuls tot stenen. Een heel schap stenen. Schelpen, geraapt op stranden, beetje kind gebleven. Een Don Quichote van Cervantes met alle houtgravures van Gustave Doré, gekocht in een antiekhandeltje in Hoorn. Een beschilderd paardje uit Dalarna. De Boeddha en zijn beide Botisatvas bewaken deze spullen.

DSC_0002

Mocht U in mij een Boeddhist zien, dan moet ik U teleurstellen. Ik ben mijn ene geloof niet afgevallen om dan maar in een ander te tuimelen. Bekeerlingen, heiliger dan de paus. Maar de vrede die zo’n beeld uitstraalt heeft mij altijd kunnen bekoren, net als de vaak perfecte verhoudingen van een kloostergang mij tot contemplatie stemmen.  Missalen, mijn plechtige-communie-missaal – jah, dat was pas een reis – een aantal psalmboeken. Deense, Zweedse, Franse. Gepikt heb ik die uit kerken. De Heere zal ’t mij wel vergeven, zo niet de pastoor. Ja, ik ben zeer katholiek en doorkneed gelovig groot gebracht. Dit zijn de resten. Een aanspreekpunt uit het verleden. Deemoed. Ik kan bij elk voorwerp wel een verhaaltje verzinnen, maar dan wordt dit een eindeloze post. Toch een paar. Mijn 2CV, gekocht in Örebro-Zweden, in een winkeltje in de grote hembuggsgård, Wadköping. Winkeltje uit mijn jeugd.

DSC_0008

Te meer omdat ik zelf nog een paar jaar heb rondgereden in zo’n onvolprezen ding. Je moest wel tegen het lawaai kunnen en in de winter was het kiezen tussen kou lijden of toch een poging tot verwarming, maar dan zat je geheid in de uitlaatgassen. Kunnen ze vandaag de dag nog eens achterkomen. Dan zijn er mijn mooie door de Zwarte Zee geronde fruten stenen. In Turkije wordt dit soort materiaal nog veel gebruikt en ook afgebroken en belandt dan blijkbaar deels in de zee, met het mooie onderstaande resultaat tot gevolg.

DSC_0010
Fruten stenen uit de Zwarte Zee.

Op een of andere manier mooi, vind ik twee lege blikjes van frisdrank, met Arabische letters en woorden. Mij ooit eens een tijd mee bezig gehouden. Kon op de duur Arabisch lezen en schrijven, toch zo’n honderd woorden. De blikjes komen van het eiland Djerba-Tunesië, waar ik ooit eens een weekje ging rondfietsen op een gammele lokale mountainbike. Mooi warm weer, wind uit de zee. Voorjaar alles in bloei, witte moskeeën. Zandbak in in lentetooi.

P1010396
Uit Djerba – op eentje staat ergens Schweppes

Wat ik ook bewaar in deze kast is mijn oude fototoestel dat mij, tot de inbraak van digitale toestellen, bij alle reizen heeft gediend. Geheel manueel, enkel maar een klein batterijtje dat diende om het lichtmetertje te laten werken. Maar zelfs als dat uitviel kon er nog altijd gefotografeerd worden. Het is wel eens gevallen, heeft stoten gekregen, maar bleef werken. Rust dubbel en dik verdiend. “Met zo’n fototoestel kon je een nagel in de muur slagen,” zei de man die mij mijn eerste digitale stekkendoosje verkocht, “en dan werkte het nog.” Met mijn huidige toestellen moet ik niet zo’n stunten uithalen. Nagel op de grond, toestel in honderd stukjes. Chips ’t allen kante.

DSC_0012
Mijn oude Olympus OM1.

Nog een paar (gebed)snoeren. Een Griekse oranje komboloi uit Ioannina, niets met religie te maken, maar een speeltje om de tijd te doden. Er is er nog eentje in ’t rood, dat ik van Evia meebracht. De tweede een tasbih, of islamitisch gebedssnoer is eigenlijk toch een beetje een twijfelgeval, vind ik. Er zullen best wel vrome Islamieten zijn die er nog mee bidden, de negenennegentig namen van Allah aanroepend. Maar ik zag toch ook hoe, vooral mannen het door hun vingers lieten glijden, ermee rond draaiden, zo maar, om de tijd te passeren. Eentje in sandelhout hangt rond de hals van mijn Boeddha (zie hoger).

DSC_0020

De zwarte is in onyx en ik heb hem gekocht in een bestoft winkeltje in Erzurum, waar ik bijna mijn bus naar Ankara miste en vooral mijn rugzak niet terug vond, want die stond in een ander busstation. In vier talen moeten uitleggen hoe dat zo in elkaar zat. Maar alles kwam goed en de nachtbus sneed zich wat later, door de warme lucht een weg naar Ankara.

 

Categorieën reizen

2 gedachten over “De reizenkast.

  1. Bij mijn wandeltochten nam ik stenen mee.
    Eerst lagen deze stenen in een houten kist, nu liggen ze naast mijn regenpijp.

    Het is vooral een bonte verzameling.

    Vredelievende groet,

    Like

    1. johan corthals mei 4, 2018 — 8:26 pm

      Mooi toch … en des mensen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close