Signy l’ Abbaye – Le Chesne

Signy l’ Abbey – maandag 16 april 2018 – km 229

Vannacht heeft het weer even geregend. De ochtend is vochtig om niet te zeggen nat. Zelfs mijn slaapzak voelt vochtig aan. Die droog ik in het sanitair waar de verwarming brandt. Inpakken. Dan  gaat het naar beneden, de pesthelling van gisteravond is  nu in vijf minuten af gewerk. Mooi hoe de zon door de mist heen terrein wint. Signy, boodschappen voor de dag. Een besmuikt café, er zit een nest vrouwen rond een van de tafels. Grote koppen koffie. Eentje is hoogzwanger. Tateren met Franse shwung. Er hangt een geur van verschaalde sigarettenrook. Aan de bar zit een man met een rode baskenmuts, wijntje binnen handbereik. De patronne roept dat ze eraan komt. Ze is suikertjes in een trommel aan het schikken. “St. Jacques de Compostel?” vraagt ze met een doorrookte stem. Dat was vijfentwintig jaar geleden. Toen moet ik hier ook nog geweest zijn. Hier kruis ik mijn weg van toen. Ik ga buiten in de zon op het terras zitten. Signy is niet direct une belle ville. Wel heerst er, ’t zal ook wel het weer zijn, een huiselijke gezelligheid. Weer op gang komen, het vraagt elke dag wat smeersel. Mijn tocht loopt nu volgens een vast stramien. Vallei in, vallei uit. Boven is het dan wat op en neer, tot de volgende rivier zich in het land heeft gebeten. De wolken overheersen in de voormiddag, na de middag komt er meer zon. Bij het klimmen moet ik nog op zoek naar meer geduld. Elke klim nemen zoals hij is. Niet per force boven willen zijn. Klimmen moet een zennige bezigheid worden. Kijken naar de planten in de berm. Boven op de hoogtes prachtige vergezichten.

1010189

De lente schijnt elke dag meer kleur in de landschappen te leggen. Het palet van vooral groenen breidt zich uit. Mooi om zien hoe er elke dag wat verandert. Vandaag valt mij op hoe nu ook de fruitbomen in bloei komen. In een dorpje sta ik even stil om iets in mijn ondertussen redelijk verfomfaaid schriftje te noteren. Er stopt een Mercedes naast me. Een vriendelijke mevrouw vraagt of ik perdu ben. Ze heeft zo’n mooi boerinnengezicht. Korte krullende lokken en een oeverloos gezonde blos op de wangen. Neen niet verloren, maar toch bedankt. Iets is veranderd in de dorpen. Veel gebouwen in gele steen uit de Gaume. De kerken zijn nu gotisch met ranke torens. Veel, vooral schuren in vakwerk hebben betere tijden gekend. Ze staan er vaak al lang verwaarloosd bij. Ik denk  dat het mijn jongste zoon zijn hart zou breken of zijn handen doen jeuken. Maar er wordt duidelijk niet meer geïnvesteerd in die dingen. Te veel werk, snelbouwsteen is handiger.

1010184

Achter en tussen bomen gaan soms mooie landgoederen schuil. Nu nog te zien doorheen het prille groen. Ook de dorpen laten zich nog raden achter het transparant gebladerte. Roofvogels zweven soms hoog boven de valleien speurend naar prooi.

1010200

Le Chesne is is een levenloze stad. Grote kerk in gele Gaume. Een oud vrouwtje schuift in haar eigen schaduw voort langs de gele gevels. Toch een bakker open. Na nog een laatste klim is er een camping aan een meer. Ik ben de enige klant. Fiets nakijken want mijn versnellingen sputerren weer tegen. Versleten goed. Ook mijn kookvuur weer eens aan de praat pompen. Warme thee. Morgen moet ik mijn pet opzetten want mijn gezicht is rood verbrand. Verder hoop ik morgenavond aan de Maas te staan, Verdun komt dan stilletjes in zicht.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close