Eerste Gebroken Wiel.

Bij aanvang ergens heb ik het gehad over de reden waarom ik deze blog “tgebrokenwiel” heb genoemd. Misschien is het moment om dat eens helemaal uit te klaren aangebroken. Zoals ik in den beginne zei heb ik twee maal een wiel gebroken onderweg. Al snel leerde ik dat de kwetsbaarste stukken aan je fiets, je banden en je wielen zijn. Daar is tegenover dertig jaar geleden veel verbetering ingekomen. Dubbel-kamer-velgen, antilek banden, en ik heb nu een fiets met 26″-wielen, sterker, en die vind je overal. Als de Amerikanen iets uitvinden, in dit geval een ATB ofte mountainbike, dan doen ze dat grondig en zorgen ervoor dat meteen heel de wereld aan hun voeten ligt. Maar toen hogergenoemde breuken mij overkwamen, was dat nog niet het geval. Een randonneur, zoals men het soort fietsen noemt waarmee rondgetrokken wordt, had in die tijd 28″ wielen. En zowel in Spanje als in Griekenland, waren 28″wielen moeilijk te vinden.

De eerste keer gebeurde  het toegegeven, een beetje door mijn eigen stomme schuld. Jeugdig enthousiasme en een zekere blijdschap lagen aan de grond van het euvel. Ik was op weg van Antwerpen naar Cordoba. Een jaar eerder was ik naar Santiago en verder naar Madrid gefietst. Ik wou nu Spanje wel eens langs de oostkant benaderen. De tocht voerde mij achter Barcelona door via de kust (Costa Ponent) de binnenlanden in naar het zuiden. Op mijn tocht de hoogste bergpas van Europa, de Puerta Mulhacèn, zo’n 3300 meter hoog. Maar dat was later. Ik was de Pyreneeën net voorbij en reed door Terrassa. Een pre-romaans kerkje had mij daarheen gelokt. Maar ik belandde in een gruwelijke lelijke Spaanse industriestad, waarin ergens dat kerkje op een pleintje stond. Een gebouwtje uit een verloren gegane tijd. Er werd daar verder aan een ijltempo gebouwd. Bouwkranen ’t allen kante. Betonnen constructies, voor onleefbare appartementen.

 

Ik was derhalve blij dat ik deze uit de voegen gescheurde stad achter mij kon laten. Ik had het idee om een eindje langs de kust te gaan rijden, richting Tarragona. Bij het verlaten van de stad gebeurde het. Ik moest even onder de autostrade Barcelona-Tarragona door. Ik duik dat tunneltje in en verwachte min of meer, zoals dat in de Lage Landen meestal gaat, dat het het tunneltje uit wel bergop zou gaan. Ik zette me dus schrap om die helling te nemen. Nu wou het geval dat ik niet in de Lage Landen aan het fietsen was. Spanje kent voornamelijk (tafel)bergen, Sierra’s en Meseta’s. Na het tunneltje ging het dus nog verder de berg af. Maar in mijn toen nog jeugdige overmoed liet ik mijn fiets vrolijk gaan. Twee scherpe bochten legden zich als pokdalige cobra’s verraderlijk voor mijn wielen. Er was op dat stuk vers geasfalteerd en kleine keitjes hadden zich in de binnenkanten van die rot-bochten verzameld. Dat zou allemaal nog niet op een kleine ramp zijn uitgelopen, mocht ik niet plots een tegenligger in de door mij ruim genomen bocht hebben ontwaard. Ik had de keus: remmen en proberen bijsturen of in volle snelheid op de auto afrazen. Er gebeurden toen in fracties van seconden een aantal logische, maar in mijn hoofd zeer eigenaardige dingen. Ons brein is ons in deze genadig. Het zou een mooi einde zijn om op een dag onder verder beschreven omstandigheden om het leven te komen. In ieder geval beter dan in zo’n luizige RVT, tot op het bot afgetakeld en broek schijtend, kwijlend kauwend op mijn laatste onzinnige woorden.

DSC_0024
In de Sierra Nevada. (1994)

Ik kneep dus mijn remmen helemaal dicht, na een volstrekt zinloze poging tot bijsturen. De tegenligger kon ik in ieder geval mijden. Maar mijn stuur ging dwars staan en ik vloog er in een mooie boog overheen. Let wel ik heb het hier over fracties van seconden. In mijn val zag ik een perfect, met roze sprei, opgemaakt ziekenhuisbed in een zonnig verlichte kamer. Naast het bed stond een in het wit geklede verpleegster. Of ze knap was weet ik niet meer. Ze had in elk geval een weelderige boezem, waarop zo’n ter controle van de pols horloge op hing. Ik meen mij te herinneren dat dat een vredig moment was. Het volgende was een smak tegen het tegen het asfalt. Mijn enige gedachte toen was vrij kort: gedaan fietsreis. Ik weet niet hoe lang ik op het asfalt ben blijven liggen. Ik voelde volstrekt geen pijn. Ik kroop recht en de volgende aanblik was mijn fiets. Die lag zo’n vijf meter achter mij, het voorwiel was gebroken. Het zag er een beetje uit als een getraliede banaan. De werkelijkheid begon langzaam door te dringen en ik huiverde even. De man wiens auto ik had moeten ontwijken was gestopt en kwam mij warempel ter hulp. In ieder geval, hij bracht mij naar een fietsmaker in het door mij vervloekte Terrassa en die heeft een nieuw wiel voor mij gevlochten. Die fietsmaker heeft me terug naar mijn fiets gebracht, die ik op de plaats des onheils aan een boom had vastgemaakt. Twee uur na het gebeurde zat ik weer op mijn fiets.

DSC_0018
Werkzaamheden in de Sierra Nevada. (Spanje 1994)

Had U dan geen letsels vraagt U zich af. Oh, ja. Ik had schaafwonden aan de knieën en aan mijn bekken. Die begonnen  nu nijdig te bijten. Maar mits wat ontsmetting was ik er goed vanaf gekomen. Pas toen ik de volgende morgen mijn tentje uit kroop voelde mijn karkas aan als een roestig verwrongen wrak. Mijn ribbenkast deed bij bepaalde bewegingen hevig pijn. Hoesten en lachen waren als door de inquisitie ingeroepen folteringen. Gelukkig had ik daar op de fiets weinig last van. Al begon het na een paar dagen ook tijdens het fietsen te pikken. Ter hoogte van Alicante heb ik even overwogen om de reis te staken. Toen waren mijn – waarschijnlijk – gekneusde ribben op het hoogtepunt van hun protest. Maar stilaan begon het te beteren en de Sierra Nevada ben ik zonder pijn doorgekomen. Granada en Cordoba, naast vele andere prachtige kleinere stadjes, hebben voor altijd een plaats in mijn hart.

Categorieën reizen

2 gedachten over “Eerste Gebroken Wiel.

  1. Respect voor het doorzettingsvermogen.

    Zelf ben ik eens door mijn voorvork gezakt.
    Mijn kin lag open.
    De omstanders lagen in een breuk.

    Daarna heb ik nog even in angst op mijn fiets zitten bedenken hoe je zo’n koprol kunt voorkomen.

    Nu nog doe ik alles op fiets en is het alleen een herinnering.

    Vriendelijke groet,

    Like

    1. Ik was toen ook nog een slag jonger. Ik vraag mij af moest het me nu overkomen wat dan het resultaat zou zijn.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close