Le Chesne – Suvry sur Meuse – Verdun.

le Chesne – dinsdag – 17 april 2018 – km. 303.

Koud vanmorgen, maar de zon klimt op tegen een wolkenloze hemel. De dag begint met een korte klim. Zuur bijt in de spieren. Daarna een heel stuk vlak, door een golvend Famenne-landschap. Open, heerlijke vergezichten over grote akkers en weiden. Hier en daar een groepje bomen in lentetooi. Plein de soleil.

1010203

Brieulles sur Bar, massieve kerk in Gaume-steen. Daartegenover een citroengeel geschilderd huis, bevattend een café en een klein winkeltje. Er staat een raam open en ook het bovenste deel van de paardedeur staat open. Binnen een weelde aan gesculpteerde houten schappen en dito lambrisering. De patron die uit zijn winkeltje komt gesleft, is aangepast aan het geheel. Kort geblokt. Enorme barokke snor en een voor zijn leeftijd aanvaardbare embompoint, dit alles wordt vervolledigd door een zwarte baskenmuts en een rond brilletje. Ik vermoed dat hij een intellectueel is, die de wereld, in het bijzonder de academische, de rug heeft toegedraaid. Ik zie hem nog de temps en temps basgitaar spelen in een bluesband. Maar voor hetzelfde geld is hij koster in die geweldige kerk, waar hij op zondag de boeren ontroert met een Fuga van Bach. De koffie is gratis, ook al ga ik niet naar Santiago.

Rijk word ik toch nooit, zegt hij en voor fietsers zoals ik is de koffie gratuit en of ik nog iets anders nodig heb? Dorp verder chateau en versterkte kerk. Schoonheid ’t allen kante. Midden in een veld, een enorme eik. Die moet hier al gestaan hebben toen laten en horigen hier nog in het zweet huns aanschijns in de vette grond ploeterden. Mooie jonge bruine vaarzen nog met schubben aan hun gat, pas uit hun strontstal bevrijd. Trieste trouwhartige blikken. De leeuwerik hangt hoog te tierelieren in het zwerk. De klimmen worden weer langer en steiler. Sommige hebben al de allures van een colletje al is het maar eentje  van achtste categorie. Dat zullen velen geen col noemen. Maar ik rijd dan ook niet in een peloton met fiets van vijfhonderd gram. En neen de Mont Ventoux is het niet. Professor Vos is zo’n Ventoux-rijder, tenminste dat heb ik hem eens in een of ander praatprogramma met veel brio horen vertellen. Hendrik Vos, Europa onder een dak van weelderig rood haar. ’t Ware beter dat Europa daar wat meer van had en wat minder respijt voor al die grijs-gestreepte pakken en dito mantelpakken. Strijkrolsmoelen. De lente spuit nu echt de grond uit. Alsof de Heere door vijftig maagden aan zijn flurk getrokken en aan zijn ballen gekieteld wordt, en bij het klaarkomen roept:”Moeder Gods!” En zij steekt snel haar vals gebit in, dat ze net aan ’t afspoelen was, na het nuttigen van de rijstpap. Ze loopt naar de hemelse elektriciteitscentrale en duwt ergens en zekering in en daarop staat geschreven: “LENTE.” Blasfemie, nek afsnijden roept een muzelman. De hemel weer te klein. BEL VAL BOIS DES DAMES, de naam van sommige dorpen is langer dan de straat die me erdoor voert. Huizen trapsgewijs tegen de helling op. Stukje klimmen meer dan 7%. Rolweerstand, luchtweerstand, het speelt allemaal geen rol. Gewicht, dat telt. Alles uit de kast. Om 15.30 u. sta ik aan de Maas. Dun sur Meuse. Beetje troosteloos gat. Nog te vroeg voor een camping. Verder, grotendeels vlak langs de Maas, die hier mooi door de brede vallei kronkelt.

1010221

Ik pers er nog vijftien kilometer uit. Camping in Suvry sur Meuse, klein dorp. De eigenaars zijn Nederlanders. 7.50 euro, daar kan niet voor op de straat slapen. Als mijn tent staat en ik in mijn geweldig kampeerstoeltje wat zit te eten, komt de eigenaar nog even langs. Prettige babbel. Over die rechtse regering in zijn land. Ach overal man, en we zijn nog er nog niet klaar mee. Zakkenwassers. Nog een hele tijd buiten gezeten in de zon. ’t Lijkt wel zomer. Morgen nog 30 km. tot Verdun. Kan ik daar ’s middags de tent opzetten en dan de stad ingaan. Ik ben er dus bijna. La vie est belle.

Suvry sur Meuse – 18 april 2018 – woensdag – km. 387.

The big day. Toch voor mij. Ik ben nog niet terug, maar tot hiertoe heb ik de test goed doorstaan. Fluks op pad. Boeren ploegen akkers om, gezeten in de cockpit van hun tractor. Los van de grond en zijn ondoorgrondelijke geuren. Koeien met prille kalveren. Drie jonge snaken fietsen mij gezwind voorbij. Bonjour. Ze kijken wat meewarig naar deze oude man. Ze hebben weinig bagage bij, dus ze logeren in een B&B of iets van die strekking. Ze rieken versgewassen en naar deodorant. De tweede van het gezelschap heeft een radio aan zijn fiets. Reggae. Moet dat nu? Het bos van Morthomme. De eerste wereldoorlog heeft zich hier diep in de grond geboord. In het bos zijn de bomkraters nu soms kleine vijvertjes, in een groeit zelfs een waterlelie. Tussen de bomen de fundamenten van het volledige verwoeste dorp Cumière.

1010230

Nu door mos bedekt. Tijd heelt alle wonden, maar de littekens blijven. Verdun krijg ik niet op een schoteltje. Flinke zuidelijke stroming tegen. De prijs voor dit schitterende weer.

1010235

De camping ligt aan de rand van de stad, aan een meertje. Tent zetten, wat eten, douchen. Het eerste deel van de tocht zit erop. Daar ben ik best tevreden mee. 422 km. gereden. Toegegeven veel mooi weer gehad. Droog. Volgens de berichten is dat zondag voorbij. Maar dan ben ik al op de terugweg.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close