Tweede gebroken wiel.

Dit gebroken wiel overkwam me ergens in de bossen in het noorden van Griekenland. Ik was onderweg naar Istanboel. (1996). Al vaak was ik moeten blijven staan omdat herdershonden grimmig grollend en blaffend op me af kwamen. Daar was in wezen maar één remedie tegen. Hard brullen en stenen gooien, hoe raker hoe beter. Het spijt me mr. Vandenbossche, maar in deze had ik geen medelijden met die arme dieren. Zij overigens ook niet met mij. Het was al begonnen in Italië. Ik reed door de Abruzzen en ook daar werden de kuddes bewaakt door Italiaanse berghonden. Witte honden, bijna even groot als een schaap. Ik heb er eens vijf in mijn kielzog gehad. Nooit harder gebruld en misbaar gemaakt. Als ik dat thuis zou doen dan dienden de buren steevast een klacht wegens overlast in.

Pyrenese-berghond
Italiaanse berghond.

In Griekenland waren het ook altijd meerdere honden, maar daar was het een zootje ongeregeld. Meestal hoorde en zag je ze al van ver aankomen, met veel tumult. Nu zijn honden en fietsers nooit beste maatjes. Maar vaak is ’t maar één hond die voor je fiets gaat staan blaffen en des gevallen grommen. Rustig blijven en toespreken helpt dan vaak. Eventueel de fiets tussen jezelf en de hond plaatsten. Zo snel mogelijk wegfietsen is geen optie. Dat verlies je gegarandeerd en de kans dat je een stuk van je kuit kwijt bent is dan ook heel groot. Ik ben van kindsbeen af bang gemaakt voor honden. Mijn moeder zaliger deed het in haar broek van de schrik bij twee gelegenheden: blaffende honden en van die lekkere zwarte huisspinnen. Daar had ze een heilige schrik voor. Het heeft me dan ook een half leven gekost om daar een beetje vanaf te komen.

Ik was ’s morgens vanuit een bosje ergens in de bergen vertrokken. Ik fietste welgemutst eerst een heel eind bergop. Ergens boven in de reeds herfstige bossen logeerden een moeder met haar zoon in een zelf in elkaar geflanste tent. Ze hadden daar alles wat nodig was tot en met een groot tweepersoonsbed. Ze hoedden daar hun geiten en schapen en hun honden gingen eens ik met hen aan de praat was, rustig liggen. Griekse koffie, brood en feta, olijven toe, er was geen ontkomen aan. Ik liet het me breed welgevallen. Vandaar ging het bergafwaarts. Ik zong een liedje, wat ik wel vaker doe op de fiets. Lekker op snelheid en ook al was de weg onverhard, toch goed berijdbaar.

Kuddes schapen en geiten in Griekenland (1996) niet direct zichtbaar, bijbehorende herdershonden.

Toen gebeurde het. Alweer in fracties van seconden. Uit de bosschages langs de weg sprongen plots vijf honden tevoorschijn. Ik remde, stopte en bukte mij om stenen op te rapen en ze naar hun kop te gooien. Mijn fiets kantelde en ik probeerde hem, stenen in de hand tussen mijn benen toch recht te houden. Fietswielen kunnen aardig wat hebben, zolang ze verticaal staan, maar zijdelingse druk kan fataal zijn. Dat was in deze het geval. De begeleidende herder verscheen daarop van tussen de bomen en struiken. En de honden werden meteen rustig. Maar toen zag ik mijn achterwiel. Zo krom als een banaan. Jezus allemachtig, daar stond ik ergens in de Griekse bergen nog een heel eind van het volgende dorp. Ik vloekte en schold die rot-honden en eigenlijk ook een beetje die herder uit voor Beotiërs, ingeweken Albanezen, mislukte Mesopotamiërs.

DSC_0007
Griekse herdershond. (1996)

De herder, bijl op de schoft, die gelukkig geen Vloms verstond,  stond er enigszins verbouwereerd bij en uitte het woord λαστικα (band). Lastika, lastika, heel mijn wiel was naar de verdoemenis. Mijn hoofd werd niet in tweeën gespleten. De man draaide zich om en verdween samen met zijn honden en schapen en geiten terug de bosjes in. Merde, daar stond ik. Wat nu gezongen. Ik had voor mijn vertrek naar Istanboel een boek gelezen over de Craine-cousins. Twee Britse neven die met de fiets de gekste dingen uithaalden. Een van hen vertelde dat hij zijn fiets met de trein had meegegeven, niet als begeleide bagage, maar versturen. Toen die fiets te plekke aankwam was zijn achterwiel redelijk vermassacreerd. Hij heeft het uit het frame gehaald, er boven opgesprongen en toen kon hij weer rijden. Ik vreesde dat mij hetzelfde te doen stond, veel kon ik niet verliezen, want nu kon ik sowieso niet rijden. Het wiel sleepte tegen remblokken en ook tegen mijn frame, en kwam na een halve omwenteling al vast te zitten. Om het uur reed hier wel eens een auto voorbij, liefst in de verkeerde richting. Veel keuze had ik derhalve niet. Eerst ben ik in de bosjes even mijn grote behoefte gaan plaatsen. Toen heb ik het wiel, of wat er nog van over was, uit het frame gehaald. Diep in- en uitgeademd, en gesprongen, ogen dicht. Het resultaat was in zoverre bevredigend dat ik nu wel min of meer kon rijden. Gelukkig ging het begaf. Ik liet me zoveel mogelijk over mijn stuur hangen om het gewicht naar voren te brengen. Ik ben in het volgende dorp geraakt en later heb ik in Kozani en wiel laten maken. Dat had ook heel wat voeten in de aarde. Maar ik ben er uiteindelijk toch mee tot in Istanboel geraakt.

Categorieën reizen

2 gedachten over “Tweede gebroken wiel.

  1. De Pyreneese Berghonden zijn vooral lief.

    Maar misschien heb jij gewoon pech met berghonden?

    Vriendelijke groet,

    Like

  2. johan corthals mei 2, 2018 — 8:38 am

    Italiaanse berghonden zijn ook lief, als je geen bedreiging voor hun kudde vormt. Dat geldt ook voor dat Griekse zootje ongeregeld en vooral voor Turkse Kangals, eigenlijk allemaal wat van dezelfde envergure. Honden die gekweekt zijn, niet om een kudde te drijven, maar om ze te behoeden tegen aanvallen van beren en wolven. En fietsers zijn ook altijd wel een rare verschijning. Maar in ’t salon zullen die beesten best lief zijn. Verder moet ik zeggen dat die werkhonden er soms redelijk griezelig uitzien of -zagen. Met gesneden oren, mager … maar goed dit gaat ook over lang geleden. De laatste keer dat ik nog honden achter mij heb gehad, was in Denemarken, twee van die pitbull’s of iets van die soort. Echt wel effe op mijn benen staan trillen. Honden en fietsers ’t zullen nooit echt vrienden worden, vraag het maar aan de postbode.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close